XPIΣTΟΦΟPΟΣ XPIΣTΟΦHΣ «Tο μόνο που αλλάζει είναι οι αυταπάτες μας»

Ο Περικλής Κούκος, η Μαρία Φαραντούρη και ο Λάκης Λαζόπουλος συμπράττουν σε μια μουσική παράσταση που εμπνέεται από τα λαϊκά ισπανικά τραγούδια, που είχε συλλέξει ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, και από το «Ημερολόγιο» του Χριστόφορου Χριστοφή

«Στα θέματα τέχνης δεν είμαστε μοντέρνοι», λέει ο Χριστόφορος Χριστοφής. «Πιο
μοντέρνα ήταν η αρχή του 20ού αιώνα και ο Μεσοπόλεμος. Και ο 19ος στο
μυθιστόρημα. H μετάβαση από τον 19ο στον 20ό αιώνα είχε, νομίζω, μεγαλύτερο
ενδιαφέρον από την τωρινή αλλαγή αιώνα».

Το «Ημερολόγιο για περαστικούς», που σκηνοθετεί ο Χριστόφορος Χριστοφής και
παρουσιάζεται στις 22 Αυγούστου στο Ηρώδειο, έχει ακριβώς ως θέμα του τη
μετάβαση. Είναι μια καντάτα, σε μουσική Περικλή Κούκου, σε ερμηνεία Μαρίας
Φαραντούρη, με αφηγητή τον Λάκη Λαζόπουλο. Και βασίζεται στο βιβλίο του
Χριστοφή «Ημερολόγιο για περαστικούς στα τέλη του αιώνα» (Κέδρος 1995). «Είναι
το νεανικό μου ημερολόγιο, που έγραφα από 18 ετών, την εποχή που πήγα στο
Παρίσι, και έχει σκέψεις για τα τελευταία 20 χρόνια του 20ού αιώνα», εξηγεί.
«Ανέπτυξα ένα μέρος του στιχουργικά γράφοντας και 9 τραγούδια». Θέμα της
αφήγησης είναι «η περαστικότητα του μεταμοντέρνου». «H μόδα που έρχεται και
φεύγει τόσο γρήγορα. Το πόσο σημαντικά έγιναν ακόμη και πέντε λεπτά
διασημότητας. Το στοιχείο της πυγολαμπίδας στις σχέσεις, στις εντυπώσεις, στη
φήμη. Το θραυσματικό στοιχείο που υπάρχει έντονο στην εποχή μας, τόσο στην
εντύπωση όσο και στο συναίσθημα. Στοιχείο που έχει και μια δραματικότητα.
Ζούμε σε μια εποχή που αναζητεί την ψυχή της και δεν είναι βέβαιο ότι θα την
βρει». Στο αφηγηματικό μέρος, «ο Λάκης Λαζόπουλος βγάζει τον πιο μελαγχολικό
εαυτό του, γίνεται ένας μελαγχολικός κυνικός».

Ο Χριστόφορος Χριστοφής δεν θεωρεί ότι ο άνθρωπος έχει αλλάξει. «H ανθρώπινη
κατάσταση δεν έχει αλλάξει από τον 6ο π.X. αιώνα μέχρι σήμερα. Τα προβλήματα
είναι τα ίδια. Αυτό που έχει αλλάξει είναι οι αυταπάτες. Επίσης τα σύμβολα και
ο τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων. Οι ελευθερίες και μαζί και οι
ψευδαισθήσεις τους. Αν αναλύσεις τα πράγματα με σωκρατικό τρόπο, ο άνθρωπος
παραπαίει στα ίδια».

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη (και μοναδική) εκτέλεση το Νοέμβριο του
1996 στο Μέγαρο Μουσικής και παραμένει αδισκογράφητο. Ο ένας λόγος είναι ότι
απαιτεί μεγάλη ορχήστρα. Ο άλλος… «λόγω της τακτικής επαφής μου με τη Μαρία
Φαραντούρη για πολλά χρόνια, έχω το ατυχές προνόμιο να μαθαίνω τι συμβαίνει
στην ελληνική δισκογραφία. Είχαμε μια δική μας μουσική ενδιαφέρουσα και την
εγκαταλείψαμε. Και τώρα, αφού αλλοίωσαν τ’ αυτιά του Νεοέλληνα, αναβιώνουν το
φεστιβάλ τραγουδιού…», σχολιάζει ο Χριστόφορος Χριστοφής.

Από μουσική άποψη, ο Περικλής Κούκος έχει χρησιμοποιήσει μια γλώσσα που
γεφυρώνει τη λόγια μουσική του 20ού αιώνα με τζαζ και ροκ στοιχεία. Την
Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας Βόρειας Γερμανίας (Αννόβερο) διευθύνει ο Νίκος
Τσούχλος, ενώ συμμετέχει και η ορχήστρα τζαζ του Γιώργου Φακανά. Τις
χορογραφίες έχει κάνει η Έρση Πήττα, για τα κοστούμια υπεύθυνη είναι η Άννα
Μαχαιριανάκη και για τους φωτισμούς ο Νίκος Καβουκίδης.

«Να παντρευτείς τις πέτρες»

Ο Χριστόφορος Χριστοφής, «σε αντίθεση με την κινηματογραφικότητα της πρώτης
παρουσίασης στο Μέγαρο Μουσικής», τώρα έχει υιοθετήσει «μία πιο ζωγραφική
άποψη». Αλλά και «τα φώτα έχουν γλυπτότητα δική τους, αποτελούν μέρος του
σκηνικού».

«Πρόκειται για σκηνικό που είναι κοντά στην exhibitional art, στην εκθετική
τέχνη. Την τέχνη που γίνεται για να υπάρξει για περιορισμένο χρονικό διάστημα
ως συμβάν, και που είναι από τα ενδιαφέροντα πράγματα που έχει να επιδείξει η
εποχή μας». Στην περίπτωση του Ηρωδείου, υπάρχει μία επιπλέον πρόκληση: «Οι
πέτρες είναι βαριές και είναι δύσκολο να τις μειώσεις, οπότε πρέπει μάλλον να
τις παντρευτείς…».

INFO

Τα «Canciones Populares» (α’ μέρος) και το «Ημερολόγιο για περαστικούς» (β’
μέρος) παρουσιάζονται στο Ηρώδειο τη Δευτέρα 22 Αυγούστου, ώρα 21.00. Τηλέφωνο
κρατήσεων: 210-9282.900.