TPITH AΠOΨH Tο πλέγμα και το σύμπλεγμα

Φωνάζουν τα έδρανα χωρίς να έχουν τίποτα να πουν φτηνές έως ανώφελα ρηχές
στην ουσία οι λέξεις

Ιακ. Ζουγανέλης, Πλην

H κυβέρνηση της N.Δ. έκλεισε ενάμιση χρόνο στην εξουσία. Το ΠΑΣΟΚ έκλεισε
ενάμιση χρόνο στην αντιπολίτευση. Το διάστημα είναι αρκετό για να μπορεί
κανείς να προχωρήσει σε μία πρώτη – ενδιάμεση ίσως – αξιολόγηση της πορείας
τους (και ειδικότερα της πολιτικής νοοτροπίας τους, καθώς πολύ δύσκολα θα
εντοπίζονταν ψήγματα – έστω – επεξεργασμένης στρατηγικής και ώριμων πολιτικών
θέσεων). Το κακό για τη χώρα είναι ότι η αδράνεια ή η ανικανότητα των μεν
επηρεάζει τους δε και αντίστροφα, με αποτέλεσμα το πολιτικό σύστημα «να μπάζει
από παντού».

H N.Δ. πάσχει από οραματική κατάθλιψη (αδυναμία διατύπωσης μεγάλων στόχων για
την Ελλάδα) και έχει – πολύ γρήγορα – μολυνθεί από τις γεροντικές ασθένειες
του ύστερου ΠΑΣΟΚ (δηλαδή υπερθεσμική, εξωθεσμική, αυθαίρετη, άνιση και άδικη
άσκηση της εξουσίας). H κυβέρνηση και το κόμμα της νεοφιλελεύθερης παράταξης
έχουν οριστικά απολέσει το στυλ και την παράδοση μιας στέρεης αστικής τάξης
(με ηθικές αξίες και εθνικά ιδεώδη) και κινούνται οιονεί ερασιτεχνικά σ’ έναν
δεξιό μικρομεσαίο χώρο (κάτι σαν «ξεπεσμένη αρχόντισσα» ή «ξιπασμένο
νεόπλουτο»). Πολλοί υπουργοί ρητορεύουν αλά-ΠΑΣΟΚ, διαχειρίζονται το δημόσιο
χρήμα αλά-καρτ και σχεδιάζουν το μέλλον αλα-λούμ.

Όλα τα πλάνα φαντάζουν σαν ξένα ρούχα στο σώμα της ανέτοιμης Γηραιάς Κυρίας.

Παρά όμως αυτή την «μπακαλίστικη» αντιμετώπιση της σύνθετης πολιτικής
πραγματικότητας (σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο) η Νέα
Διακυβέρνηση χτίζει αργά και σταθερά (κατ’ αντιστοιχία του «σεμνά και
ταπεινά») συρματοπλέγματα γύρω από την οικονομία και την κοινωνία.

Όλη η μέχρι σήμερα νομοθεσία της (με τις κακοτεχνίες και τις παραμορφώσεις
της) κινείται κυκλωτικά και περιμαντρώνει ό,τι θεωρούσαμε ανοικτό και
ελεύθερο.

Το εργασιακό, το ασφαλιστικό, το φορολογικό, το εκπαιδευτικό, το
αντιτρομοκρατικό συρματόπλεγμα – με πλήρη αφωνία ή προσχηματική διαφωνία από
τους εν υπνώσει χορτασμένους φορείς – «υψώνουν τείχη» και κλείνουν μέσα τους
κεκτημένα, ελευθερίες, δικαιώματα, προσδοκίες, ελπίδες. Οι τεχνίτες της
περιφρακτικής κοινωνίας βρήκαν την πόλη απροστάτευτη και τους φρουρούς
ριψάσπιδες.

Από την άλλη πλευρά το ΠΑΣΟΚ (μαζί και με τη νέα ηγεσία του) δεν μπορεί με
τίποτα ν’ απαλλαγεί από τα συμπλέγματά του. Σύμπλεγμα αποτυχίας, σύμπλεγμα
καχυποψίας, σύμπλεγμα παρ-ανομίας, σύμπλεγμα αρχηγοκτονίας, σύμπλεγμα
διπροσωπίας και διγλωσσίας.

Το μόνο που του ‘χει απομείνει είναι ένα ακατανόητο σύμπλεγμα ανωτερότητας (σε
συνδυασμό με αποκαΐδια αλαζονείας) με βάση το οποίο νομίζει ότι θα πείσει τον
ψηφοφόρο (και όχι βέβαια τον πολίτη) να επαναφέρει τους ίδιους ανθρώπους (αλλά
«μεταλλαγμένους») στον χαμένο (γι’ αυτούς) παράδεισο της εξουσίας.

Οι συμπλεγματικοί «πρώην» του ΠΑΣΟΚικού κράτους όχι μόνο δεν έβαλαν μυαλό, όχι
μόνο κάνουν τα ίδια λάθη τακτικής και ηθικής, όχι μόνο χρησιμοποιούν τα ξύλινα
τρικ των εσωτερικών συσχετισμών, αλλά και δίνουν την εντύπωση ότι πολεμούν
τους νεοδημοκράτες υπουργούς επειδή απλώς «τους πήραν την καρέκλα» (και όχι
διότι έχουν άλλη ιδεολογία και άλλο πρόγραμμα ανάπτυξης της χώρας).

Με μια κυβέρνηση που βλέπει την Ελλάδα σαν «παλιατζήδικο» ή σαν
«ψιλικατζήδικο» και με μια μείζονα αντιπολίτευση που αντιμετωπίζει την
κυβέρνηση ως «διεκδικούμενη ιδιοκτησία» δεν βλέπω πώς θα βγάλουμε τη χρονιά.

Εκτός εάν ο Κώστας βρει τον εθνικό / πολιτικό του μπούσουλα και ο Γιώργος
απαλλαγεί από το βάρος του πολιτικού του πεπρωμένου, οπότε ο δικομματισμός θ’
αποκτήσει τουλάχιστον πολιτικό ενδιαφέρον, ρυθμό και σασπένς.

ΥΓ: Άλλωστε και οι δύο ξέρουν ότι «ο τρίτος πόλος» (της σύμπραξης των
ΣημιτοΝτορικών) πάντα καραδοκεί.

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.