ΣE ΠPΩTO ENIKO Tετρακόσια χρόνια πίσω…

Δεν αντέχω άλλο τουρκικό σίριαλ, άλλη τουρκική μουσική, άλλο τουρκικό στυλ,
άλλους ελληνοτουρκικούς έρωτες, πάθη και φιλίες. Έχω πάρει υπερβολική δόση,
όχι από τη γείτονα χώρα, αλλά από την τουρκολιγούρικη συμπεριφορά μας.

Το έβλεπες και το άκουγες παντού το φετινό καλοκαίρι, το τουρκικό στοιχείο
κυριάρχησε απόλυτα, και απ’ ό,τι φαίνεται από τα προγράμματα της νέας σεζόν
που ανακοίνωσαν οι τηλεοπτικοί σταθμοί, η νέα χρονιά προμηνύεται ακόμα
χειρότερη. Όσο για τη μουσική που επικρατεί στην εγχώρια σκηνή, τα
βιομηχανοποιημένα τσιφτετέλια και οι αμανέδες που έως τώρα τραγουδιούνταν στα
ελληνικά, θα ακούγονται πλέον στη μητρική τους γλώσσα, τα τούρκικα. Το ίδιο
και στη μόδα: τα περισσότερα γυναικεία παπούτσια μοιάζουν με πλαστικά
κακέκτυπα των πασουμιών που φορούσαν οι χανούμισσες στα παλάτια του σουλτάνου
και στα αρχοντικά των πασάδων, ενώ τα παντελόνια είναι όμοια με αυτά που
φορούσαν οι χορεύτριες της κοιλιάς. Μην κοιτάτε που οι γυναίκες αδυνατούν να
κινηθούν φυσιολογικά με αυτά, σημασία έχει μονάχα το στυλ να είναι
στραμμένο… τετρακόσια χρόνια πίσω, στην Τουρκία.

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τότε, γιατί ως χώρα και έθνος, συλλογικά
αποφασίσαμε ότι ανήκουμε στη Δύση, αφού «άλλα λαχταράει η ψυχή μας». Κάποιοι
ακραίοι μπορεί να απαντήσουν ότι εκείνοι οι «άλλοι» αποφάσισαν για μας, αλλά η
αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να αποφασίσεις αυτό που ούτως ή άλλως ισχύει,
είτε το θέλεις είτε όχι. Και αυτή η πολιτισμική στροφή προς την Τουρκία, σε
συνδυασμό με τα «τσιφτετέλια» και τις «κουμπαριές» με πολιτικό νόημα, δεν
αποδεικνύει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από την κατάντια μας. Αντί
να φροντίσουμε να σοβαρέψουμε ως κράτος και κοινωνία, για να μη δουλεύουμε
μάταια και μίζερα, προτιμάμε να έχουμε ως πολιτιστικά πρότυπα εκείνους που
βρίσκονται σε πολύ χειρότερη μοίρα από τη δική μας ­ μην κομπλεξαριστούμε
κιόλας…