[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

AYTHN την «καημένη» τη Γαλλία τη θυμόμαστε πλέον μόνο σε κάτι γιορτές,
όπως αυτή της εθνικής επετείου της Γαλλικής Επανάστασης. Αν και αυτό γίνεται
περισσότερο από τους διανοούμενους της Ελλάδας και πολύ λιγότερο από τους
πολιτικούς, οι οποίοι όλο και περισσότερο συνωστίζονται σε εκδηλώσεις της
αμερικανικής πρεσβείας ή της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα. Άλλωστε, οι
«ισχυροί πολιτικοί» δεν σνομπάρουν μόνο τις δεξιώσεις Γάλλων ή Γερμανών, αλλά
ακόμη και τις εκδηλώσεις των Ρώσων ή των Κινέζων.

Έτσι, την ώρα που η Γαλλία πήρε ξεκάθαρη θέση για το Κυπριακό και θα έπρεπε
λογικά να την αξιοποιήσουν τόσο η πολιτική ηγεσία της Αθήνας όσο και της
Λευκωσίας, η μιζέρια χαρακτήρισε αρκετές κινήσεις τους. Και δυστυχώς, αυτό
καταγράφηκε την ώρα που οι εξελίξεις στο Κυπριακό έχουν φθάσει σ’ ένα
απελπιστικά κρίσιμο σταυροδρόμι, ως προς το συνεχώς προωθούμενο και
«εκσυγχρονιζόμενο» αμερικανοβρετανικό σχέδιο Ανάν.

Φυσικά η «ώρα της κρίσεως» φθάνει, είτε με το Συμβούλιο Μονίμων Αντιπροσώπων
της E.E. τις 31 Αυγούστου στις Βρυξέλλες είτε με τη Σύνοδο Κορυφής τον
Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη είτε με τη νέα αναμενόμενη συζήτηση για την ενταξιακή
πορεία της Τουρκίας εν όψει του προσεχούς Οκτωβρίου.

Και όμως, για τη θετική – για τα εθνικά μας συμφέροντα – στάση της Γαλλίας,
αλλά και άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, δεν υπήρξε καμία σοβαρή αναφορά, πλην
μόνον κάποιων μίζερων αναλύσεων και δηλώσεων.

Στην τελευταία συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο της Κυπριακής
Δημοκρατίας πολλά συζητήθηκαν. Και ως συνήθως, τα ανακοινωθέντα κάνουν λόγο –
όπως συμβαίνει εδώ και δεκαετίες – για ταύτιση απόψεων. Ανάλογα και ελάχιστα
διαφωτιστικές ήταν και οι δηλώσεις όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, μετά
τις επαφές που είχε ο κ. Τάσσος Παπαδόπουλος.

H αλήθεια είναι ότι σε μία περιοχή όπου έχει αυξηθεί, κυρίως μετά το 1990, ο
ρόλος της αμερικανικής υπερδύναμης αλλά και του Ισραήλ, δεν θα μπορούσε να
περιμένει κανείς να υπάρξουν πολλές φωτεινές εξαιρέσεις.

Τουλάχιστον, ας μην κοροϊδεύουν ορισμένοι εμφανιζόμενοι μάλιστα ως ρεαλιστές
για το Κυπριακό. Συνεχίζουν με πάθος να είναι μονόχνωτοι, δογματικοί και χωρίς
όνειρα!