[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΝΑΜΕΣΑ στο μοντερνιστικό ξεσάλωμα της πρωτοπορίας και στον αγέλαστο
κόσμο της συντήρησης, το Φεστιβάλ Επιδαύρου απλώνεται κουρασμένο, κορεσμένο
και ξεχειλωμένο από τις κακοχωνεμένες παραστάσεις αρχαίου δράματος. Μισόν
αιώνα τώρα, τα 44 σωζόμενα έργα ανακυκλώνονται, προσπαθώντας να συνδέσουν την
καταγωγική τους ρίζα με το στίγμα του παρόντος. Βιομηχανικά, παράγονται
παραστάσεις, χωρίς προγραμματισμό, σοβαρή προετοιμασία και διεθνή προβολή.
Απομονωμένο το Φεστιβάλ κοπιάρει ή μεταποιεί οικείες φόρμες. H διαπίστωση πως
έχει χάσει την προσωπικότητά του είναι σχεδόν καθολική. Το ζήτημα απασχολεί
από καιρό ενδιαφερόμενους και εμπλεκόμενους, οι οποίοι πολλάκις έχουν
διατυπώσει προβληματισμούς και προτάσεις. Από τους αρχαιολόγους, που επιθυμούν
να προστατεύσουν το μνημείο, περιορίζοντάς το σε αδρανή τουριστικό χώρο – παρ’
όλα αυτά εγκρίνουν αβέρτα προτάσεις για εξωφεστιβαλικές εκδηλώσεις – έως τις
προτροπές της θεατρικής κοινότητας να «ανοίξει» σε νεώτερα έργα, που
συνδέονται θεματικά με τους αρχαίους ελληνικούς μύθους ή να παραχωρείται και
σε ξένους. Αλλά, η μεγάλη συζήτηση ήταν πάντα, αν τα Επιδαύρια οφείλουν να
ασχολούνται αποκλειστικά με τα αρχαία κείμενα ή θα μπορούσαν να έχουν κι άλλες
μορφές θεάματος. Το συγκριτικό πλεονέκτημα του θεάτρου τού Πολυκλείτου – μαζί
με εκείνο των Συρακουσών είναι τα μοναδικά ζωντανά μνημεία, που κυριολεκτικά
υποβάλλουν τον θεατή, ωθώντας τον να παρακολουθήσει παραστάσεις αρχαίου
δράματος – το πιστώνει ως το τελευταίο οχυρό αυτού του είδους! Γιατί Φεστιβάλ
για όλα τα είδη μπορούμε να έχουμε κι αλλού – με ιδανικό αυτό που διεξάγεται
στο Ηρώδειο, που «αντέχει» τα πάντα. Στο σημείο πάντως που συμφωνούν όλοι
είναι ο περιορισμός του αριθμού των παραγωγών. Αλλά ποιοι θα μείνουν απ’ έξω;
Μέγα πρόβλημα εγχώριων σχέσεων. Ποιος θα πάρει την ευθύνη να αμφισβητήσει τα
κατοχυρωμένα δικαιώματα του Εθνικού, του ΚΘΒΕ, του ΘΟΚ, του Αμφι-θεάτρου, του
Θεάτρου Τέχνης κι άλλων φορέων, οι οποίοι διεκδικούν μερίδιο στην πίτα; M’
αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε φέτος να έχουμε Φεστιβάλ δέκα εβδομάδων! H ποιοτική
αναβάθμιση των Επιδαυρίων και ο ζητούμενος στρατηγικός ρόλος τους στην
ευρωπαϊκή φεστιβαλική δραστηριότητα ανοίγει και πάλι όλα τα μέτωπα. Ως
ενδιαφερόμενος θεατής, αδημονώ για τις στρατηγικές του νέου διευθυντή κ.
Γιώργου Λούκου και το φρεσκάρισμα ενός «καινούργιου» Φεστιβάλ, που εγκυμονεί
κινδύνους.