ΣE ΠPΩTO ENIKO Kοίτα τ’ αστέρια να πέφτουν

H γιαγιά μου, μύρο το χώμα που τη σκέπασε, είχε προσωπικό νταραβέρι με τον
έναστρο θόλο. Το θυμήθηκα παρακολουθώντας από την τηλεόραση τον συναρπαστικό
κύριο Σιμόπουλο να προλογίζει την επίσημη πρεμιέρα της 12ης Αυγούστου, δηλαδή
την επικείμενη βροχή των Περσείδων.

Από πότε οι Αθηναίοι, σκέφτηκα, σήκωσαν μύτη ίσαμε τον ουρανό; Από πού κι ώς
πού, αυτοί οι βιονικοί τρωγλοδύτες, χρησιμοποιούν τα πεφταστέρια σαν port
bonheur, τρομάρα τους; Καραμπόλες με τα μαθηματικά του ουρανού θα κάνουμε
τώρα;

«Άδειος ουρανός – Παλιότοπος παιδάκι μου», έλεγε η γιαγιά μου, στην τελευταία
φάση της ανοϊκής της άνθησης. Έδειχνε με το μάτι της το άστερο ταβάνι του
παγκρατιώτικου διαμερίσματός μου και παραπονιόταν: «Το βράδυ, στο χωριό,
άπλωνα την ποδιά μου και γέμιζε…».

Αντιμετώπιζε τη βροχή των αστεριών με την ίδια αναποδιασμένη διάθεση που
αντιμετώπιζε τα πάντα: «Άμα δεις αστέρι να πέφτει, είναι κακό. Κοίτα κάτω,
κοίτα στο χώμα, αλλιώς θα γεμίσεις ολόκληρη σπυριά».

Ακολουθώ μέχρι σήμερα τη συμβουλή της κι έκτοτε ακούω βερεσέ το κυνήγι του
θησαυρού όταν πέφτουν τ’ αστέρια. Δεν χώνομαι στην τροχιά τους, δεν τα
καπαρώνω, δεν συνδέω την καλή μου τύχη με την πτώση ή με το ολοκαύτωμα του
αλλουνού. Απλώς, απλώνω την ποδιά μου κι ό,τι πέσει ας πέσει από μόνο του. Το
‘λεγε η αρβανίτισσα με το βενετσιάνικο όνομα, αλλά το ‘λεγε με τα δικά της λόγια.