Οι πρωταγωνιστές

OI περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες των ΠΑΕ ανάγκασαν τους ιδιοκτήτες
επενδυτές να καταφύγουν σε ποδοσφαιριστές με όχι απλησίαστο κασέ ή σε γνωστά
ονόματα που θα έφερναν κόσμο στο γήπεδο και θα τον συσπείρωναν. Ασχολήθηκαν
περισσότερο με ελεύθερους, καθόσον αυτή την εποχή για να πληρώσει κάποιος και
ομάδα και παίκτη, μάλλον πρέπει να είναι… τρελός!

ΣΙΚΑΜΠΑΛΑ

Ο μάγος

ΣΕ μια ομάδα (ΠΑΟΚ) με παράδοση στην αγορά της Αιγύπτου (θυμάστε τους αδελφούς
Χασάν ή τον Μαγκντί Τολμπά;), ήταν βέβαιο πως αργά ή γρήγορα θα ερχόταν ένας
ακόμη «Φαραώ». Ο ατζέντης Γεράσιμος Ζαπατίνας τον πρότεινε, η διοίκηση «είδε»
προοπτική και ο Σικαμπάλα ήρθε για φέρει ποιότητα στην ενδεκάδα του ΠΑΟΚ. Τα
πρώτα δείγματα θεωρούνται αρκούντως ικανοποιητικά. Ο νεαρός Αιγύπτιος διαθέτει
αριστερό πόδι και ταχύτητα, βλέπει γήπεδο και ήδη ξεχωρίζει. H διπλή του
ντρίμπλα πάνω στον Τσάνκο στο φιλικό απέναντι στην AEK καταγράφεται νωρίς
νωρίς στα «high lights» της περιόδου. Ο ΠΑΟΚ του βρήκε διαμέρισμα, ο Σικαμπάλα
μαθαίνει ελληνικά και επειδή οι διοικούντες προτιμούν η εκμάθηση της γλώσσας
να γίνεται από δάσκαλο, τον έχουν από κοντά. Μικρός είναι άλλωστε…

Όσοι έχουν ενστάσεις, υποστηρίζουν πως ο Σικαμπάλα είναι «λιγουλάκι
ατομιστής». Τι απαντούν οι θαυμαστές του μεσοεπιθετικού; «Ο Μαραντόνα δηλαδή
τι ήταν;». Υπερβολές. Ο Σικαμπάλα ακόμη βρίσκεται στο… άλφα! Έχει δείξει
όμως πως μπορεί να βγάλει με επιτυχία όλη την αλφάβητο και να φτάσει πιο ψηλά
από τον συμπατριώτη του Μίντο, το αστέρι της Τότεναμ.

ΝΤΑΜΠΙΖΑΣ

Ο έμπειρος

ΑΠΟ τους Έλληνες ποδοσφαιριστές που αναζήτησαν καλύτερη τύχη στο εξωτερικό,
ίσως ο Νταμπίζας έκανε την καλύτερη καριέρα. Συμπλήρωσε 190 συμμετοχές στην
Πρέμιερ Λιγκ (όπως τονίζει συχνά πυκνά ο φίλος του και διευθυντής της ΑΕΛ,
Νίκος Λυράκης) και επανήλθε στα πάτρια εδάφη με σκοπό να πάρει ρεβάνς. Από
ποιον; Μάλλον από τον εαυτό του. Ο Νταμπίζας χρειάζεται ένα «κλικ» στα 32 του
χρόνια για να ανέβει ξανά στα γνωστά επίπεδα και -γιατί όχι; -να συγκινήσει
τον Ότο Ρεχάγκελ. Διότι εδώ και καιρό ο «Ντάμπι» δεν καλείται στην εθνική
ομάδα και το κοντέρ σταμάτησε στις 70 συμμετοχές. Δεν είναι λίγες και
αποδεικνύουν την κλάση του πολυτάλαντου αμυντικού. H Λάρισα απέκτησε με τον
Νταμπίζα μία αξιόπιστη λύση στα μετόπισθεν, αλλά κυρίως τον μπαρουτοκαπνισμένο
παίκτη που θα οδηγήσει με την εμπειρία του τα νέα παιδιά του Κάμπου…

ΖΑΓΟΡΑΚΗΣ

Ο αρχηγός

Το 2004 ήταν η χρονιά του Θοδωρή Ζαγοράκη. Κορυφαίος ποδοσφαιριστής στο Euro,
σήκωσε το Κύπελλο το αξέχαστο για όλους καλοκαίρι, εξασφάλισε μεταγραφή στο
προηγμένο αθλητικά καμπιονάτο. Αποδείχθηκε, όμως, ότι οι στόχοι δεν σταματούν
ποτέ για έναν τόσο φιλόδοξο και δραστήριο παίκτη. Ο Ζαγοράκης βάλθηκε να γίνει
όχι… χαλίφης στη θέση του χαλίφη, αλλά ένας νέος Ντέμης στη Βόρεια Ελλάδα.
Πίεσε, ασχολήθηκε προσωπικά και τελικά κατάφερε να επανέλθει στον λατρεμένο
του ΠΑΟΚ -και μάλιστα έπειτα από οκτώ χρόνια. Δαπάνησε σεβαστό ποσό και
εξασφάλισε σουίτα στην Τούμπα, έγινε το σημείο αναφοράς για την αφετηρία της
«νέας εποχής» που άπαντες προσμένουν και ταυτόχρονα, οι νεώτεροι τον
αντιμετωπίζουν ως «φάρο» μέσα στα αποδυτήρια. Όλα αυτά δεν είναι και λίγα για
τον Θοδωρή… Για την ακρίβεια, είναι πολύ περισσότερα από το αδιάκοπο τρέξιμο
στον χώρο του κέντρου, την κατάθεση ψυχής για τον αγώνα, την άοκνη προσπάθεια
για τη βελτίωση της ομάδας.

