TPITH AΠOΨH Eπικοινωνιακές… μεθοδεύσεις!

Αλλαγές στο εξεταστικό εξήγγειλε, με ευαγγελική ζέση, ακόμη μία φορά το ΥΠΕΠΘ.
Τι είπε; Ότι οραματίζεται ένα εξεταστικό σύστημα στο οποίο ο μαθητής θα δίνει
εξετάσεις μετά το τέλος του Λυκείου, ίσως τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο! Το
ανήγγειλε λες και «ξεφάσκιωνε» την ανακάλυψη του τροχού, όταν είναι γνωστό ότι
δεν επαναλάμβανε παρά μία από τις γνωστές εκδοχές ή παραλλαγές χιλιοπαιγμένων
εξεταστικών συστημάτων του παρελθόντος, όπου βέβαια το πεδίο είναι γεμάτο με
τα αποκαΐδια των διακηρύξεων.

Εξαγγελίες στις οποίες το ζητούμενο νόημα «χάνεται σαν το νερό στην πέτρα».
Διακηρύξεις οι οποίες όχι μόνο δεν κοστίζουν τίποτε, καθώς παραπέμπουν στους
γνωστούς «διαλόγους» του ΥΠΕΠΘ με την εκπαιδευτική κοινότητα και στην εφαρμογή
του όποιου νέου εξεταστικού μετά το 2008 και βάλε, αλλά και προβάλλονται σαν
σχολικό «μάννα» στη ρημαγμένη εκπαιδευτική γη.

Ωστόσο, η συνάντηση με την «άλλη φωνή» και το μπούκωμα των τηλεθεατών με
τακτοποιημένες «υποσχετικές» και εικόνες όχι μόνο δεν συνιστά συμμετοχή στην
πραγματικότητα, αλλά ουσιαστικά και τυπικά παίζει τον ρόλο ενός
«παραπλανητικού επιδέσμου» που έρχεται να καλύψει όπως όπως τις πληγές και τα
ρήγματα στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια. Γιατί αν κανείς εξετάσει σε βάθος το
περιεχόμενο των εξαγγελιών και τη συγκυρία, η οποία επελέγη να ανακοινωθούν
όσα ανακοινώθηκαν με ύφος 100 καρδιναλίων, θα καταλάβει εύκολα ότι δεν ήταν
παρά σύννεφα επικοινωνιακής σκόνης που έρχονται από τη μία να καλύψουν το
γεγονός ότι το ΥΠΕΠΘ δεν έχει φέτος να πει τίποτε για το πώς θα βγει η σχολική
χρονιά και πολύ περισσότερο δεν έχει να δώσει τίποτε πέρα από το
προγραμματισμένο διαιτολόγιο…

Και επειδή ήδη έχουν αρχίσει οι πένθιμες «καμπάνες» για την «φαεθόντεια» πτήση
της εκπαίδευσης που σε λίγο ανοίγει τις πόρτες της, για τον
εξεταστικο-κεντρικό προσανατολισμό, το αναχρονιστικό πλαίσιο, έπρεπε να
ειπωθεί κάτι, έτσι, για να «εκτροχιάσει» τις διαμαρτυρίες και να αφοπλίσει τις
δυσαρέσκειες…

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια καλοστημένη επιχείρηση μετάθεσης των πραγματικών
προβλημάτων της εκπαίδευσης, με την προβολή «αλλαγών» που έρχονται, σχεδίων
και οραμάτων… Ξεκάθαρη «λωτοφαγική» αγωγή για να ξεχάσουμε τα σχολεία που
δεν έχουν στέγη, τους 200.000 μαθητές οι οποίοι θα συνεχίζουν να φοιτούν πρωί
– απόγευμα στα 1.000 σχολεία διπλής βάρδιας, τους καθυστερημένους διορισμούς
που θα κοστίσουν με μαθηματική ακρίβεια 200.000 κενές ώρες μέσα στον
Σεπτέμβριο, την υποχρηματοδότηση που θα κατασκευάσει νέα ουρά απλήρωτων
εκπαιδευτικών, τη νέα επιβολή της φροντιστηριακής προσφυγιάς και το αυξημένο
ιδιωτικό εκπαιδευτικό κόστος των νοικοκυριών, το έλλειμμα στην επιμόρφωση…

Προσπάθεια κατασκευής «τρύπιας μνήμης» για να μη θυμηθούμε ότι φέτος, 30
χρόνια μετά τη συνταγματική κατοχύρωση της 9χρονης Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης,
7.000 – 8.000 παιδιά θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την Υποχρεωτική
Εκπαίδευση ναρκοθετώντας το μέλλον τους, καθώς ένα νήμα συνδέει την απόρριψη
στην εκπαίδευση από τον αποκλεισμό στην αγορά εργασίας, αφού σ’ αυτό το έδαφος
λιπαίνονται η φτώχεια, η περιθωριοποίηση και ο κοινωνικός αποκλεισμός.

Αφηρημένη ρητορική του επίσημου λόγου για να μας ξεφύγει ότι και φέτος η
έλλειψη επαρκών και άρτια εξοπλισμένων και στελεχωμένων διαγνωστικών μονάδων
δεν θα επιτρέψει την έγκαιρη και πλήρη διαγνωστική εκτίμηση των ιδιαιτέρων
αναγκών των παιδιών με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες – δυσλεξία. Έτσι, περίπου
80.000 μαθητές που θα παρουσιάσουν σοβαρές αναγνωστικές δυσκολίες εξαιτίας της
δυσλεξίας, θα οδηγηθούν στον… Καιάδα της σχολικής αποτυχίας, αφού περάσουν
από την «Οδό του Μαρτυρίου».

Καθώς, λοιπόν, έχει παρατηθεί το σχολείο στην τύχη του, το αποτέλεσμα –
σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό Γιώργο Μαυρογιώργο – είναι να μεταφέρεται
σιωπηρά η σχολική αποτυχία, από τάξη σε τάξη, στους ώμους μαθητών/τριών από μη
προνομιούχα κοινωνικά στρώματα μέχρι τη στιγμή του «εκβρασμού» και της
«εκταφής» της με τα αποτελέσματα των πολλαπλών εξετάσεων στο Λύκειο.

Έτσι το ΥΠΕΠΘ αποδεικνύεται «άσος» στην τακτική της παραλλαγής. Έχει
βέβαια έναν λόγο παραπάνω τώρα. Επείγεται να καλύψει την ευθύνη του για το
γεγονός ότι από τη μία η «μαύρη σκιά» του βαθμολογικού πλαφόν «πρακτορεύει»
πελατειακά τούς εργολάβους των εξετάσεων και από την άλλη δεν θέλει να δούμε
το «φιλί της ζωής» που δίνει στα εκατοντάδες Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών και των
λεγόμενων Κολεγίων στα οποία προσφέρεται έτοιμη πελατεία το «πλεόνασμα» των
υποψηφίων που δεν θα εισάγονται.