ΣE ΠPΩTO ENIKO Eίμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με το τέλος

Πάντα όταν έρχεται, δεν το περιμένεις. Πάντα, απρόοπτα εισβάλλει, διεισδύει,
εμφανίζεται. Ακόμα κι αν όφειλες εσύ να το περιμένεις από καιρό, ποτέ
πραγματικά δεν είχες συνειδητοποιήσει πως κάποτε θα έρθει. Δεν συνηθίζεται
εύκολα αυτή η ιδέα του τέλους.

Μπορεί όμως να αποτραπούν οι συνέπειές του. Διά της εκμηδένισης της σημασίας
που αυτό το «κάτι», το οποίο τελειώνει, έχει μέσα σου. Στο περίφημο ποίημά του
«If», το οποίο έχει δαιμονοποιηθεί τις τελευταίες δεκαετίες ως ενδεικτικό των
έργων που χρησιμοποιήθηκαν ως «empire building» εργαλεία της βρετανικής
αυτοκρατορίας, ο Κίπλινγκ γράφει: «Εάν μπορείς να συναντιέσαι με τον Θρίαμβο
και την Καταστροφή και να συμπεριφέρεσαι σε αυτούς τους δυο απατεώνες με τον
ίδιο τρόπο… Ή (αν μπορείς) να παρακολουθείς τα πράγματα στα οποία έδωσες τη
ζωή σου, σπασμένα, και να σκύβεις και να τα ξαναχτίζεις με φθαρμένα εργαλεία,
τότε δικός σου (θα) είναι ο κόσμος και τα πάντα σε αυτόν…».

H αλήθεια όμως είναι πως σήμερα, που οι αυτοκρατορίες είναι πάλι της μόδας –
οι Αμερικανοί δειλά μιλούν για «οικοδόμηση αυτοκρατορίας», ενώ οι ισλαμιστές
μιλούν για νέα αραβική αυτοκρατορία – και ο καθένας μας πρέπει να είναι
προετοιμασμένος κάθε στιγμή να πεθάνει από τρομοκρατική επίθεση, τα λόγια
εκείνου του ποιητή αποικιοκράτη αποκτούν νέα δυναμική. Είμαστε διαρκώς
αντιμέτωποι με το τέλος.

Οι άνθρωποι λοιπόν είναι αναγκασμένοι να σκληραίνουν, να μην επιτρέπουν τα
επουσιώδη και τα βλακώδη να τους θολώνουν τη ζωή και την καθημερινότητα. H
οικονομική κρίση, η παγκόσμια αβεβαιότητα, η απειλή – και υπόσχεση – της
ραγδαία ανερχόμενης νέας υπερδύναμης Κίνας, απλώς ενισχύουν αυτή την ανάγκη
δαρβινικής εξέλιξης: evolve or die.

Σκληραίνεις λοιπόν, και δεν επιτρέπεις τους ανόητους και αδιάφορους να σε
αγγίζουν. Μόνον τότε, εκείνος, ο αγγελιοφόρος του τέλους δεν μπορεί να σε
διαλύσει. Ό,τι κι αν κάνει, αφορά πλέον πρώτα απ’ όλα τον ίδιον, η λέξη
«ΤΕΛΟΣ».