Ο ΠΑΟΚ δεν απέκτησε μόνο τον αρχηγό που του έλειπε. Εξασφάλισε πρεστίζ και
όλοι τον θεωρούν υπολογίσιμο αντίπαλο στο πρωτάθλημα.

ΕΜΕΡΣΟΝ

Ο ταξιδιώτης

ΛΑ Κορούνια, Ατλέτικο Μαδρίτης, Μίντλεσμπρο, Πόρτο, Ρέιντζερς… Ουφ. Ο
Έμερσον πέρασε από αρκετές μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες και άφησε παντού το
στίγμα του. Στα νιάτα του υπήρξε ακούραστος εργάτης στον χώρο του κέντρου,
ικανός να σταματήσει τις αντεπιθέσεις και να «παγώσει» τον ρυθμό των
αντιπάλων. Τώρα, βαδίζοντας στα 33 μοιάζει με τον «μπαμπά» των υπόλοιπων
παιδιών της ομάδας και του καλού φίλου και συμπατριώτη του, Λουτσιάνο, του
ανθρώπου που σίγουρα του μαθαίνει τα κατατόπια στη Θράκη. H Ξάνθη αγαπά τους
Βραζιλιάνους και μάζεψε μπόλικους. Ο κόσμος τούς δέχεται και περιμένει πολλά.
Σίγουρα τα περισσότερα από τον Έμερσον. Αν δείξει μεγαλύτερο ζήλο στις
προπονήσεις, προσαρμοστεί και ενταχθεί αρμονικά στο σύνολο, αδύνατον να μην
προσφέρει.

ΒΙΕΝΓΛΙΝΣΚΙ

Το μινγκ

Σίγουρα δεν είναι Σεβτσένκο, αλλά η AEK μπορεί να καυχιέται πως απέκτησε τον
αντικαταστάτη του μεγάλου Αντρέι στην Εθνική Ουκρανίας. Κάτι είναι κι αυτό…
Ο υψηλόσωμος Βιενγλίνσκι ανοίγει δρόμους στην επίθεση, τρέχει αρκετά, ζητά
μπάλα και αποτελεί στήριγμα. Τα γκολ περιμένουμε. Με την ένταξη του Βιενγλίσκι
στην ενδεκάδα προέκυψαν ανακατατάξεις. Μετατέθηκε στον χώρο του κέντρου ο
Λυμπερόπουλος, αναζητήθηκε θέση για τον μικρό Ίβιτς και η AEK ψάχνει τη νέα
της ταυτότητα. Ο Βιενγλίσκι δεν κόστισε πολλά, οι Ουκρανοί τον ήθελαν, αλλά
τήρησε την ανοιξιάτικη υπόσχεσή του και τον βλέπουμε ήδη με το «11» του Ντέμη.
Μακάρι να είναι τυχερός. ‘H τουλάχιστον να φέρει γούρι στη φανέλα, περισσότερο
από τον πρόεδρό του που δεν γεύτηκε τίτλο…

ΠΑΓΚΑΝΙΝ

Με μπαγκέτα

H πρώτη κουβέντα που είπε ο Ιταλός αμυντικός στους ανθρώπους του Ακράτητου
ήταν η εξής: «Ξέρετε, το μικρότερο γήπεδο όπου έχω αγωνιστεί στην καριέρα μου
ήταν 22.000». Όντως, ο Παγκανίν διαθέτει «γεμάτο» βιογραφικό και για τα Άνω
Λιόσια θα είναι η ατραξιόν. Βέβαια, τα μεγαλεία με τα μεγάλα γήπεδα καλό είναι
να τα ξεχάσει -ας βολευτεί με 1.000, το πολύ, άτομα. Στέλεχος σπουδαίων ομάδων
στην Ιταλία και στα 35 του κατέφθασε στην Ελλάδα, είτε για να κολλήσει κάποια
ένσημα είτε για να δοκιμάσει μια νέα πρόκληση. H πορεία του θα δείξει. Πάντως,
οι υπεύθυνοι του Ακράτητου -κυρίως το δίδυμο των Ντουμιτρέσκου – Μπένου
(τεχνικός διευθυντής) -πιστεύουν πως ο Παγκανίν με τη σοβαρότητα και τη θέλησή
του θα βάλει τάξη στην άμυνα και δεν θα θυμίζει σκορποχώρι.