PAΣEΛ KPΟΟY «Tο καμπανάκι της φτώχειας χτυπάει για τις HΠA»

«H ευμάρεια είναι προσωρινή. Πριν από μερικά χρόνια οι πλούσιοι έγιναν ζητιάνοι μέσα σε μία ημέρα» λέει ο Ράσελ Κρόου, που στην ταινία «Cinderella man» υποδύεται έναν πυγμάχο στην εποχή του μεγάλου οικονομικού κραχ του ’30

Θα έχετε ακούσει για το σκάνδαλο. Ένα από τα σκάνδαλα που έκαναν περισσότερο
διάσημο το Οσκαρικό παλικάρι από την Αυστραλία. Όπου ούτε λίγο ούτε πολύ
εκτόξευσε το «κινητό» του επί της κεφαλής τού bell boy πολυτελούς ξενοδοχείου,
επειδή το παιδί τον πληροφόρησε ότι απαγορεύεται η χρήση κινητών εντός του
ασανσέρ. Τι είπες, βρε άθλιε; Εγώ, ένας Κρόου, δεν μπορώ; Άρπα την!

Αυτή είναι η μια (η αλήτικη) εικόνα ενός πρώην περιθωριακού, πρώην και νυν
κιθαρίστα, νυν πατέρα ενός μωρού και νυν διαδόχου ενός Μάρλον Μπράντο.
Τελευταία του (κινηματογραφική) έφοδος, ο… «Σταχτοπούτος» («Cinderella
man»). Ίσως το πιο ευπρεπές δράμα της φετινής χολιγουντιανής παραγωγής,
συνοδευόμενο από άφθονο μπουνίδι. Διότι ο ήρωας, ο αληθινός και μυθικός
αρχι-πυγμάχος Τζιμ Μπράντοκ, αφού πρώτα βιώνει στα σκουπίδια το οικονομικό
κραχ της Αμερικής του ’30, καταφέρνει στη συνέχεια, συνοδευόμενος από τις
ανάσες και τις ευχές εκατομμυρίων συμπολιτών του, να γκρεμίσει στο ρινγκ τον
πρωταθλητή Μαξ Μπερ, τον επονομαζόμενο και «κτήνος», τη φονική μηχανή που,
μεταξύ των άλλων, είχε αφήσει νεκρούς δύο αντιπάλους του στα καναβάτσα! Αν και
ρακένδυτο, το american dream είναι εδώ στη Μόστρα του… αριστερού (διευθυντή)
Μάρκου Μίλερ, ακμαίο και φυσικά άκρως προπαγανδιστικό!

Μοιάζει η ζωή σου με τους ρόλους σου; (πλάγια ερώτηση για τον θερμόαιμο
Αυστραλό)

«Όταν ο σκηνοθέτης λέει cut (στοπ) ξεχνάω τον Μπράντοκ και επιστρέφω στον ρόλο
του Ράσελ. Προσφάτως του ευτυχισμένου πατέρα. Για όσους δεν έχουν ακόμα κάνει
παιδιά, τους το συνιστώ».

H λέξη «φτωχός» σου λέει κάτι προσωπικό;

«Μου λέει πολλά από το παρελθόν, που τριγυρνούσα με μια κιθάρα στους ώμους. H
λέξη poverty (φτώχεια) πρέπει να χτυπήσει καμπανάκι στους ευημερούντες
Αμερικανούς. H ευμάρεια είναι προσωρινή. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που
δέχτηκα να κάνω την ταινία. Πριν από μερικά χρόνια οι πλούσιοι έγιναν ζητιάνοι
μέσα σε μία ημέρα. Τίποτα και κανένας δεν μπορεί να εξασφαλίσει το μέλλον
κανενός. Και όπως πρέπει να ξέρετε, ο πλανήτης είναι τόσο πλούσιος που μπορεί
να θρέψει πέντε φορές τα στόματα όλων των ψυχών!».

Είναι, ας πούμε, κάτι σαν προειδοποίηση;

«Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να δουν οι άνθρωποι το αυτονόητο. Πρέπει να τους
αποκαλύψεις και να τους θυμίσεις το παρελθόν, για να τους σοκάρεις και να τους
προειδοποιήσεις για τον μέλλον».

