…στα «Kαλά κρασιά»

Σίγουρα αυτό το μικρό ταβερνάκι στην ακτή της Ραφήνας δεν είναι από τις
συνηθισμένες μου επιλογές για τούτη τη στήλη. Βρεθήκαμε ένα βράδυ χωρίς παιδιά
μεσοβδόμαδα, καλοκαιράκι, και μας ήλθε η φαεινή ιδέα να πάμε μια ρομαντική
βόλτα. Όλα αυτά πριν από τις φωτιές. Έτσι ξεκινήσαμε για τη Ραφήνα, και
συγκεκριμένα για μια παλιά – κι απ’ ό,τι ήξερα γνωστή – ψαροταβέρνα ονόματι
«Ιωακείμ». Μάλλον νωρίς ήταν. Με εξαίρεση δυο γριούλες οι οποίες έπιναν φραπέ,
δεν υπήρχε ψυχή στην αυλή κι έτσι επιλέξαμε το γειτονικό μαγαζάκι: τα «Καλά
κρασιά». Μας φάνηκε περιποιημένο. Ήταν μισογεμάτο στις 9.30 το βράδυ.
Καθήσαμε.

Ίσως με τράβηξε η κάπως μοντέρνα χροιά που εξέπεμπε. Ο εσωτερικός χώρος είναι
λιτός και συντηρητικά διακοσμημένος. Κλασικός με λίγα λόγια. Τα ταβάνια
ζωγραφισμένα, τα χρώματα γήινα, με πλακάκια σε τόνους terra cotta. Φωτογραφίες
από τη Ραφήνα του ’40 και του ’50 στολίζουν τους τοίχους. Μια τηλεόραση σε μια
γωνία ψιθύριζε απαλά. Ο σερβιτόρος, κλασικού τύπου, φαινόταν να είχε μεγαλώσει
εκεί μέσα, σαν τους παλιούς σερβιτόρους στο Σύνταγμα τη δεκαετία του ’70.

Απ’ έξω η διακόσμηση – μίνιμαλ με πράσινες καρέκλες και τραπεζομάντιλα και με
τριαντάφυλλα σε βαζάκια – δημιουργούσε την αίσθηση μιας παλιάς επιχείρησης με
παλιές αρχές. Μάλιστα η ταμπέλα γράφει ότι υπάρχει από το 1966. Βρίσκεται
ακριβώς απέναντι από τα Flying Cat 3 στο λιμάνι και ο κόσμος που περνάει από
μπροστά σχεδόν… ξυρίζει τα τραπέζια. H εικόνα μας ξεγέλασε, κάτι που
διαπιστώσαμε με τα πρώτα απλά πιάτα.

Καμιά φορά εμείς οι εστιατοροφάγοι λαχταρούμε τα μαγαζιά τα οποία πέφτουν
μακριά από το κέντρο ενδιαφέροντος. Τι πιο απλό και καλό από ένα ταβερνάκι με
φρέσκο ψάρι και απλές επιλογές. Πόσο δύσκολο είναι να το πετύχει κανείς αυτό;
Τελικά αρκετά!

Όλα όσα φάγαμε ήταν μετριότατα. Οι τηγανητές πατάτες ήταν καλές, κομμένες οβάλ
και φουσκωτές στη μέση σαν μικρά πουφ. Το μαριδάκι που ακολούθησε όμως ήταν
σαν πουρές στην υφή, χωρίς τίποτε το τραγανό να το σώσει. Τα χόρτα, χόρτα,
αλλά κι αυτά – βλίτα – παραβρασμένα, τουλάχιστον για το δικό μου το γούστο. Το
μόνο άλλο πιάτο που πήραμε ήταν γαρίδες σαγανάκι. Ήταν το πιο συμπαθητικό απ’
όλα. Οι γαρίδες καθαρισμένες, μεσαίου μεγέθους, μέσα σε μια ελαφριά σάλτσα
ντομάτας με κύβους από μισολειωμένη φέτα. Ήταν εύκολο να το φάμε, ένα πιάτο
κλασικό και αγαπητό σε όλους, εκτελεσμένο καλά.

Καθήσαμε κάνα δίωρο στις πράσινες σαν τη θάλασσα καρέκλες παρατηρώντας τον
κόσμο που περνούσε από μπροστά μας. Στη διάρκεια αυτή κανένας καινούργιος
πελάτης δεν κάθησε και όταν σηκωθήκαμε, οι δύο γριούλες με τους φραπέδες τους
είχαν φύγει προ ωρών. Στη θέση τους, άλλοι καινούργιοι πελάτες. H αυλή γεμάτη.
Καμιά φορά το ένστικτό μου πέφτει έξω.

«Τα καλά κρασιά», Λιμάνι Ραφήνας, τηλ. 22940-23381