[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΟΣΟ «κοινωνικό Κέντρο» – το ανέφερε πολλές φορές στην πρόσφατη ομιλία
του ο Πρωθυπουργός – μπορεί να είναι στην πράξη οι πλούσιοι να γίνουν
πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι είναι κάτι που ασφαλώς ο κ. K.
Καραμανλής το καταλαβαίνει με τον δικό του τρόπο. Όπως ασφαλώς κατανοούσε και
τον «εκσυγχρονισμό» η προκάτοχός του κυβέρνηση, η οποία μέσω του
Χρηματιστηρίου πέτυχε μια «βίαιη» και ταχύτατη ανακατανομή του πλούτου προς
όφελος ολίγων.

Αλλά εκείνο που μέτρησε περισσότερο για όσους τουλάχιστον κατανοούν σε βάθος
τους νόμους κίνησης αυτής της χώρας – χωρίς μάλιστα να φωτιστεί από τους
προβολείς της δημοσιότητας – ήταν ότι στην ίδια ομιλία του ο Πρωθυπουργός
έδωσε ένα διαφορετικό απ’ ό,τι προεκλογικά βάρος σε ορισμένα θέματα διεθνών
ισορροπιών της κυβέρνησής του.

Γιατί μπορεί να μίλησε για «ευρωκεντρική αντίληψη», ωστόσο τόνισε με έμφαση,
παραμονές του ταξιδιού του στην αυτοκρατορία, ότι «διευρύνουμε και
αναβαθμίζουμε τη συνεργασία μας με τις ΗΠΑ». Και την ίδια ώρα – ασφαλώς για να
φτάσει κι αυτό το μήνυμα στην Ουάσιγκτον – ξεκαθάρισε πως «επιδιώκουμε την
πλήρη εξομάλυνση των σχέσεών μας με τη γειτονική Τουρκία». Προχώρησε δε σ’
αυτή τη διευκρίνιση την ώρα που οι πάντες γνωρίζουν ότι η Άγκυρα (βοηθούμενη
ακόμη και μέσω των πολυδιαφημισμένων σίριαλ ή από την αφέλεια ορισμένων
δημάρχων) εμμένει στο μοίρασμα του Αιγαίου, κάτι που εξυπηρετεί άλλωστε
συμφέροντα πολλών «συμμάχων» στη Δύση. Και όχι μόνον, αφού κανείς δεν μπορεί
να ξεχάσει ότι συνεχίζεται η τουρκική στρατιωτική κατοχή στην Κύπρο, ότι τα
ανθρώπινα δικαιώματα καταπατώνται στη γειτονική χώρα και ότι ο Οτζαλάν
παραμένει στη φυλακή εδώ και πεντέμισι χρόνια.

Κανείς ασφαλώς δεν θέλει να πιστέψει ότι μία κυβέρνηση που εξελέγη από τον λαό
ενδίδει σε πιέσεις. Ωστόσο, κανένας λογικός πολίτης δεν μπορεί να κατανοήσει –
και δεν αφορά ασφαλώς μόνο το σήμερα – ότι μπορείς να τα δίνεις όλα, έτσι
χωρίς πρόγραμμα και χωρίς παζάρι!