«Eκεί σε σφάζουν σαν το αρνί»

«Έρχομαι από την κόλαση και τη φωτιά. Όταν πρωτοπήγα πριν από πενήντα
χρόνια στη Βαγδάτη και ήταν τόσοι Έλληνες εκεί, ζούσαμε σε παράδεισο. Τώρα
είναι ένα απέραντο τρελοκομείο» είναι η πρώτη της κουβέντα, πριν προλάβω να τη ρωτήσω.

«Δεν θέλω να γυρίσω πίσω στη Βαγδάτη. Κι ας είμαι ανασφάλιστη εγώ και ο
σύζυγός μου εδώ στην Ελλάδα. Θέλουμε ηρεμία. Μέχρι τώρα γλιτώσαμε γιατί μας
αγαπάνε όλοι εκεί. Αλλά θα μπορούσαμε να έχουμε τρελαθεί» συνεχίζει -ποταμός
ατέλειωτος. «Εκεί δεν σε σκοτώνουν απλώς, σου κόβουν τον λαιμό, σε σφάζουν
χειρότερα από το αρνί». Σταματάει για λίγο την αφήγηση για να πάρει μια ανάσα
και να φτιάξει εκείνον τον μυρωδάτο αραβικό καφέ. H 70χρονη Ελληνίδα, η κυρία
Ελένη Μπαρμπέρη, που συναντούσα κάθε Παρασκευή στην ορθόδοξη εκκλησία όταν
ήμουν στη βομβαρδιζόμενη Βαγδάτη, έζησε από τη δεκαετία του ’50 στο Ιράκ με
τον σύντροφό της, τον Ιρακινό ορθόδοξο χριστιανό Παστόρ Μαντίκ. Είναι
συνταξιούχος πια, με πολύχρονη εργασιακή εμπειρία σε πετρελαϊκές εταιρείες.

H κυρία Ελένη το πήρε απόφαση και άφησε πριν από λίγες μέρες τη Βαγδάτη. Ήρθε
στην Αθήνα όπου ζουν η μία κόρη της και ο γιος της «που υπηρέτησε στον
Ελληνικό Στρατό (η άλλη της κόρη υπηρετεί στον ΟΗΕ, στην Ιταλία).

«Περάσαμε πολλά»

«Το σπίτι μας είναι στη Βαγδάτη, όλα τα πράγματά μας είναι εκεί. Δεν είχαμε
ποτέ σκεφθεί να αφήσουμε τον Τίγρη και τον Ευφράτη. Είχαμε αντέξει πολλά.
Περάσαμε από πολλούς πολέμους και επαναστάσεις, κινήματα και αντικινήματα,
αλλά ποτέ δεν είχαμε σκεφθεί με τον άνδρα μου να αφήσουμε το Ιράκ.

Τώρα πια η ζωή είναι ανυπόφορη. Στρατός κατοχής από τη μια, εγκλήματα από την
άλλη. Κάθε πέντε ώρες έχεις μία ώρα ηλεκτρικό ρεύμα και νερό. Έχουμε δύο
γεννήτριες αλλά άντε να βρεις βενζίνη… Και πού να βγεις από το σπίτι. Νόμοι
δεν υπάρχουν. Παντού φωτιές, σκουπίδια, βρώμα, κλοπές, φανατισμός, χάος. Δεν
μπορείς να πλησιάσεις στην ελληνική πρεσβεία. Κινδυνεύεις μέχρι να φτάσεις
εκεί».

Ως ράφτρα

H κυρία Ελένη δεν ασχολήθηκε ποτέ με τα πολιτικά. Γεννημένη στη Σύρο, πήγε
πριν από 50 χρόνια στο Ιράκ, όπου γέννησε τρία παιδιά. Εργάσθηκε επί δεκαετίες
ως ράφτρα.

Σήμερα όμως η στεναχώρια τής πλακώνει την ψυχή. «Πώς να χαμογελάς όταν βλέπεις
τον κόσμο στη Βαγδάτη τρελαμένο… Να μην ξέρει τι να κάνει. Πολλοί δεν ήταν
με τον Σαντάμ, αλλά δεν ήθελαν και τους Αμερικανούς. Και σήμερα έτσι όπως
είναι τα πράγματα αναρωτιέται κανείς: Αν φύγουν οι Αμερικανοί μήπως γίνει
ακόμα μεγαλύτερη σφαγή; E, δεν είναι να τρελαίνεσαι;».

