«Πάρτε πίσω τη Mόνα Λίζα»!

«Δεν έχω τίποτα εναντίον της Μόνα Λίζα», λέει η εδώ και 20 χρόνια συντηρήτριά της Σεσίλ Σκάιγερες. «Τη θεωρώ αριστούργημα, αλλά δεν μου αρέσει που ο κόσμος έρχεται για να δει – ή να φωτογραφίσει! – έναν μύθο και όχι ένα έργο τέχνης, έναν πίνακα»

Είναι από τα διασημότερα έργα τέχνης, η πριμαντόνα του Λούβρου. Είκοσι
χιλιάδες επισκέπτες την ημέρα περνούν την πόρτα του μουσείου με μοναδικό σκοπό
να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με το μυστηριώδες χαμόγελό της. Κι όμως, το
αριστούργημα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι είναι πλέον «ανεπιθύμητο» για το μουσείο
του Παρισιού.

«Είναι βάρος», παραδέχεται η συντηρήτρια Σεσίλ Σκάιγερες. «Το σουξέ της
δημιουργεί πολλά προβλήματα» προσθέτει και υποστηρίζει πως ο διάσημος πίνακας
προκαλεί συνωστισμό και προβλήματα στους διαδρόμους του μουσείου. Τέσσερα
χρόνια εργασιών και κάπου πέντε εκατομμύρια ευρώ ξοδεύτηκαν για να μετακομίσει
η Μόνα Λίζα στον πρώτο όροφο της Μεγάλης Γκαλερί, ώστε να έχει περισσότερο
φυσικό φως, καλύτερες συνθήκες συντήρησης και φυσικά περισσότερο χώρο για τους
επισκέπτες της, κίνηση που προκάλεσε μεγάλη συζήτηση και αντιδράσεις από τους
κριτικούς τέχνης, αλλά κρίθηκε απαραίτητη καθώς ο συνωστισμός γύρω από τον
πίνακα τα τελευταία χρόνια είχε γίνει ασφυκτικός.

Από τα μέσα Απριλίου πλέον η Μόνα Λίζα είναι τοποθετημένη σε έναν υπερυψωμένο
τοίχο, στο κέντρο μιας αίθουσας 800 τ.μ., μαζί με άλλα διάσημα έργα τέχνης της
βενετσιάνικης σχολής, όπως το 30 μέτρων έργο του Πάολο Βερονέζε «Ο Γάμος στην
Κανά». «Δυστυχώς δεν λειτουργεί το σύστημα. Το όλο σχέδιο δεν έφερε τα
επιθυμητά αποτελέσματα», υποστηρίζει η κ. Σκάιγερες, που δηλώνει αντίθετη στη
«συγκατοίκηση» της Τζοκόντα με άλλους δημοφιλείς πίνακες. «H ιδέα να έρθει
αντιμέτωπη η Μόνα Λίζα με τον “Γάμο στην Κανά” είναι μεγάλο λάθος. Θα ήταν
προτιμότερο να βρίσκεται σε μία ξεχωριστή αίθουσα μαζί με άλλα έργα του
Λεονάρντο Ντα Βίντσι» λέει, αφήνοντας σαφώς αιχμές κατά του Ισπανού
αρχιτέκτονα Λορέντζο Πικεράς, που ανέλαβε την όλη διαμόρφωση και είναι γνωστός
από τις σκηνογραφίες του στο Μπομπιντού.

H αύξηση των έτσι κι αλλιώς χιλιάδων επισκεπτών – εξαιτίας και του «Κώδικα Ντα
Βίντσι» – δεν προκαλεί προβλήματα μόνο στη διακίνηση των επισκεπτών, αλλά και
στη φροντίδα του ίδιου του έργου. «Για να εξετάσουμε τον καμβά είμαστε
υποχρεωμένοι να δουλεύουμε νύχτα, κάτι που δεν συμβαίνει με ένα έργο του
Ντίρερ ή του Ρέμπραντ, τα οποία μπορούν να αποσυρθούν για μια μέρα. Με την
Τζοκόντα δεν μπορεί να συμβεί το ίδιο. Δεν θα το ανεχόταν ο κόσμος. Θα γινόταν
επανάσταση», λέει η 47χρονη ειδικός στα έργα τέχνης του 16ου αιώνα που
ασχολείται από τη δεκαετία του ’80 με τη Μόνα Λίζα, γεγονός που την κάνει να
αισθάνεται «προνομιούχα, αλλά και πολύ μεγάλη ευθύνη». Παραδέχεται μάλιστα πως
δέχτηκε πιέσεις για να αφαιρέσει το τζάμι που χωρίζει τους επισκέπτες από τον
πίνακα. «Είναι αδύνατον να νιώσεις συναισθήματα μέσω ενός γυαλιού, αλλά λόγοι
ασφαλείας δεν μας επιτρέπουν εναλλακτικές λύσεις».

«Φταίει η κουλτούρα της μάζας»

Δεν είναι μόνο το Μουσείο του Λούβρου που αντιμετωπίζει πρόβλημα με τα έργα
-φετίχ. Ο μαρμάρινος «Δαβίδ» του Μιχαήλ Αγγέλου, η «Άνοιξη» και η «Γέννηση της
Αφροδίτης» του Μποτιτσέλι δημιουργούν αντίστοιχα προβλήματα στο Μουζέο ντελ
Ακαντέμια και στην Γκαλερία ντέλι Ουφίτσι της Φλωρεντίας, όπου φιλοξενούνται.
Τραβούν την προσοχή των χιλιάδων επισκεπτών και επισκιάζουν όλα τα υπόλοιπα
έργα. «Πρόκειται για ένα αναπόφευκτο φαινόμενο της τουριστικής περιόδου και
της εποχής της κουλτούρας της μάζας», εκτιμά ο πρώην υπουργός Πολιτισμού της
Ιταλίας, Αντόνιο Παολούτσι. «H περίπτωση του Δαβίδ ειδικά είναι ακραία. Ενώ
στην Ακαντέμια εκτίθενται αριστουργήματα της φλωρεντινής τέχνης του 13ου και
14ου αιώνα, κανείς δεν ανεβαίνει στον πρώτο όροφο. Όλοι περνάνε μπροστά από το
έργο του Μιχαήλ Άγγελου και φεύγουν».