Tι κρίε κόγκουλ

ΤΩΡΑ ΠΟΥ η πανσέληνος ξεμπέρδεψε με τις πολλαπλές αυγουστιάτικες
υποχρεώσεις της, νομίζω ότι μπορώ να το πω χωρίς διόλου να ενοχλήσω τους
απανταχού φεγγαροκρουσμένους. Δεν μ’ αρέσει καθόλου το φεγγάρι, το ολόκληρο,
το μισό, το τσιγκελωτό, το όρθιο, το ανάποδο, το μισοφαγωμένο.

Στην πραγματικότητα με φοβίζει και μου σηκώνει την τρίχα κάγκελο όταν το βλέπω
να σκάει μύτη πάνω από τον Ταΰγετο. «Θα βγει, βγαίνει, βγήκε», με κογιονάρουν
οι λίγοι και καλοί που γνωρίζουν τη μικρή μου φοβία. Μέχρι να σταθεροποιηθεί
πάνω από τον Μεσσηνιακό Κόλπο και να αρχίσουν οι μεταλλικές ανατριχίλες των
νερών, βράζω στο ζουμί μου.

Με τα χρόνια, και προκειμένου να μην καταγραφώ σαν γραφική και εντελώς
«κουνημένη», εκπαιδεύτηκα να εκλογικεύω την απίστευτη φεγγαροτρομάρα μου. Ας
τραβήξει επιτέλους κάποιος από την πρίζα το θρασύτατο αυτό φωτιστικό.

Μου τη σπάει το μουλαρίσιο πείσμα του, η βάναυση, η σταθερή περιοδικότητά του.
Περιπαίζει, μού φαίνεται, τα ανθρώπινα, την αίσθηση του πεπερασμένου, τη γνώση
του θανάτου, τη σιγουριά του επικείμενου, τη μνήμη τόσων και τόσων
τετελεσμένων.

Πάει, τελείωσε: Το φεγγάρι δεν μου πάει καθόλου. Ποτέ μου δεν θα μπω στο καστ,
ποτέ μου δεν θα κάνω καριέρα ως Μορτίσια Άνταμς…

Τον βλακώδη και μάταιο ανταγωνισμό μου με τη φύση ανέλαβε να αποδραματοποιήσει
και να προσγειώσει εντελώς άλλού ο Παρασκευάς, ένας από τους λίγους κολλητούς
που ξέρει να με βάζει στη θέση μου, με το μαλακό.

«Είσαι ψιλοαρβανίτισσα» μ’ έπιασε στο ψιλό γαζί, «γι’ αυτό σε τσαντίζει η
σελήνη»…

Μου εξιστόρησε μετά πως φοβούνται στη γενέτειρά του τη Σαλαμίνα το φεγγάρι.
Μου είπε για τις γριές Κουλουριώτισσες που στοίχειωναν τα βράδια της παιδικής
του ηλικίας με παραμύθια για την κακιά πλακουτσοκέφαλη με τα κατεβασμένα
φρύδια. Τη φρίκη που προκαλούσε στους αρβανίτικους πληθυσμούς του
Αργοσαρωνικού η χάση της και τα ξόρκια με τα οποία πετροβολούσαν την εμφάνισή
της στον ουρανό: «Τι κρίε κόγκουλ. Νέβε κρίε σέκουρ».*

Πάει να πει σ’ αυτή τη γλώσσα την κρυφή «Εσύ κολοκυθοκέφαλη. Εμείς
σιδεροκέφαλοι»…

Παραδόθηκα ευχαρίστως στην έθνικ εκδοχή του Παρασκευά, πόσω μάλλον που έβαζε
φρένο στο υπαρξιακό μου κατρακύλισμα κι άνοιγε νέες προοπτικές στον εσωτερικό
μου διάλογο με τη μητρογραμμική καταγωγή μου.

Τι να μας πουν τώρα ο Πλαπούτας, ο Καραϊσκάκης, οι Σπετσιώτες, Υδραίοι,
Ψαριανοί και ο Οδυσσέας Αντρούτσος, ατός του; Εδώ κοτζάμ Λασκαρίνα
Μπουμπουλίνα, καπετάνισσα, κι όμως φρίκαρε στη θέα του φεγγαριού. Οπότε γιατί
όχι κι εγώ;

* Στην αρβανίτικη προφορική γλώσσα τι = εσύ, κρίε = κεφαλή, κόγκουλ =
κολοκύθα, νέβε = εμείς και σέκουρ = σίδερο.