Tα ζώα κάνουν καλό στην υγεία!

H Βίλα Άλμπα ντι Φόντε Νουόβα βρίσκεται σε απόσταση μίας ώρας από τη Ρώμη.
Στο πάρκο της υπάρχουν κύκνοι, σκύλοι, χοίροι, πόνι, κουνέλια, χήνες, πάπιες,
τσιντσιλά. Μέσα στη βίλα φιλοξενούνται 120 άνδρες και γυναίκες με διανοητική
υστέρηση.

Ο νεώτερος από τους ασθενείς είναι 24 χρόνων, ο μεγαλύτερος 58. Και όλοι τους
ασχολούνται με τα ζώα του πάρκου. Τα ταΐζουν, τα καθαρίζουν, τα χαϊδεύουν, τα
σκέφτονται. Τα ζώα βοηθούν τους ενοίκους της Βίλα Άλμπα ντι Φόντε Νουόβα να
αισθάνονται καλύτερα. Να μη φοβούνται τον κόσμο, να μη μένουν κλεισμένοι στον
εαυτό τους, να λύνουν τον κόμπο που μουδιάζει τα μέλη τους και το μυαλό τους.

Δεν γιατρεύουν. H «θεραπεία των κατοικίδιων», αγγλιστί pet therapy, δεν
γιατρεύει κανέναν, δεν θεραπεύει κάποια ασθένεια, δεν είναι οριστική –
βελτιώνει όμως την κατάστασή τους. Ο Ιορδανός νευρολόγος Χαλίλι Μοχάμεντ,
υγειονομικός διευθυντής του θεραπευτηρίου αυτού, τονίζει στη «Ρεπούμπλικα» το
γεγονός αυτό: πως ένα πόνι είναι ένα πόνι, ακόμη κι αν ονομάζεται Πελέ. H
Αντονιέτα δεν πρόκειται να γιατρευτεί επειδή το χαϊδεύει όλη την ημέρα. Και ο
Μάριο, ο καλοκάγαθος γίγαντας, δεν θα μπορέσει να λύσει όλα τα προβλήματά του
επειδή ταΐζει τον Πίγκι το γουρουνάκι.

Κι όμως. H Αντονιέτα, που έχει δυσκολίες στην ομιλία, λέει στον Μάριο: «Μήπως
μπορείς να μου κρατήσεις λίγο τον Πελέ, για να μας βγάλει φωτογραφία η Τερέζα;
Πρόσεχε μη σου φύγει». Και ο πανύψηλος και ογκώδης Μάριο σοβαρεύεται. Ιδού η
θεραπεία: ο Μάριο συγκεντρώνεται, παίρνει στο χέρι του τα γκέμια και κρατάει
το πόνι σαν απ’ αυτό να εξαρτάται ο κόσμος ολόκληρος. Μόλις αρχίζει να τα
σφίγγει περισσότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε, επεμβαίνει ο Χαλίλι Μοχάμεντ: «Όχι
έτσι Μάριο, μπορεί να του κάνεις κακό». Και ο Μάριο χαλαρώνει.

Μικρές χειρονομίες. Μικρές κατακτήσεις. Που έχουν να κάνουν με την
αυτοεκτίμηση, με την υπευθυνότητα, με την ανάγκη οργάνωσης του χρόνου και του
χώρου. Πράγματα που επιτυγχάνονται έπειτα από χρόνια συνεδριών και τα οποία η
pet therapy έχει κάνει ευκολότερα.

Ημερήσιες θεραπείες. Αλλά η Βίλα Άλμπα δεν έχει μόνο αυτούς τους 120
ασθενείς. Αυτοί είναι που κατοικούν εκεί. Κάθε μέρα έχει και φιλοξενουμένους:
50 θέσεις ημερήσιας θεραπείας και άλλες 30 για θεραπείες προσώπων έως 18 ετών,
με τα οποία ασχολείται η παιδονευροψυχίατρος Μαρία Νικολέτα Αλιμπέρτι. Όλα
αυτά τα παιδιά έχουν συγγενείς εγκεφαλοπάθειες ή χρωματοσωμικά σύνδρομα,
συμπεριφορικές διαταραχές, φοβίες. Για καθένα απ’ αυτά, η φάρμα των ζώων
σημαίνει ένα ταξίδι που θα τους ήταν διαφορετικά αδύνατο. Βρίσκουν εκεί σχολή
μαγειρικής, ραπτικής, χορού, τραγουδιού, ορθοφωνίας, ζωγραφικής και σχεδίου,
ξυλουργείο, εργαστήριο μουσικής, φυτώριο, ποδοσφαιρικό γήπεδο, πισίνα. Και
απροσδιόριστο αριθμό κουνελιών, 12 κουνάβια, 3 σκύλους, 5 τσιντσιλά, 1
γουρουνάκι, 1 κύκνο, 1 πόνι, χήνες, κότες, διάφορα πουλιά. Όλα τα ζώα δεν
χρησιμοποιούνται με τον ίδιο τρόπο. Για παράδειγμα: όποιοι έχουν κινητικά
προβλήματα καβαλάνε το πόνι. Τα κουνέλια, εκ φύσεως ευγενικά και ντροπαλά,
είναι πολύτιμα σε περιπτώσεις ασθενών που είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους και
επιθετικοί, ψυχωτικοί ή αυτιστικοί. Τα κουνάβια και τα τσιντσιλά κάνουν καλό
σε όσους πάσχουν από φοβίες ή έχουν ανάγκη να χαλαρώσουν.

Απαραίτητοι οι ειδικοί

Αν σκέφτεστε να πάτε αύριο να αγοράσετε ένα τσιντσιλά, ένα κατσικάκι ή ένα
κουνάβι για θεραπευτικούς σκοπούς, ξανασκεφτείτε το. Γιατί σίγουρα θα
απογοητευτείτε. Με την έννοια ότι κάθε πλάσμα αυτού του ζωολογικού κήπου,
εξηγεί στην ιταλική «Ρεπούμπλικα» ο εκπαιδευτικός Ντομένικο Μαστρέκια, είναι ο
καρπός μιας επιλογής που έγινε από βιολόγους και κτηνιάτρους μιας ιδιαίτερης
εκπαίδευσης. Και όχι μόνο αυτό. Μια ολόκληρη ομάδα από ψυχολόγους, γιατρούς,
εμπειρογνώμονες, εκπαιδευτικούς, φυσιοθεραπευτές, κοινωνικούς λειτουργούς και
τεχνικούς είναι ανά πάσα στιγμή παρούσα για να εκτιμά τον σύνδεσμο που
αναπτύσσεται ανάμεσα στο ζώο και στον άνθρωπο.

LINK

* www.gruppoini.it