Πρόσωπα Eπάγγελμα: τραγουδιστής

«Ύψος 1,34 μ., κοντά χέρια, επτά δάχτυλα (τέσσερα στο δεξί χέρι, τρία στο
αριστερό), μεγάλο κεφάλι, μάλλον καλοφτιαγμένο, καφέ μάτια, χοντρά χείλη.
Επάγγελμα: τραγουδιστής».

Τόμας Κβάστχοφ: «Πέρασα καταστάσεις που αισθανόμουν ότι ο θάνατος θα ήταν προτιμότερος απ’ αυτό που ζούσα»

Ο Τόμας Κβάστχοφ, ο μπασοβαρύτονος που περιγράφει έτσι τον εαυτό του στην
αυτοβιογραφία του με τίτλο «Die Stimme» (H Φωνή), δεν έχει τίποτε να κρύψει.
Καταχειροκροτείται στα μεγαλύτερα φεστιβάλ. «Άραγε θα τραγουδούσα διαφορετικά
αν ήμουν 1,80 μ. και είχα την εμφάνιση του Αλαίν Ντελόν;», ρωτούσε πρόσφατα
στο «Ντερ Σπίγκελ». «Συχνά αναρωτιέμαι. H απάντηση είναι ναι! Οι συνθήκες της
ζωής μου διαμόρφωσαν τη φωνή μου και τα εκφραστικά μου μέσα».

Ο Τόμας Κβάστχοφ γεννήθηκε το 1959 στο Χιλντεσχάιμ της Βόρειας Γερμανίας με
ένα μειονέκτημα που θα μπορούσε να του δηλητηριάσει τη ζωή. Αλλά «ο θώρακας
είναι φυσιολογικός, το κεφάλι επίσης. Αυτά είναι που κάνουν έναν τραγουδιστή»,
εξηγεί. H φωνή του, την οποία απολαύσαμε τον Φεβρουάριο στο Μέγαρο Μουσικής,
είναι ζεστή, βαθιά, εκφραστική, επιβάλλεται στη σκηνή. Ο πατέρας του, πρώην
τραγουδιστής που δεν είχε κάνει καριέρα, κατάλαβε νωρίς το ταλέντο του. «Στα 3
μου σιγοτραγουδούσα. Στα 13 μου άρχισα να σπουδάζω τραγούδι με τη Σαρλότ Λέμαν
στο Αννόβερο. Έκανα μαθήματα επί 17 χρόνια». Το 1975 ο έφηβος Τόμμυ είχε όλα
τα προσόντα για να ξεκινήσει σπουδές τραγουδιού στο Ωδείο του Αννόβερου. Αλλά
ο διευθυντής του Ωδείου άσκησε βέτο, με πρόσχημα ότι κάθε τραγουδιστής πρέπει
να παίζει τουλάχιστον ένα όργανο… Συνέχισε έτσι τις σπουδές με τη Λέμαν και
το 1988, στα 28 του, κέρδισε το πρώτο βραβείο του Διεθνούς Διαγωνισμού
Μουσικής της κρατικής ραδιοτηλεόρασης ARD στο Μόναχο. Το 1996 κέρδισε το
Βραβείο Σοστακόβιτς στη Μόσχα. Στο μεταξύ είχε γίνει ραδιοφωνικός
παρουσιαστής, διάβαζε ποιήματα και η φωνή του γοήτευε. Το 1998 έκανε το
ντεμπούτο του στη Νέα Υόρκη και το 1999 υπέγραψε αποκλειστικό συμβόλαιο με την
Ντόιτσε Γκράμοφον. Με τον πρώτο δίσκο του, «Das Knaben Wunderhorn» του Μάλερ,
με την Αν Σοφί φον Όττερ, τον Κλάουντιο Αμπάντο και τη Φιλαρμονική του
Βερολίνου, κέρδισε το 2000 ένα Γκράμμυ. Δίσταζε όμως ν’ ανέβει στο σανίδι και
να τραγουδήσει όπερα. Ο Σάιμον Ρατλ, διευθυντής της Φιλαρμονικής του
Βερολίνου, τον έπεισε να ενσαρκώσει τον Ντον Φερνάντο στον «Φιντέλιο» και
ακολούθησε ο ρόλος του Αμφόρτας στον «Πάρσιφαλ», στην Στάατσοπερ της Βιέννης.
Ήταν ένας θρίαμβος.

«Όταν κανείς έχει γευτεί μια καλή ζωή και στα γηρατειά καταβάλλεται από τον
πόνο και τα βάσανα, μπορεί να βλέπει τον θάνατο με ελπίδα», έγραψε αφού είχε
ηχογραφήσει την καντάτα «Ich habe genug» (Αρκετά πια) του Μπαχ. «Μπορώ να
ταυτιστώ μ’ αυτό. Πέρασα καταστάσεις στη ζωή μου που αισθανόμουν ότι ο θάνατος
θα ήταν προτιμότερος απ’ αυτό που ζούσα». Σήμερα όμως, ο κόσμος είναι στα
πόδια του.