ΣE ΠPΩTO ENIKO Θηρία και θύματα…

Φρίκη. Και μεγάλη λύπη. Είναι οι μόνες λέξεις που μπορούν ίσως να εκφράσουν τα
συναισθήματα που όλοι νιώσαμε για την τραγωδία της περασμένης εβδομάδας. Την
αποκάλυψη της τραγωδίας ότι η αγνοούμενη μικρή Κυριακή από τη Βέροια είχε
δολοφονηθεί άγρια από τον φίλο της, ο οποίος μάλιστα πρωταγωνιστούσε στις
έρευνες για την «εύρεση» της αδικοχαμένης κοπελίτσας, υποκρινόμενος τον
ανήσυχο αγαπημένο. Την κακοποιούσε, έλεγαν φίλοι του ζευγαριού, εκείνη όμως
τον αγαπούσε και έμενε κοντά του, αλλά τελικά δεν άντεξε, τον παράτησε. Αυτό
δεν το δέχτηκε ο εγωισμός του και τη δολοφόνησε. Αυτό το χρονικό μιας
«προαναγγελθείσης» δολοφονίας – ποτέ η κακοποίηση δεν έχει αίσιο τέλος –
δημιουργεί το ερώτημα τι ακριβώς έκαναν οι πολίτες αυτής της μικρής κλειστής,
τοπικής κοινωνίας, που γνώριζαν ότι η Κυριακή κακοποιούνταν; Τίποτε…

Τα ίδια συναισθήματα αποτροπιασμού και θλίψης προκαλεί και η μπλεγμένη και
μυστήρια υπόθεση της συντριβής του κυπριακού αεροπλάνου. Ό,τι άλλο και να
συνέβη, όμως, είναι βέβαιο ότι το ντόμινο βλαβών που φέρεται να προκλήθηκε στο
μοιραίο αεροπλάνο υπήρξε καταλυτικό. Για λόγους καθαρά οικονομικούς, αλλά και
εγκληματικής επιπολαιότητας, τέθηκαν – και καθημερινά τίθενται σε ουκ ολίγες
περιπτώσεις που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια του κοινού – σε κίνδυνο
δεκάδες ανθρώπινες ζωές. Με ολέθριες συνέπειες.

Και οι παραπάνω δύο τραγωδίες προκαλούν οργή. Δεν θα έπρεπε όμως να μας
σοκάρουν. Βαθύτερο γενεσιουργό τους αίτιο είναι η συντελούμενη, ολοένα και
εντονότερη εδώ και μια δεκαπενταετία, μετατροπή του ανθρώπου από υποκείμενο σε
αντικείμενο. H στροφή αυτή της ισοπέδωσης του ανθρώπου από μοναδική έμψυχη
οντότητα σε μονάδα μέτρησης αναλώσιμου υλικού ή/και καταναλωτή-θύματος
φαίνεται και από την ίδια την καθομιλουμένη, όπου η λέξη «άνθρωπος» ή
«πρόσωπο», συχνά πυκνά αντικαθίσταται από το «άτομο». Σε αυτή την κοινωνία
όλοι οι άνθρωποι είμαστε κατ’ ουσίαν απελπιστικά μόνοι. Θηρία και θύματα
συνάμα.