ANAΛΩΣIMA Συνήθης δυστυχία

Ο ξανθός πιανίστας αποκάλυψε το μυστικό του και κινδυνεύει να τον μηνύσουν ως
φαρσέρ. Στις μέρες μας, φαίνεται, όποιος προσπαθεί να συγκινήσει τους
ανθρώπους θεωρείται φαρσέρ – και η φάρσα έχει καταντήσει το μεγαλύτερο
αδίκημα. Πώς την έπαθε και ο δικός μας με το SMS του εξαδέλφου; Οι άνθρωποι
δεν σου συγχωρούν το να τους συγκινήσεις. Ας κατάφερε να ζήσει σαράντα ημέρες
με το στόμα κλειστό, ο καημένος ο νεαρός δεν θεωρείται αρκετά πάσχων για να
τον κρατήσουν στο νοσοκομείο ούτε αρκετά αυτιστικός ούτε αρκετά ψυχοπαθής.
Απλώς, ένας συνηθισμένος απελπισμένος δυστυχής που παρά λίγο να αυτοκτονήσει.
Δηλαδή τίποτα το εξαιρετικό. Γεμάτος είναι ο τόπος από τέτοιους, είπαν
θυμωμένοι οι γιατροί και τον φόρτωσαν για το χωριό του. Δεν θα αρχίσει νέα ζωή
με καινούργια ταυτότητα, ξανά στο πετσί του ο έρμος. Όσο δεν μιλούσε, ήταν
καλά. Ο καθένας μπορούσε να προβάλει επάνω του το μυστήριο που προτιμούσε. Όσο
μπορούσε να είναι ο καθένας και κανένας, ήταν όλα ρομαντικά και τον φρόντιζαν,
τον τάιζαν, τον έντυναν, τον περιποιόνταν, τον παρακαλούσαν, τον έκαναν
διάσημο. Είχε κάτι το υπερκόσμιο, κάτι το απόλυτο, το εύθραυστο, που ξυπνούσε
τα προστατευτικά ένστικτα του ιατρικού προσωπικού. Έπεσε όμως στον πειρασμό να
ανοίξει το στόμα του. Αχ, ευτέλεια της ανθρώπινης γλώσσας!

Άσε που δεν ήταν και πιανίστας καν τελικά. Σολίστας δεν θα έκανε σε ορχήστρα.
Και το πιάνο που τους έπαιξε, χαμένο πήγε. Στη Βαυαρία, την πατρίδα του, το να
μαθαίνεις πιάνο είναι πολύ μπανάλ. Και φαίνεται πως δεν ξεβράστηκε στη σωστή
ακτή, εκεί όπου θα εκτιμούσαν τα όσα χρόνια μελέτης, τις όσες ημέρες σιωπής.