Συναυλίες και γκρίνια

Σε νησιά, χωριά, πόλεις, πλαγιές και ραχούλες έχει ξεχυθεί σύσσωμο το ελληνικό
τραγούδι τους μήνες του καλοκαιριού. Ειδικά φέτος, έχω την αίσθηση ότι δεν
πρέπει να υπάρχει γωνιά της Ελλάδας που να έμεινε παραπονεμένη όσον αφορά το
καλλιτεχνικό μέρος του θέματος. Θα μου πείτε, αναμενόμενο. Πέρυσι λόγω
Ολυμπιακών Αγώνων οι συναυλιακές συνήθειες υπέστησαν πλήγμα και η πλειονότητα
των καλλιτεχνών έμεινε έξω από τον χορό. Φέτος προσπαθούν να αναπληρώσουν το
κενό του προηγούμενου καλοκαιριού: πολλές συναυλίες, πολλά μέρη, νέοι
προορισμοί (που συνήθως δεν τους συνέφερε να εντάξουν στον συναυλιακό τους
χάρτη) αλλά η γκρίνια, γκρίνια: πολλή δουλειά για το τίποτα. Κάτι λίγο
παραπάνω απ’ το ελάχιστο. Πού πήγαν εκείνες οι ωραίες εποχές που τα φεστιβάλ
πλήρωναν; Μάλλον πέρασαν ανεπιστρεπτί ­ για όλους. Και το συναυλιακό… κουπί
είναι απαραίτητο ακόμη και για ψίχουλα…