Mνήμες συγκίνησης…

Σέβομαι τον Νικήτα Τσακίρογλου. Και τον εκτιμώ ως ηθοποιό. Βαθιά. Και τον έχω
θαυμάσει πολλές φορές. Τον άκουγα, όμως, στη συναυλία «γενεθλίων» του Φεστιβάλ
Αθηνών – για τα πενήντα χρόνια του -, αφηγητή στο ημίωρο – αναδρομή με βίντεο
και κείμενα, πριν από τη συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και απόρησα.
Δεν είχε προλάβει να διαβάσει και να εμπεδώσει τα – απλούστατα πάντως –
κείμενα; Δεν είχε φορέσει τα γυαλιά του; Δεν είχαν φωτίσει καλά τα αναλόγια
όπου βρίσκονταν ακουμπισμένα τα κείμενα; Δεν ξέρω τι έγινε ακριβώς, αλλά
δυσκολεύτηκε, κόμπιαζε, «έψαχνε»… Τέλος πάντων, συμβαίνουν αυτά. Άλλο είναι
το βασικό που αναρωτήθηκα. Δεν υπήρχε ένας εικοσιπεντάρης, ένας τριαντάρης,
ένας νέος ηθοποιός, με ωραία φωνή και καλή άρθρωση, να του αναθέσουν την
αφήγηση;

… και μούχλα

Νισάφι πια με τους εξηντάρηδες και τους εβδομηντάρηδες και τους
ογδοντάρηδες… Να παίζουν τους ρόλους που τους ταιριάζουν, αν αντέχουν, να
τους τιμούμε – τους το οφείλουμε -, αλλά ας δοθεί επιτέλους χώρος στους
νεώτερους. «Γενέθλια» με μια θαμπή – τουλάχιστον – ορχήστρα, με ένα πρόγραμμα
πεπαλαιωμένο και βαρετό και με μια αφήγηση αυτού του είδους, μόνο πόσο
μουχλιασμένο είναι πια το Φεστιβάλ Αθηνών καταδεικνύουν. Μουχλιασμένο με τη
βούλα. Βαρέθηκα – και υποπτεύομαι ότι όλοι οι παρόντες, από τον θώκο μέχρι τα
βραχάκια, βαρέθηκαν, αλλά δεν το ομολογούσαν… Σίγουρα συγκινήθηκα κιόλας –
με τις μνήμες του παρελθόντος που ανέσυρε το βίντεο στην αρχή. Αλλά δεν μπορεί
ένα φεστιβάλ να επιζήσει με μνήμες μόνο. Καιρός είναι να ανανεωθεί.