Γεύση από… παράδεισο

Είναι μικροκαμωμένη αλλά δυνατή. Μεγάλη σε ηλικία αλλά καθόλου γηρασμένη.
Ηγουμένη σε μοναστήρι του βουδισμού Ζεν στην Ιαπωνία και δεινή μαγείρισσα και
εστιάτορας. Ο λόγος για τη μοναχή που αντιμετωπίζει όλους τους πελάτες του
εστιατορίου που διατηρεί στο εσωτερικό ιερού ναού Ζεν κοντά στο Κιότο, ως
«ζωντανούς θεούς». Και τους σερβίρει ανάλογα πιάτα…

Στην ιδιότυπη κουζίνα Ζεν του μοναστηριού Τζεσχίν-τζι, το… θεϊκό φαγητό συνδυάζεται αρμονικά με την απόλυτη γήινη ενέργεια και τη διάθεση για ζωή

To όνομά της είναι Μιοντόνι Μουράζε και είναι η καλόγρια που έχει ένα
εστιατόριο Ζεν κάπου κοντά στο Κιότο. H κουζίνα στην οποία ειδικεύεται,
βασισμένη σε χόρτα, είναι ξακουστή σε όλη την Ιαπωνία, ενώ ανάμεσα στους
πολλούς θαυμαστές τής μαγειρικής της περιλαμβάνονται οι κορυφαίοι σεφ και
εστιάτορες της Ιαπωνίας, καθώς και η Βρετανή δημοσιογράφος Κιμίκο Μπάρμπερ, η
οποία φιλοξένησε την ιστορία της ζωής και της μαγειρικής της σε εκτενές
αφιέρωμα στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Το ιαπωνικό τηλεοπτικό κανάλι NHK έχει
γυρίσει σε σειρά επεισοδίων την ιστορία της ζωής της Μιοντόνι, με λεπτομερείς
αναφορές στη μαγειρική της τέχνη.

Ο κήπος. Παρ’ ότι 83 χρόνων και μοναχή, η Μιοντόνι είναι φημισμένη για
τον… διόλου διπλωματικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις τηλεοπτικές
διασημότητες και τους δημοσιογράφους, καθ’ ότι έχει πετάξει κακήν κακώς έξω
από την κουζίνα της Ιάπωνες και ξένους δημοσιογράφους τους οποίους έχει
χαρακτηρίσει «αυθάδεις». Είναι η ηγουμένη μοναχή του Τζεσχίν- τζι, ενός μικρού
ναού του Ζεν κοντά στην πόλη Ότσου που βρίσκεται κτισμένη πλάι σε μια λίμνη,
δέκα χιλιόμετρα ανατολικά της αρχαίας πρωτεύουσας της Ιαπωνίας, του Κιότο. Ο
ιερός ναός, ο οποίος διαθέτει έναν πανέμορφο κήπο γεμάτο πέτρες και λειχήνες,
φιλοξενείται στις πρώην εγκαταστάσεις ενός τεϊοποτείου που ήταν κτισμένο πάνω
στον κύριο δρόμο που συνέδεε το Τόκιο, το Κιότο και την Οσάκα, από το 1603 έως
το 1867. Το τεϊοποτείο έκλεισε και το κτίσμα κατέρρεε έως ότου ένας
καλλιτέχνης αποφάσισε να το αναπαλαιώσει και να το αναστηλώσει, στις αρχές του
εικοστού αιώνα. Ο καλλιτέχνης αυτός έγινε πιστός βουδιστής μετά τον αιφνίδιο
θάνατο της γυναίκας του και μετέτρεψε το σπίτι του σε ναό Ζεν, το 1946.

H Μιοντόνι έφτασε στο ναό Τζεσχίν- τζι το 1961. Για να βοηθήσει τα οικονομικά
του ιερού ναού να βελτιωθούν, άρχισε να σερβίρει απλά σνακ και τσάι στους
επισκέπτες του ναού. Σήμερα τους δίνει τη δυνατότητα να φάνε ένα υπέροχο γεύμα
14 πιάτων, για 100 δολάρια το άτομο.

