ΣE ΠPΩTO ENIKO Όσο το κέλυφος δεν ραγίζει…

Πεθαίνει είπαν… Την είδαν από ψηλά οι αστροναύτες του Discovery και μας
έδωσαν την εικόνα της Γης σε επιθανάτιο ρόγχο. Ποιος έμεινε στη ραθυμία των
καλοκαιρινών του διακοπών, ξαπλωμένος πάνω στα ζεστά βότσαλα μιας τιρκουάζ
παραλίας; Ποιο ανέκφραστο «Βotoxαρισμένο» πρόσωπο δεν τρόμαξε από τις ρυτίδες
των διψασμένων υγροβιότοπων που μας έστειλε ο δορυφόρος; Ποιο δυναμικό
στέλεχος παθιασμένο με την power yoga δεν κόντεψε να πνιγεί μέσα στη βαθιά
ανάσα του και στη στάση του «χαιρετώντας τον Ήλιο» όταν άκουσε την κυβερνήτη
του διαστημικού λεωφορείου να περιγράφει την ατμόσφαιρα σαν κέλυφος αυγού;
Ποιος κουράστηκε να κυνηγάει την εξουσία και την άνεση του χρήματος για να
ασχοληθεί με τη ζωή;

Λυπάμαι αν δεν μπορώ να γίνω ευχάριστη, να σκεφτώ ιστορίες για όμορφους
ανθρώπους που μοιράζονται κοινά όνειρα και κοινό χρόνο, να υποστηρίξω τα
φιλόδοξα σχέδια μιας μικρής(;), μεγάλης(;) ομάδας που φαντασιώνεται ότι θα
αλλάξει τον κόσμο. Στενοχωριέμαι που δεν γελάω με τις χοντροκομμένες φάρσες
των πολιτικών που υπόσχονται μέρες ανάπτυξης και ευημερίας στο όνομα της
υψηλής τιμής του πετρελαίου.

Αλλά δεν θα ξεχάσω την ευδαιμονία που ένιωσα δύο απογεύματα στη ζωή μου, με
διαφορά χρόνου και γεωγραφικής ζώνης. Κέρκυρα – Ταϊλάνδη: Την πρώτη φορά, ένα
καλοκαιρινό απόγευμα με το φως του Ιουνίου να βάφει (sic) με ησυχία τη θάλασσα
στον Άγιο Μάρκο. Τη δεύτερη, ύστερα από χρόνια, χαμένη στην εξωτική ενδοχώρα,
στον δικό τους χειμωνιάτικο καιρό, να γεύομαι την ευτυχία σε έναν χυμό με
άρωμα φρούτων του πάθους, μάνγκο και λίτσι, βλέποντας ανθρώπους που δεν
φοβούνται να χαμογελάνε στους ξένους. Όσο το κέλυφος δεν ραγίζει, θα ζω για να
επιδιώκω τέτοιες στιγμές να είναι προνόμιο για τον καθένα. Μέχρι το τέλος,
καλές ανάσες λοιπόν…