[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

HTAN MIA ΚΙΝΗΣΗ εντυπωσιακή. Γι’ αυτό και η κοινή γνώμη του απένειμε τα
εύσημά της.

Ποιος φανταζόταν – ακόμη και λίγες ώρες νωρίτερα – ότι ο κ. Ρωμύλος
Κεδίκογλου, ένας αυστηρός και συντηρητικός (όπως τουλάχιστον λένε όσοι τον
γνωρίζουν καλά) δικαστής, θα έστελνε μήνυμα επιείκειας στους νεώτερους
συναδέλφους του;

Ουδείς. Και μάλιστα μέσω των MME και όχι με εγκύκλιο, ως είθισται να ενεργεί
οπρόεδρος του Αρείου Πάγου. Απέκτησε σύμβουλο επικοινωνίας; Πολλοί
αναρωτήθηκαν σοβαρά. Άλλωστε, η θέση που τώρα κατέχει – η οποία ανέκαθεν ήταν
κρίσιμη, αλλά στις ημέρες μας είναι ιδιαιτέρως προβεβλημένη – απαιτεί και
ανάλογο προφίλ. Γιατί αν σταθούμε στην ουσία της σύστασης που απηύθυνε ο κ.
Κεδίκογλου προς τους δικαστικούς λειτουργούς της χώρας και σταθμίσουμε το
κοινωνικό όφελος, θα προσγειώσουμε τους ενθουσιώδεις θιασώτες της
συγκεκριμένης κίνησης του προέδρου του Αρείου Πάγου. Κατ’ αρχήν, να πούμε ότι
οι δικαστές ενοχλήθηκαν.

Και σε καμία περίπτωση δεν ένιωσαν την ανάγκη να κάνουν αυτοκριτική. Ποιος
δικαστής παραδέχεται ότι αδίκησε κατηγορούμενο, ότι τον έστειλε χωρίς λόγο στη
φυλακή; Και ποιος δικαστής ελέγχθηκε ποτέ γι’ αυτό; Αν το μήνυμα του κ.
Κεδίκογλου, συνεπικουρούμενο από τον αυξημένο αριθμό κρατουμένων, συνιστούσε
απειλή για την καθιέρωση των πειθαρχικών κυρώσεων λόγω αυστηρής συμπεριφοράς,
θα είχε ένα αντίκρυσμα. Ωστόσο, ούτε ο ίδιος δεσμεύθηκε με τέτοια υπόσχεση
ούτε είναι εφικτό να συμβεί αυτό στην πράξη. Άλλωστε, ο πρόεδρος του Αρείου
Πάγου το διευκρίνισε. «Δεν υπεισέρχομαι στην ουσιαστική κρίση του δικαστή».
Βεβαίως, δεν είναι λίγες οι φορές που η επιείκεια τιμωρήθηκε σκληρά. Είτε
γιατί εκ των υστέρων ο κατηγορούμενος πρόδωσε την εμπιστοσύνη του δικαστή
(βλέπε Κοσκωτάς) είτε γιατί το σύστημα επιθυμούσε άλλη αντιμετώπιση (βλέπε
Σκυφτούλης). Ο νόμος καλύπτει τον αυστηρό δικαστή. Ακόμη και αν – επί της
ουσίας – είναι άδικος, φροντίζει να μην υπερβαίνει τα όρια της νομοθεσίας.
Επομένως; Εξάλλου και οι υπέρ του νόμου εφέσεις δεν ασκούνται ποτέ κατά
αυστηρών αποφάσεων. Μόνο σε περιπτώσεις αθώωσης ή επιβολής χαμηλών ποινών.

Να υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε προ μιας ανατροπής του κατεστημένου; Θα
αποτελούσε ένδειξη αφέλειας. Οι δικαστές το θέλουν το… κεφάλι τους!