Pάλι για ιδιώτες

![]() |
![]() |
|
H πεντάδα Γιώργος Αλογοσκούφης (υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών), Αλέξης |
ΚΑΠΟΙΟΙ πολιτικοί έχουν όραμα. Κάποιοι άλλοι αναλώνονται σε κινήσεις
τακτικής. Για τους τακτικιστές, ο σκοπός – δηλαδή η εξουσία – αγιάζει τα μέσα,
που μεταμορφώνονται κατά περίπτωση. Οι παρατηρήσεις αυτές φωτίζουν ως ενός
σημείου τη – σχεδόν καφκική – μεταμόρφωση του Κώστα Καραμανλή στους δεκαοκτώ
μήνες της πρωθυπουργίας του. Από την «ήπια προσαρμογή» και τα μισόλογα επί
παντός, ο Καραμανλής βρέθηκε να κόβει μαχαίρι το επίδομα θέρμανσης και να
υπονομεύει σκόπιμα το μέλλον της Ολυμπιακής. Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως
«δυσάρεστος αλλά χρήσιμος». Και αναγνωρίζει τα «ζόρια» – η λαϊκότροπη
φρασεολογία είναι μάλλον σκόπιμη – μιας μερίδας πολιτών. Πάνω απ’ όλα όμως,
είναι κυνικός.
ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ ενέκρινε το εγχείρημα της δημοσιονομικής απογραφής το 2004
για να δυσφημηθεί πολιτικά το ΠΑΣΟΚ. Το τέχνασμα ήταν διαφανές. Ένα κύριο
άρθρο των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» εξομοίωνε τον Αλογοσκούφη με τον νέο διευθυντή
μιας επιχείρησης που τα βρίσκει όλα μαύρα και ρίχνει τη μετοχή. Έτσι,
μειώνονται οι προσδοκίες και η βάση κατεβαίνει, ώστε το πρώτο ανέβασμα να
φανεί επιτυχία. Ωστόσο, η νέα διακυβέρνηση την πάτησε στα δημόσια έσοδα. Εξ ου
και από την άνοιξη και μετά, συζητούνται διαρκώς νέοι φόροι.
Μπροστά στο αδιέξοδο, ο Καραμανλής άλλαξε γραμμή. Ξαφνικά θυμήθηκε τις
«μεταρρυθμίσεις». Κατ’ ουσίαν, έβγαλε από το χρονοντούλαπο του 1990-93 μια
σειρά από φιλελεύθερες ιδέες για τα εργασιακά, τον ΟΤΕ και, βεβαίως, την
Ολυμπιακή. Κάπως έτσι άρχισε το μεγάλο ξεπούλημα. H ποιότητα της στροφής
φαίνεται από το είδος των υποστηρικτών που απέκτησε ο Πρωθυπουργός. Εκεί που
νοσταλγούσε τον Σημίτη, ο Οδυσσέας Κυριακόπουλος του ΣΕΒ στάζει πλέον μέλι για
την κυβέρνηση. Ακόμη και ο Στέφανος Μάνος – ουδέποτε θαυμαστής του νεώτερου
Καραμανλή – εμφανίζεται ως πολιτική εμπροσθοφυλακή της οικονομικής πολιτικής
της N.Δ..
Όλα αυτά θα μπορούσαν να προοιωνίζονται ένα ράλι της Σοφοκλέους με ορίζοντα το
2007, όταν ανοίγει ο νέος εκλογικός κύκλος. Κινητήρια δύναμη τα βαριά χαρτιά,
καθώς αναμένεται αναδιάταξη στον τραπεζικό τομέα και βουίζει η αγορά πως
δημιουργούνται προϋποθέσεις για πώληση του ΟΤΕ. Ούτως ή άλλως, η πεντάδα
Αλογοσκούφη, Πιλάβιου (Κεφαλαιαγορά), Καπράλου (Χρηματιστήριο), Αράπογλου
(Εθνική) και Βουρλούμη (ΟΤΕ) ελέγχει απόλυτα το παιχνίδι. Γνωρίζονται μεταξύ
τους από παλιά, έχουν πείρα και είναι όλοι «χρηματιστηριάκηδες».
TEPMA λοιπόν η κοινωνική γαλήνη. Ο Καραμανλής ωθεί τα πράγματα σε έναν
«χειμώνα της διχόνοιας», επιταχύνοντας τη σύγκρουση. H εκτίμηση στην κυβέρνηση
είναι πως η ΓΣΕΕ βρίσκεται σε μεταβατική φάση, ιδίως από πλευράς ηγεσίας, αφού
αναμένεται η αποχώρηση του Χρήστου Πολυζωγόπουλου. Την ίδια ώρα οι υπουργοί,
αντί να συζητούν πολιτικά με την κυβέρνηση, ασχολούνται με «πράσινους
υπαλλήλους» ή με το πώς πέρασε το καλοκαίρι ο Γιώργος Παπανδρέου. Κατά τα
λοιπά, η απαξιωμένη από το χρόνια ταλαιπωρημένο επιβατικό κοινό Ολυμπιακή
θεωρείται από την κυβέρνηση ως προνομιακό πεδίο σύγκρουσης.
Το ενδιαφέρον είναι πως δεν είναι η πρώτη φορά που ο Κώστας Καραμανλής
στρίβει. Υπάρχει η στροφή στα εξωτερικά, όπου από δημόσιος κατήγορος του
Ελσίνκι, έγινε κουμπάρος του Ταγίπ Ερντογάν. Ούτε είναι βέβαια η πρώτη φορά
που αναδεικνύει τον κυνισμό του. Την τετραετία 2000 – 2004 έκανε καταστροφική
αντιπολίτευση, μιλώντας για «διαπλοκή» της κυβέρνησης Σημίτη με συμφέροντα,
ενοχοποιώντας τα δημόσια έργα. Φέτος, επειδή χρειάζεται χρήματα, το Μαξίμου
βάζει τις ελληνικές ομάδες στο «Στοίχημα».
ΦΥΣΙΚΑ, όλα αυτά γίνονται σε κοινή θέα. Ο Καραμανλής έχει υιοθετήσει
ένα ωμό στυλ πολιτικής. Μπορεί να απολαμβάνει την ανοχή που έχει κάθε
Πρωθυπουργός, έχοντας καλά προσωπικά νούμερα. Στις ίδιες δημοσκοπήσεις όμως
είναι εμφανής η δυσφορία των πολιτών για τα οικονομικά. Και έχει αποδειχθεί
πως αν δεν αρέσουν οι πολιτικές μιας κυβέρνησης, αργά ή γρήγορα δεν αρέσει
ούτε ο Πρωθυπουργός.















