Tο βουνό του έσωσε την τιμή

Τριάντα πέντε χρόνια χρειάστηκε να περάσουν, ώστε το διαβόητο όρος Νάνγκα
Παρμπάτ των Ιμαλαΐων να αποκαλύψει το τραγικό μυστικό του. Άλλα τόσα χρόνια
χρειάστηκε και ο γνωστός Ιταλός ορειβάτης Ράινχολντ Μέσνερ για να
αποκαταστήσει τη φήμη του. Δεν τον είχε εγκαταλείψει αβοήθητο τότε τον
μικρότερο αδελφό του, όχι· κι ας έλεγαν κάποιοι…

Ήταν 27 Ιουνίου του 1970, μία ημέρα που έμελλε να στοιχειώσει τον Ράινχολντ
Μέσνερ. Ήταν μόλις 25 ετών, δύο χρόνια μεγαλύτερος από τον αδελφό του, τον
Γκάντερ. Ήταν η πρώτη του αποστολή στα Ιμαλάια. Επέλεξε το όρος Νάνγκα
Παρμπάτ, με υψόμετρο 8.125, ένα από τα πιο «ύπουλα» βουνά του κόσμου – μέχρι
σήμερα, έχει στοιχίσει τη ζωή 62 ορειβατών.

Ο Ράινχολντ Μέσνερ παραδέχεται πως δεν του πολυάρεσε η ιδέα να κάνει την
ανάβαση παρέα με τον αδελφό του. Ίσως διότι ήθελε να κρατήσει τη δόξα για τον
εαυτό του, ίσως διότι ο Γκάντερ στερούνταν, κατά γενική ομολογία, τις αντοχές
και τη φιλοδοξία του μεγαλύτερου αδελφού του. Επέμενε όμως και, τελικά, ο
Ράινχολντ συγκατένευσε.

Εξαρχής, ο Ράινχολντ υποστήριζε πως έφτασε μαζί με τον Γκάντερ στην κορυφή.
Στη συνέχεια, όμως, στη διάρκεια της κατάβασης στην πλαγιά Ντιαμίρ, αυτός
εμφάνισε συμπτώματα της νόσου των ορέων – μία αντίδραση του οργανισμού στην
ελάττωση του οξυγόνου και στη μειωμένη ατμοσφαιρική πίεση. Άρχισε να παραληρεί
και απομακρύνθηκε. Ο Ράινχολντ προσπάθησε να τον βρει. Τελικά – επανέλαβε πριν
από δύο χρόνια και στο βιβλίο του, «Το Γυμνό Βουνό» – εγκατέλειψε την
προσπάθεια, θεωρώντας πως ήταν μάταιη: κάποια χιονοστιβάδα θα είχε σίγουρα
παρασύρει τον Γκάντερ.

Λαμπρή πορεία. Ο Ράινχολντ Μέσνερ έμελλε να διαγράψει μια λαμπρή
πορεία. Διετέλεσε βουλευτής των Ιταλών Πρασίνων, καθιερώθηκε ως ορειβάτης και
φωτογράφος, έγινε μάλιστα το 1986 ο πρώτος ορειβάτης που κατέκτησε όλες τις
βουνοκορφές με υψόμετρο 8.000 και άνω: «Βασιλιάς των 8.000» ήταν το
παρατσούκλι του. Τον καταδίωκαν όμως οι καταγγελίες δύο Γερμανών ορειβατών,
του Μαξ βον Κίνλιν και του Χανς Σάλερ, που συμμετείχαν σε εκείνην τη μοιραία
αποστολή του 1970. Αμφότεροι επέμεναν – έγραψαν μάλιστα και βιβλία για να το
στηρίξουν – ότι ο Ράινχολντ ήταν τόσο αποφασισμένος να φτάσει στην κορυφή του
Νάνγκα Παρμπάτ, που δεν δίστασε στη διάρκεια της ανάβασης, στην πλαγιά Ρούπαλ,
να εγκαταλείψει αβοήθητο τον εξαντλημένο αδελφό του, καταδικάζοντάς τον σε
βέβαιο θάνατο.

«Βεντέτα». Ο Ράινχολντ Μέσνερ, από την πλευρά του, κατηγορούσε τον βον
Κίνλιν ότι διεξήγαγε μια προσωπική βεντέτα εναντίον του. Του είχε κλέψει,
βλέπετε, τη γυναίκα όταν ο βον Κίνλιν τον φιλοξένησε για κάποιο διάστημα στο
σπίτι του, αμέσως μετά τη μοιραία αποστολή τού 1970. «Είναι θέμα τιμής και
μόνο», έλεγαν οι δύο Γερμανοί ορειβάτες με ένα στόμα. Ο Ράινχολντ ορκίστηκε να
βρει τη σορό του αδελφού του, «ακόμα και αν χρειαστούν δέκα ή και 30 χρόνια».
Τελικά χρειάστηκαν 35. Τα οστά του Γκάντερ – εκτός του κρανίου – βρέθηκαν
μόλις πρόσφατα από έναν Πακιστανό οδηγό στην πλαγιά Ντιαμίρ, εκεί όπου
υποστήριζε εξ αρχής ο Ράινχολντ. Να λοιπόν και ένας άνθρωπος που έχει λόγους
να ευγνωμονεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου: αν δεν είχαν λειώσει στο Ντιαμίρ
οι πάγοι και το χιόνι λόγω της ανόδου της θερμοκρασίας, τα οστά του Γκάντερ
πιθανώς να μην είχαν αποκαλυφθεί ποτέ…

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη