[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΑΝΕΝΑΣ που πεινάει, που δεν έχει χρήματα να σπουδάσει το παιδί του ή
να νοσηλεύσει τη μάνα του δεν νοιάζεται για το «42%» της εκλογής δημάρχων από
την πρώτη Κυριακή, που μπήκε ξαφνικά στη ζωή του. Έχει τόσες πολλές φορές
βρεθεί θύμα εκλογομαγειρεμάτων, που τίποτα πια δεν τον εντυπωσιάζει.

Πρόσφατα, σε μία μόνη περίπτωση – απ’ όλες τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας
– μέτρησαν διαφορετικά, και μάλιστα ύστερα από περίεργες δικαστικές διαδρομές,
τα λευκά για να βγει βουλευτής ο θείος του Πρωθυ-πουργού. Κι όμως, κανείς δεν
μιλάει! Γιατί λοιπόν αυτός ο κατατρεγμένος πολίτης, που του πέταξαν ύστερα από
δεκαετίες κι ένα μετάλλιο – αναγνώρισης, λέει, της Εθνικής Αντίστασης, στην
οποία έδωσε τη ζωή του ο ταλαιπωρημένος πατέρας του – να νοιαστεί για το…
42% που του έβαλαν από το… παράθυρο στη ζωή του;

Κι όμως, έχει σημασία ποιος θα ‘ναι δήμαρχος στον τόπο του. Άλλωστε, δεν είναι
το ίδιο εκείνος που του βγάζει τα ξύλινα παγκάκια και το σιντριβάνι από την
πλατεία για να προσθέσει τσιμέντο και κάγκελα μ’ εκείνον τον άρχοντα που θα
ομορφύνει λίγο τη ζωή της γειτονιάς, κυρίως όσων κατοικούν στα ανήλιαγα
υπόγεια και στα ισόγεια που «αναπνέουν» από τον σκουπιδοτενεκέ του δρόμου.

Ούτε είναι το ίδιο εκείνος ο δήμαρχος που συναγελάζεται και χασκογελάει μ’
αυτούς που βομβαρδίζουν «συμπολίτες» του στο Βελιγράδι, στη Γάζα, στην Καμπούλ
ή στη Βαγδάτη μ’ εκείνον τον εμπνευσμένο πρώτο πολίτη που κάνει το παν για ν’
ανακουφίσει αυτούς τους ταλαίπωρους, αγωνιζόμενος παράλληλα για να μην αφήσει
τους βαρβάρους να μπουν στη «γειτονική» πόλη.

Όλα αυτά τα σκέφτεται ο Έλληνας πολίτης όταν τον «βομβαρδίζουν» με
ψευτοδιλήμματα, με εκείνο το «42%» και τα σλόγκαν «να ‘ναι από την παράταξη ο
δήμαρχος» ή «να βγάλουμε τον δικό μας». Ξέρει πως αυτός ο κομματικός
«πατριωτισμός» αφορά όσους απλά θέλουν να διαιωνίσουν ή να ξανακερδίσουν τη
«χαμένη» εξουσία τους.

Γι’ αυτόν, τον σκεπτόμενο πολίτη, υπάρχει μέλλον… Κυρίως γιατί όσο κι αν τον
τσαλαπατούν μπορεί ακόμη να κάνει όνειρα για την πόλη του και την αισθητική
της!