Tου ήλιου σβήστηκε το φως, Bίκυ…

ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ μας μάς πέτυχες, Βίκυ. Στις παραλίες αγκαλιά με τα τραγούδια
σου. Αυτό το θεσπέσιο λαρύγγι – λες και σ’ έφτυσε ο Θεός στο στόμα – σώπασε
για πάντα.

Λένε πως πονάει, όταν δεν το περιμένεις. Τη δική σου αναχώρηση – κακά τα
ψέματα – την περιμέναμε. Κι όμως πόνεσε. Του ήλιου σβήστηκε το φως. Εχάθη το
φεγγάρι. Και δεν ήμασταν έτοιμοι, Βίκυ μου! Εσύ που τραγούδησες τον χωρισμό –
ξέρεις…

1987. Στο πλατό της εκπομπής «Κυριακάτικα». Ο φίλος σου ο Δημήτρης ο
Κωνσταντάρας κι εγώ. Ήρθες καλεσμένη μας. Καινούργιος δίσκος – χρόνια
βινυλίου. Δεν είχες μάθει ακόμα τους στίχους απ’ έξω. Γράψαμε βιαστικά ρεφρέν
και κουπλέ πάνω σ’ ένα θηριώδες χαρτόνι και τα στήσαμε απέναντί σου. Με
ψιλοζώσανε τα φίδια. Γυρίζω στον Δημήτρη:

– Εντάξει, καλό το πλέι μπακ. Αλλά πώς θα βγάλει συναίσθημα άμα διαβάζει λέξη
– λέξη τον στίχο;

– Δεν την ξέρεις καλά τη Βίκυ! Χαμογέλασε ο Δημήτρης.

Όχι «καλά». Δεν σε ήξερα καθόλου, Βίκυ. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως αυτό το
πλάσμα έξω καρδιά, με την τολμηρή γλώσσα και το γέλιο στην άκρη των χειλιών –
θα μετουσιωνόταν με το που έπεσαν, πάνω του, οι προβολείς. Πως θα έκανε βαθιά
κατάδυση μέσα στο χαρτόνι. Πως έπαιζε την ψυχή μας στα δάχτυλα. Για να
σβήσουν, μετά, τα φώτα. Και να ξαναγίνει το άτακτο παιδί που θέλει πιπέρι στο
στόμα.

Έτσι συναντιόμαστε, Βίκυ. Αριά και που. Σε συνεντεύξεις, σε εκπομπές. Τυχαία.
«Γεια!». «Γεια!». Μέχρι εκεί. Και μη παρέκει.

MEXPI TO 2001. Στην εκπομπή μου στα «Φώτα Πορείας». Εκεί έγινε το κλικ.
Εκεί κολλήσαμε. Στο δεκάλεπτο πάνω, ξεχάσαμε τις κάμερες και βρεθήκαμε να
μιλάμε σαν παλιές φιλενάδες. Φορούσες ένα κατακόκκινο φόρεμα. Στο λαιμό,
υπέροχα μαργαριτάρια που τα φύλαγες για «τις εγγόνες» σου. Ξανθιά, πανέμορφη,
λαμπερή. Μόνο ένα απόλυτο θηλυκό μπορεί να είναι τόσο αντράκι!

Γέλιο που έπεσε, Βικάκι! Μου μίλαγες για το πλάνο σου στη «ΛΟΛΑ». Για τον γάμο
σου με τον Δομάζο που παρέλυσε όλη την Αθήνα. Όμως, όσα χρόνια κι αν περάσουν,
δεν θα ξεχάσω ποτέ μια στιγμή! Τη στιγμή που έβγαλες την πανάκριβη γόβα απ’
την Καλογήρου για να μου περιγράψεις λεπτομερώς τι κάνει μια κορδελιάστρα. Το
γυάλινο γοβάκι της Σταχτοπούτας! Μια ζωή έψαχνες τον πρίγκιπά σου. Άργησες να
καταλάβεις πως δεν χρειαζόσουνα πρίγκιπα: Σ’ αυτό το παραμύθι – η πριγκίπισσα
ήσουνα εσύ.

Σε ρώταγα τότε:

– Βιάστηκες να μεγαλώσεις, να δουλέψεις, να παντρευτείς, βιάστηκες να κάνεις
οικογένεια.

Βιάστηκες να φύγεις, Βίκυ… Αχ, ρε Βικάκι με το κόκκινο φόρεμα. Και τα
μαργαριτάρια. Βιάστηκες να τα αφήσεις στις «εγγόνες» σου.

– Να βρεθούμε, ρε συ, μου έλεγες. Να πούμε και στη Δημητρούλα…

H Γαλάνη. H αδυναμία σου.

– Ναι, να τηλεφωνηθούμε.

Δουλειές, υποχρεώσεις, τρεχάματα. «Από βδομάδα, θα βρεθούμε. Δεν χανόμαστε!».
Δεν ξέραμε, Βίκυ. Δεν το φανταζόμαστε ότι ο χρόνος μάς την έχει στημένη. Και
δεν βρεθήκαμε…

ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ MOY με πέτυχε η απουσία σου. Στην παραλία αγκαλιά με τα
τραγούδια σου. Και τώρα, επιστρέφοντας στην εφημερίδα – κάλλιο αργά παρά ποτέ
– σε χαιρετώ, κυρά μου. Κυρά κι αφέντρα. Σε χαιρετώ. Και υποκλίνομαι. Βίκυ.
Που δεν χρειάζεται να γράψει κανείς το επίθετο σου… (Κι αυτό – πέρα απ’ τα
μαργαριτάρια σου – είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά που αφήνεις στις εγγόνες
σου). Γεια σου, κούκλα μου. Μικρή μου Βασιλική. Που έγινες η Μεγάλη Βίκυ.

Κι έφυγες… Και τα δειλινά μια φωνή μου ψιθυρίζει, μυστικά, δεν θα γυρίσεις πια…