Έλλειμμα ανάπτυξης, περίσσευμα αυστηρότητας

Το πρωθυπουργικό μήνυμα υπήρξε μονομερές, κυριαρχήθηκε από τις δημοσιονομικές δυσχέρειες, εγκλωβίσθηκε σ’ αυτές, δεν μπόρεσε να ξεφύγει και να δώσει προοπτική δύναμης

ΑΞΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ το μοντέλο οικονομικής πολιτικής που περιέγραψε ο
Πρωθυπουργός K. Καραμανλής αισθάνεται ο καθείς το κενό, το έλλειμμα ανάπτυξης,
την απουσία ενός κύματος προωθητικού, ικανού να ταράξει τα νερά και να
προκαλέσει την κινητοποίηση των δυνάμεων της οικονομίας.

Το πρωθυπουργικό μήνυμα υπήρξε μονομερές, κυριαρχήθηκε από τις δημοσιονομικές
δυσχέρειες, εγκλωβίσθηκε σ’ αυτές, δεν μπόρεσε να ξεφύγει και να δώσει
προοπτική δύναμης. Προφανώς το αναπτυξιακό κύμα, που έχει ανάγκη ο τόπος, δεν
ταιριάζει με το παίγνιο στρατηγικής που ο κ. Καραμανλής επέλεξε ή ατυχώς, εκ
των συνθηκών, προσχώρησε σ’ αυτό.

Παραμένει ο Πρωθυπουργός δεσμευμένος από τις πρώτες επιλογές του,
καταδυναστεύεται από τις συνέπειες της απογραφής και από τις υστερήσεις της
διακυβέρνησής του. Το στρατήγημά του δεν μπορεί στην παρούσα φάση παρά να
είναι αυτοπεριοριστικό και να αποδίδεται ως «νοικοκύρεμα».

«Πρώτα θα νοικοκυρευθούμε και μετά θα αναπτυχθούμε», λέει στον ελληνικό λαό
και ζητεί κατανόηση για τα δύο δύσκολα χρόνια που ακολουθούν.

H αλήθεια είναι όμως πως το εύρημα είναι ευκαιριακό, δεν υπηρετείται
πραγματικά, χρησιμοποιείται για την επικοινωνία και μόνο.

Σκοπό έχει να νοικοκυρέψει λίγο τα δημόσια οικονομικά, ελπίζει σε αντιστροφή
των τάσεων στη διεθνή αγορά πετρελαίου, υπολογίζει σε έσοδα από την προσαρμογή
των φόρων της βενζίνης στα ευρωπαϊκά επίπεδα και την άνοιξη του 2007 αφού
δηλώσει πως πέτυχε το «νοικοκύρεμα» θα καλέσει τον ελληνικό λαό να τον
ξαναψηφίσει, προκειμένου να αφοσιωθεί πλέον στην υπόθεση της ανάπτυξης.

Κλασική η συνταγή, έχει ακολουθηθεί στο παρελθόν, αλλά πάσχει εμφανώς. Έρχεται
σε αντίθεση με το πλήθος των ασθενέστερων που πίστεψαν τις επαγγελίες και τις
υποσχέσεις και τώρα αδημονούν.

Το σχήμα θα είχε αξία, θα είχε πιθανώς τύχη αν συνοδευόταν από αντίμετρα
αναπτυξιακά, από πρωτοβουλίες ικανές να εξισορροπήσουν τις συνέπειες της
περιοριστικής πολιτικής. Εδώ χωλαίνει ο κ. Καραμανλής, προδίδεται από την
ασθενή επίδοση της διακυβέρνησης, από τις συνεχείς μετατοπίσεις, από το άκρο
της υποσχεσιολογίας και του λαϊκισμού σε εκείνο του αυτοπεριορισμού και της
νεοφιλελεύθερης αυστηρότητας.

Προδίδεται από την έξαρση, με ευθύνη πράξεων υπουργικών, του λαθρεμπορίου
τσιγάρων και καυσίμων, προδίδεται από τις οπισθοδρομική δράση του κ.
Παλαιοκρασσά στη ΔΕΗ, απ’ όλα αυτά τα θνησιγενή εξυγιαντικά σχήματα που
εφαρμόζονται στην ευρύτερη περιοχή του κράτους.

Όλα τα προηγούμενα σχήματα των περιόδων Σημίτη είχαν κάτι το εξαιρετικό,
ενσωμάτωναν δυνάμεις που έδιναν ορμή περίσσια, ικανή να ξεπερνά τα σχήματα
λιτότητας που και εκείνος υπηρέτησε. Στην περίοδο 1996-2000 ενισχύθηκε από τον
δυναμισμό που μετέδωσε η ένταξη της δραχμής στο Μηχανισμό Συναλλαγματικών
Ισοτιμιών. Μεταξύ 2000-2004 το αναπτυξιακό κύμα ήλθε από τα μεγάλα έργα και
τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Σε τούτη την περίοδο τι είναι αυτό που θα ξεσηκώσει την οικονομία; Πώς μπορεί
να αναμένει ο Πρωθυπουργός επιτυχίες όταν έχει εγκαταλείψει το Γ’ Κοινοτικό
Πλαίσιο Στήριξης στην τύχη του; Πώς μπορεί να ελπίζει όταν η διαχείρισή του
οδηγεί σε απώλειες 10 δισ. ευρώ;

Έχει πρόβλημα μεγάλο η διακυβέρνησή του, υπονομεύει η ίδια το σχέδιο που
εφαρμόζει και προφανώς δεν αρκεί το επιλεγόμενο κάθε φορά ρητορικό και
επικοινωνιακό σχήμα να καλύψει το προφανές αναπτυξιακό έλλειμμα.