Είναι παράλληλες οι πορείες του πυγμάχου με τον ηθοποιό;

«Αν και μερικά παιχνίδια είναι “κανονισμένα”, ναι, για μένα είναι ταυτόσημες.
Βασίζονται στον αγώνα για αξιοπρέπεια. Με όσα αδιανόητα και τρομερά συμβαίνουν
γύρω μας, ξεχνάμε τα απλά πράγματα που μας ξεχωρίζουν από τα ζώα και μας
κάνουν ανθρώπους».

ΡΟΝ ΧΑΟΥΑΡΝΤ

«Ο Ράσελ είναι άκακος σαν πρόβατο»

«Δεν μπορώ να κρύψω τους φόβους μου για το μέλλον της χώρας μου» λέει ο Ρον Χάουαρντ, σκηνοθέτης της ταινίας

Όταν ρωτάς τον σκηνοθέτη Ρον Χάουαρντ, έναν από τους «δέκα πιο ισχυρούς
ανθρώπους του Χόλιγουντ», αν ο Ράσελ Κρόου τον… έδειρε στα γυρίσματα,
εκείνος τον παρομοιάζει με άκακο πρόβατο Αυστραλίας! «Ναι, με έδειρε μέχρι
θανάτου! Μα τι λέτε τώρα; Ο Ράσελ είναι άκακος σαν ασκητής και πειθήνιος σαν
πρόβατο!». Άντε τώρα να δώσεις βάση στη μαρτυρία του σκηνοθέτη που μετέτρεψε
τον… αλήτη σε Σταχτοπούτο!

Όπως και να το πάρει κανείς, σημασία έχει πως καθετί αμερικανικό είναι
βίαιο και φονικό!

«Έχετε δίκιο. Αλλά αν, ας πούμε, ήμουν αυτοκράτορας θα απαγόρευα το boxing σε
όλη την επικράτεια των ΗΠΑ».

Το εκτιμώ, αλλά οι καλύτερες σκηνές της ταινίας είναι οι φονικές στο ρινγκ.

«Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια, αλλά αυτό έχει η δουλειά. Εμείς προσπαθούμε
να συνεργαστούμε με την τέχνη του κινηματογράφου, αλλά πρέπει να
ικανοποιήσουμε το κοινό».

Και ο Ράσελ Κρόου; Πώς εξηγείτε αυτές τις αδυναμίες του για συμπλοκές,
φυλακές και δικαστήρια;

«Αληθινά είμαι σοκαρισμένος. Τι να σας πω; Είναι παρορμητικός, θυελλώδης,
αυθόρμητος και ειλικρινής. Παθιάζεται με τις ιδέες του και προφανώς πάνω στην
κουβέντα τυφλώνεται και ορμάει. Όμως σαν ηθοποιός δίνει το 110% των δυνάμεών
του. Δεν αμφισβητεί τις επιλογές του σκηνοθέτη, δεν γκρινιάζει, δεν
μετανιώνει. H ιδέα γι’ αυτή την αληθινή ιστορία ήταν δική του. Όταν τελειώσαμε
τα γυρίσματα της προηγούμενης συνεργασίας μας (“Ένας υπέροχος άνθρωπος”) μου
μίλησε για την περίπτωση του Τζιμ Μπράντοκ και μου έφερε το σενάριο».

H ιστορία του οικονομικού κραχ του ’30 είναι και σχόλιο για τη σημερινή
κοινωνική κατάσταση των ΗΠΑ;

«Δεν μπορώ να κρύψω τους φόβους μου για το μέλλον της χώρας μου. Ναι, είναι
σκοτεινό. Δεν είναι μόνο η τρομοκρατία ούτε ο πρόσφατος τυφώνας. Τη μοίρα του
λαού την διαχειρίζονται μπίζνεσμεν και όχι πολιτικοί. Είναι λυπηρό. Όπως το
’30, έτσι και αύριο μπορεί εκατομμύρια Αμερικανοί να ψάχνουν τροφή στους
ντενεκέδες σκουπιδιών»!

INFO

62ο Φεστιβάλ Βενετίας, 31 Αυγούστου-10 Σεπτεμβρίου. Ίντερνετ: http: //www.labiennale.org/it/cinema/mostra.