ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Το ποδόσφαιρο έχει δικαίως την πρώτη, αλλά αδίκως τη μόνη θέση στο μυαλό του
Έλληνα φιλάθλου. Πάρτε αυτή την εβδομάδα: ενώ οι περισσότεροι φλυαρούσαμε για
τα κατορθώματα της «πρωταθλήτριας Ευρώπης» στο Καζαχστάν (έτσι που πάει,
γρήγορα θα της χρειαστούν τα εισαγωγικά), στη Σερβία και την Ιταλία λάβαινε
χώρα ένα Γιουρο-Βόλεϊ εξόχως διδακτικό και για τη δική μας ομάδα και για τις
άλλες και για τη δύναμη του αθλητισμού.

Δεν φτάνει που το βόλεϊ είναι ένα συναρπαστικό αλλά ψυχολογικά εντελώς
ιδιότυπο άθλημα, ήρθε και το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα να περιπλέξει
ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Και όχι τώρα για πρώτη φορά. Εδώ και κοντά μια
εικοσαετία (χοντρικά θα έλεγα μετά την περίοδο – εξαίρεση του Γιέρζι Βελτς)
παρατηρείται αυτός ο ανήκουστος συνδυασμός δυνατοτήτων και επιμελούς
σπαταλήματός τους, δεμένης ομάδας με ανθρωποφαγικές (και μάλιστα
προπονητοφαγικές) τάσεις, ευκαιριών για διάκριση και επιστροφή στην γκρίνια.
Για να καταλαβαίνουμε τα συγκριτικά μεγέθη, ας σκεφτούμε μόνο ότι από την
Ελλάδα έχουν περάσει ο Πελέ του βόλεϊ (ο Μπερνάρντι ψηφίστηκε καλύτερος
παίκτης του 20ού αιώνα), ο Μίχελς και ο Μουρίνιο του βόλεϊ (ο Χερέρα και ο
Μοντάλι ήταν μακράν οι σταρ – προπονητές δύο διαδοχικών γενεών), ενώ αρκετοί
παίκτες της Εθνικής έχουν βιώσει συνθήκες τύπου Ρεάλ του βόλεϊ (σε διεθνή
αναγνωρισιμότητα, μεταγραφική δραστηριότητα, επαγγελματικότητα και αθλητική
αξία).

ΛΑΘΟΣ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ

Τι φταίει τότε που η Εθνική μονίμως σκοντάφτει σε ό,τι εμπόδιο βρει πριν από
τη μεγάλη διάκριση, που και φέτος τα «κατάφερε», παρά την ώθηση από μια ομάδα
(του Ηρακλή) που άγγιξε την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ του βόλεϊ και παρά
την πτώση παραδοσιακών δυνάμεων του αθλήματος (Ολλανδία, Ανατολικές χώρες);
Δύο πράγματα κυρίως, νομίζω, η αίσθηση υπεροχής των παικτών έναντι του
προπονητή και η ιδιαιτερότητα του ίδιου του βόλεϊ για την οποία έγινε λόγος
στην αρχή.

Ακριβώς επειδή νιώθουν (και βλέπουν) τις δυνάμεις τους, αλλά και επειδή πολλοί
από αυτούς είναι «διεθνείς επικρατείας» (με καπαρωμένη θέση ανεξαρτήτως
επιλογής), τα μέλη του εκλεκτού όσο και κλειστού πυρήνα της Εθνικής νομίζουν
ότι μπορούν να ανατρέψουν την ισχύουσα για όλα τα αθλήματα σοφία: «Ομάδα χωρίς
μεγάλους παίκτες μπορεί να περπατήσει, ομάδα χωρίς καλό προπονητή δεν πάει
πουθενά». Και έτσι αρνήθηκαν να «υποταχτούν» και στον Χερέρα και στον Μοντάλι
και στον Προσαλίκα και, φυσικά, στον Χαριτωνίδη. Αλλά και οι προπονητές
ασχέτως της αξίας τους, δεν κατάφεραν να συγκροτήσουν μια πειθαρχία
πραγματικής ομάδας. Αποτέλεσμα: Στα χαρτιά πλήρεις, στο τερέν με αδυναμίες.
Θεωρητικά ενωμένοι, στο γήπεδο ο καθένας για τον εαυτό του. Και κυρίως, χωρίς
καθαρό μυαλό στις δύσκολες στιγμές. Όμως, το άτιμο το βόλεϊ είναι το κατ’
εξοχήν άθλημα της δύσκολης γραμμής, η νίκη χτίζεται πόντο πόντο και κρίνεται
στον πόντο, το καρφί και ιδίως το μπλοκ είναι περισσότερο θέμα ψυχής παρά
σώματος (αν και τα φυσικά προσόντα που απαιτούνται και που οι Έλληνες παίκτες
τα έχουν, είναι κυριολεκτικά τεράστια).

Αυτή την εβδομάδα αρχίζει και το Ευρωμπάσκετ. Άλλο συναρπαστικό ιδιόρρυθμο
άθλημα, από το οποίο περιμένουμε αλλά και έχουμε πάρει τα πάντα.