«Άγριο παιδί». Ως παιδί, η φημισμένη σήμερα μαγείρισσα, έτρεχε ξυπόλυτη
παντού, αρνούνταν να φορέσει γυναικεία εσώρουχα, ανέβαινε σε δέντρα, βούταγε
μέσα σε ποταμούς και εν γένει έκανε ό,τι πιο ριψοκίνδυνο μπορούσε. Όταν ήταν
εννέα χρόνων, το «άγριο παιδί», όπως η ίδια συχνά περιγράφει τον εαυτό της,
μπήκε σε μοναστήρι του Κιότο. Σύμφωνα με την κοινή πεποίθηση της εποχής, εάν
ένα παιδί αφιερώνονταν στον Θεό, τότε ολόκληρη η οικογένειά του εξασφάλιζε τη
σωτηρία, αλλά, όπως δηλώνει σήμερα η ίδια η καλόγρια, η απόφασή της αυτή να
κλειστεί στο μοναστήρι ήταν λιγότερο μια πράξη ανιδιοτελούς προσφοράς και
πίστης και περισσότερο ο δρόμος για την υλοποίηση του παιδικού της ονείρου να
γίνει «κάποιος σπουδαίος».

Μια ανάσα φρέσκου αέρα

Λίγα χρόνια αφότου είχε φτάσει στο μοναστήρι, η Μιοντόνι χτυπήθηκε από
φορτηγό. Ολόκληρη η δεξιά πλευρά του σώματός της παρέλυσε. Αναγκάστηκε να
εγκαταλείψει όλες τις παλαιότερες ασχολίες της – στις οποίες περιλαμβάνονταν η
τελετουργία του σερβιρίσματος του τσαγιού, η καλλιγραφία με ειδικό πινέλο, το
κέντημα και το παίξιμο έγχορδων παραδοσιακών ιαπωνικών μουσικών οργάνων.
Ύστερα από εννέα μήνες που πέρασε στο νοσοκομείο, επέστρεψε εκ νέου στο
μοναστήρι που ήταν πια το σπίτι της, προσπαθώντας να δημιουργήσει για τον
εαυτό της μια νέα ζωή όπου θα χρησιμοποιούσε μονάχα το αριστερό της χέρι.
Επέλεξε να αναπτύξει τις μαγειρικές της ικανότητες, προκειμένου να συμβάλλει
και αυτή στην οικονομική βιωσιμότητα του μοναστηριού.

Και τα κατάφερε με το παραπάνω. Σήμερα, το φαγητό στο ναό Τζεσχίν- τζι είναι
μία εμπειρία που ολοένα και περισσότεροι επισκέπτες – ιάπωνες και μη –
επιζητούν. Το υπέροχο περιβάλλον, η μοναδική παρουσίαση των εδεσμάτων σε σκεύη
αντίκες και πάνω απ’ όλα η ίδια η ηγουμένη είναι που οδηγούν ολοένα και
περισσότερους λάτρεις της καλής ζωής, αλλά και της πνευματικότητας, σε
αναζήτηση αυτής της ιδιότυπης κουζίνας Ζεν όπου το… θεϊκό φαγητό συνδυάζεται
αρμονικά με την απόλυτη γήινη ενέργεια και τη διάθεση για ζωή.

Όπως σημειώνει η ανταποκρίτρια των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», ο ανοιχτός τρόπος της
Μιοντόνι, οι ρεαλιστικές της απόψεις για τη ζωή και η ανεπιτήδευτη μαγειρική
της τέχνη, είναι μια ανάσα φρέσκου αέρα στον αυστηρό, γεμάτο πρωτόκολλα κόσμο
του Ζεν, όπου το πώς σε βλέπουν και σε αντιμετωπίζουν οι άλλοι συχνά είναι
πολύ πιο σημαντικό από αυτό που πραγματικά είσαι.