ΣE ΠPΩTO ENIKO Πονάει δόντι; Bγάζει δόντι

Δεν μιλάω σαν γιατρός αλλά μάλλον σαν παθός, οπότε ένα το κρατούμενο. Ως εκ
της θέσεως και της εμπειρίας μου δικαιούμαι νομίζω να ζητήσω περαιτέρω
εξηγήσεις από τους Νορβηγούς επιστήμονες οι οποίοι («TA NEA», φύλλο 23-8-05)
ενοχοποιούν το ήπιο αντικαταθλιπτικό Seroxat για πλείστες όσες αυτοκτονίες.
Μα, πώς είναι δυνατόν να συγκρίνουν τον αριθμό των αυτόχειρων ασθενών που
έπαιρναν το σκεύασμα με άλλους ασθενείς που απλώς κατάπιναν Placebo, άρα τη
γλίτωσαν… H κατάθλιψη δεν είναι πονόδοντος να τον θεραπεύσεις τσακ μπαμ,
ούτε υπάρχει πασπαρτού για να ξεκλειδώσεις όλες τις πόρτες και τα παραπορτάκια
της, δυστυχώς. Όσοι έχουν το θλιβερό προνόμιο, ξέρουν πολύ καλά ότι, αυτό
τουλάχιστον το φάρμακο, μέχρι να αρχίσει να γίνεται αποτελεσματικό συνοδεύεται
επί δεκαπενθήμερο με ταυτόχρονη χορήγηση αγχολυτικών, ειδάλλως… έχουν δίκιο
οι Νορβηγοί. Το αυτό και κατά την περίοδο της «απεξάρτησης», η οποία δέον να
γίνεται σταδιακά και χωρίς ανόητη βιασύνη.

Έχοντας μόνον την ευθύνη του εαυτού μου, δηλώνω ότι στη διάρκεια της βραχείας
χρήσεως του εν λόγω «τζιζ», ουδέποτε μου πέρασε από τον νου «να την κάνω» ει
μη μόνο όταν ερχόταν η στιγμή να πληρώσω τον φαρμακοποιό. Το μισό μου βιός για
μια σταγόνα προσωπικής ηρεμίας και εργασιακής αποδοτικότητας, πάει πολύ, πάρα
πολύ. Οπότε, δίκιο έχουν οι Νορβηγοί που μεταξύ άλλων ενοχοποιούν το φάρμακο
για βίαιη συμπεριφορά. Υπάρχει λόγος…