[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H ΔΙΕΘΝΗΣ Έκθεση Θεσσαλονίκης μονοπώλησε, αν και σε αρκετές περιπτώσεις
μέσα από ένα στρεβλό πρίσμα ενημέρωσης, την επικαιρότητα. Και είναι λογικό σε
μία εποχή που η ακρίβεια ξεπέρασε όλες τις προβλέψεις. Όσοι κυβερνούν δεν
μπορούν να την δαμάσουν. Κι όσοι αντιπολιτεύονται δεν είναι πειστικοί.

Πέρα όμως από το «ψωμί» εκείνου του περίφημου – πάντα επίκαιρου, κι ας λέγεται
το αντίθετο – σλόγκαν της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, υπάρχουν κι άλλες δύο,
ίσως και πιο ισχυρές έννοιες, το «παιδεία» αλλά και το «ελευθερία» από το
ιστορικό τρίπτυχο «ψωμί, παιδεία, ελευθερία».

Κι ενώ οι προβολείς της δημοσιότητας ψάχνουν αδηφάγα σ’ αυτό που «πουλάει»,
ορισμένες ενέργειες ξεχωρίζουν, έστω κι αν δεν «φωτίζονται» από «αναλυτές»,
που γνωρίζουν πάντως να διαστρεβλώνουν ακόμη και εθνικές υποθέσεις, όπως το
Κυπριακό.

Κυρίως όταν το παράδειγμα προσφέρει ένας μεγάλος πανεπιστημιακός δάσκαλος που
έδωσε το καλύτερο μάθημα Συνταγματικού Δικαίου μέσα στο αμφιθέατρο επί
χούντας, με τους αστυφύλακες να τον περιμένουν και στη συνέχεια να τον
βασανίζουν απάνθρωπα.

Ο Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης, στα πλαίσια της δράσης της μη κυβερνητικής
οργάνωσης «Δημοκρατική Συσπείρωση», δίνει αύριο στις 9 το πρωί στα δικαστήρια
ένα ακόμη μάθημα δημοκρατίας. Θα πρωταγωνιστήσει στη συζήτηση της αίτησης
ασφαλιστικών μέτρων για τις κάμερες, μαζί με άλλους συμμαχητές του σ’ αυτόν
τον αγώνα για «τις λαϊκές ελευθερίες». Κι όπως ο ίδιος τονίζει, είναι αναγκαίο
ένας λαός που έζησε τόσες δικτατορίες, αλλά και μεγάλες εξάρσεις, να παλέψει
ώστε να καταργηθεί το σύστημα του «μεγάλου αδελφού» με τις εκατοντάδες κάμερες
που καταγράφουν κάθε κίνηση του Έλληνα πολίτη. Άλλωστε, όπως παρατηρεί, ακόμη
και για τα θέματα της ασφάλειας της οδήγησης και της προστασίας οδηγών και
πεζών υπάρχουν προσφορότερα μέτρα. Και καλεί να κινητοποιηθεί ο κόσμος
«πατώντας» στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, το 120 το οποίο προβλέπει
την έννοια της αντίστασης ενάντια σε κάθε αντιδημοκρατική μεθόδευση.

Ο καθηγητής επέλεξε έναν ακόμη δύσκολο δρόμο, πιο κακοτράχαλο και από την
πολιτική που τον αγκάλιασε για δεκαετίες. Αποφάσισε να παραδώσει – και προς
επιλήσμονες συναδέλφους του – ένα ακόμη μάθημα!