«Προ ημερών, πριν φύγουμε, σ’ ένα στρατόπεδο όπου πηγαίνουν καθημερινά 100 με
150 νέοι να καταταγούν ή στην Αστυνομία ή στον Στρατό, αφού δεν υπάρχουν
δουλειές και είναι ο μόνος τρόπος κάποιος να βγάλει τα προς το ζην, μπήκε στο
προαύλιο ένα αυτοκίνητο και ανατινάχτηκε σκορπώντας τον θάνατο. Έτρεξαν οι
υπόλοιποι στην έξοδο να σώσουν τους τραυματίες. Ένα δεύτερο παγιδευμένο με
εκρηκτικά αυτοκίνητο αποτέλειωσε κι αυτούς. Έτρεξαν κι άλλοι να σώσουν τους
νέους τραυματίες, οπότε ένα τρίτο αυτοκίνητο ολοκλήρωσε τη συμφορά. Αν αυτό
δεν λέγεται κόλαση, τι είναι τότε η κόλαση…».

«Εδώ που ήρθαμε, δεν έχουμε σύνταξη. Έχουμε όμως την ησυχία μας»

H K. ΕΛΕΝΗ, η «κυρία Ελένη της Βαγδάτης», που την αγαπούν όλοι οι
Ιρακινοί για την καλοσύνη της και την τέχνη της στο ράψιμο, προτίμησε με τον
σύζυγό της να φύγουν προ ημερών οδικώς από τη Βαγδάτη.

«Πού να πας στο αεροδρόμιο και να πάρεις το αεροπλάνο. Οι μισοί καταφέρνουν να
φτάσουν μέχρι αυτό. Οι άλλοι σκοτώνονται. Εδώ, βλέπεις πια ενόπλους να
φρουρούν τα νοσοκομεία. Δεν ξέρεις ποιος είναι αυτός που κάνει αντίσταση, δεν
ξέρεις ποιος είναι του Ζαρκάουι, που δεν είναι Ιρακινός… Έπειτα, οι ομάδες
του έχουν φτάσει στο σημείο να σκοτώνουν μια γυναίκα και να καλούν μετά τους
δικούς της να την πάρουν, για να τη θάψουν. Στο ενδιάμεσο, έχουν ανοίξει το
στήθος της, το γεμίζουν εκρηκτικά, το ράβουν και όταν πάνε οι δικοί της, η
νεκρή… σκάει και σκοτώνονται κι άλλοι. Τέτοια παράνοια».

Έρευνα

Οι Αμερικανοί στρατιώτες εισέβαλαν και ερεύνησαν και το σπίτι της κ. Ελένης.

«Αλλά εμάς δεν μας πειράξανε, όπως έγινε με άλλους. Κατάλαβαν ότι είμαστε
χριστιανοί από το ντύσιμό μας και γιατί έχουμε σκυλιά στο σπίτι, που οι
μουσουλμάνοι δεν έχουν. Περάσαμε πολλά τους τελευταίους μήνες. Αλλά έπρεπε να
φύγουμε. Να γλιτώσουμε από τον τρόμο… Εδώ που ήρθαμε, δεν έχουμε σύνταξη ή
τη δυνατότητα να πάμε σε γιατρό ή να αγοράσουμε φάρμακα. Έχουμε όμως την
ησυχία μας. Κι αυτό είναι μια μορφή ευτυχίας…».

«Ζούμε έναν εμφύλιο»

Ο 78ΧΡΟΝΟΣ Παστόρ Μαντίκ (στη φωτογραφία με την κυρία Ελένη) σκέφτεται πως
η χώρα του γνώρισε την οθωμανική, τη βρετανική και τώρα την αμερικανοβρετανική
κατοχή. «Τι χώρα κι αυτή. Ο Σαντάμ ήταν ένας μακιαβελικός πολιτικός. Δεν
συμφωνούσες, αλλά ένωσε τον τόπο. Κοιμόσουνα με ανοιχτή την πόρτα και το
παράθυρο. Τώρα οι σιίτες βγάζουν τα απωθημένα τους απέναντι στους σουνίτες,
συμμαχώντας με τους Κούρδους. Ζούμε εμφύλιο. Πού να κυβερνηθεί η χώρα. Έπειτα
έστειλαν ως πρώτο κυβερνήτη οι Αμερικανοί τον Μπρέμερ, που έκανε μπίζνες
εξαγριώνοντας τον κόσμο με την εταιρεία Χαλιμπάρτον», σημειώνει και γράφει.
Γράφει συνεχώς για να μην ξεχάσει να πει όσα περνάνε ως εφιάλτης από το μυαλό.