TPITH AΠOΨH Tο μακροβούτι της αποτυχίας

H ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής αύριο θα αναδείξει, εκτός των άλλων, το
γεγονός ότι περίπου οι μισοί εκ των 39.000 υποψηφίων που έχουν βαθμολογία κάτω
από τη βάση θα επιτύχουν την είσοδό τους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση,
πιέζοντας τις βάσεις εισαγωγής μέχρι και τον «πάτο» της βαθμολογικής κλίμακας.
Αν και είναι γνωστό ότι το μέγεθος της αποτυχίας συνδέεται με την ίδια τη
λογική του εξεταστικού συστήματος, ωστόσο, είναι βέβαιο ότι με την επικουρία
των ηλεκτρονικών «ζωντανών συνδέσεων» με τους διανοούμενους της αυλής και της
οθόνης, θα «σερβιριστεί» μια δραματική κριτική για το Δημόσιο Σχολείο, τους
μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και το σύστημα πρόσβασης, στην οποία θα
αγκυροβολήσει με επιτηδευμένη αφέλεια το ΥΠΕΠΘ.

Όσο και αν ακούγεται παράδοξο, εκείνος που φαίνεται να επωφελείται από την
κίνηση των βάσεων είναι ακριβώς αυτός που είναι και ο βασικός υπεύθυνος για
πολύ σημαντικότερα πράγματα: το ΥΠΕΠΘ. Είναι φανερό ότι «ανοίγεται» ο δρόμος
για τη νομιμοποίηση ρυθμίσεων, που αποσκοπούν πάλι στη θυματοποίηση του
θύματος… Δηλαδή του μαθητικού πληθυσμού, ιδιαίτερα εκείνου του τμήματός του
που είναι οικονομικά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά ανυπεράσπιστο.

Να εξηγηθούμε γιατί όσοι έχουν μάθει να κοιτάνε το τυρί χάνουν τη φάκα. Το
ΥΠΕΠΘ, με τη Γραμματική της Νέας Ομιλίας και με όχημα το αυριανό μακροβούτι
αποτυχίας το οποίο θα αναγκάσει Σχολές να δεχθούν υποψηφίους με βαθμολογία
κάτω του 5, θα αρχίσει τον πετροπόλεμο. Από τη μια, θα επιχειρήσει να
νομιμοποιήσει το στένεμα των διόδων των Πανεπιστημίων για το «πλήθος των
ημιμαθών» – όπως λέει – και από την άλλη, θα ξεσκονίσει τα ρεφρέν του
παρουσιάζοντας το νέο (;) εξεταστικό σύστημα πρόσβασης ως ελιξήριο που θα
δώσει τη δυνατότητα στο Λύκειο να οικοδομήσει «τη μορφωτική του αποστολή
και δυναμική ως σχολείου γενικής μόρφωσης», θα καλλιεργήσει «το
ενδιαφέρον των μαθητών για την απόκτηση της γνώσης στο σύνολο των μαθημάτων
του Λυκείου», «θα αυξήσει τον ελεύθερο χρόνος των μαθητών» και
«θα περιορίσει το φροντιστήριο».

Να το φωνάξουμε δυνατά και σε αντιπαράθεση με τις σειρήνες της
εκπαιδευτικής τρομολαγνείας. Ας αφήσει το ΥΠΕΠΘ τα μαγικά του. Ας μη φορτώσει
την ευθύνη στους μαθητές επειδή δεν τολμά να δηλώσει καθαρά τη νέα (;) «μεγάλη
ιδέα» του, που είναι η μείωση του αριθμού των εισακτέων και της δημόσιας
χρηματοδότησης για την εκπαίδευσης, καθώς και η μεταφορά της «πελατείας» στα
ιδιωτικά «πανεπιστήμια» τύπου Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών, κολεγίων κ.λπ. Το
πραγματικό δίλημμα δεν είναι να επιλέξει κάποιος αν θα εισάγονται ή δεν θα
εισάγονται μαθητές με βαθμολογία κάτω από τη βάση, αλλά το πώς θα οικοδομηθεί
ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο θα «ανοίγει τα μάτια» των τροφίμων του. H
ποιότητα στην Εκπαίδευση δεν συνδέεται με τη δημιουργία «λωρίδων ταχείας
κυκλοφορίας» στις σχολικές αίθουσες, που εξασφαλίζουν αυξημένα ποσοστά στις
κάρτες εισόδου στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση από τη μια και εξοστρακισμό όσων
«δεν παίρνουν τα γράμματα» από την άλλη. H «γραμματική και το συντακτικό» της
ποιοτικής εκπαίδευσης βρίσκεται στη δυνατότητα δημιουργικής ύφανσης της
προσωπικότητας του νέου ανθρώπου, στην ικανότητα να μπορεί να τον εξοπλίσει με
τα πυρομαχικά της γνώσης που αλλάζει τον κόσμο.

Και κάτι για το εξεταστικό σύστημα με το οποίο θα γίνεται πλέον η εισαγωγή στα
Πανεπιστήμια: Όλοι οι ισχυρισμοί του ΥΠΕΠΘ είναι ολωσδιόλου αβάσιμοι,
αναμασήματα παραδοσιακών, αποτυχημένων συνταγών. Γιατί είναι φανερό ότι και
αυτή η αλλαγή δεν αποτελεί παρά έναν παραπλανητικό επίδεσμο στο ρημαγμένο σώμα
της εκπαίδευσης στο Λύκειο. Ουσιαστικά οι εξετάσεις του Λυκείου παραμένουν,
μαζί τους και τα παρεπόμενά τους: η εκπαίδευση της αμάθειας, τα φροντιστήρια
και η οικονομική εξουθένωση των πιο αδύναμων νοικοκυριών. Και βέβαια, καθώς
όλα θα αρχίζουν και θα τελειώνουν στα έξι εξεταζόμενα μαθήματα, θα δυναμώσει η
απαξίωση γνώσεων και μαθημάτων που δεν είναι πανελλαδικώς εξεταζόμενα, αλλά
και εκπαιδευτικών που διδάσκουν μαθήματα τα οποία δεν επιλέγονται ως τέτοια.
Αυτό ακριβώς συνέβαινε όταν τα εξεταζόμενα μαθήματα ήταν τέσσερα σχετικά με τη
σημασία των λοιπών μαθημάτων που ήταν «μαθήματα φαντάσματα». Παράλληλα, εφόσον
στόχος δεν είναι να μάθει ο μαθητής αλλά να ξεπεράσει τους άλλους, ούτε ο
ελεύθερος χρόνος του αυξάνεται ούτε το φροντιστήριο ελαττώνεται. Κάνει
μικρότερη προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ο δεκαθλητής από τον δρομέα
των 100 μέτρων;