Θα πουλήσει ελπίδες στη Θεσσαλονίκη

Μπορεί ο Αύγουστος να οδηγεί στις παραλίες, να είναι ο μήνας της χαράς και
της ανάπαυσης των πάντων, αλλά παρά ταύτα η προπαρασκευή δεν λείπει. Ο
Σεπτέμβριος που ακολουθεί έχει απαιτήσεις από την πολιτική και ο Οκτώβριος
αποδεικνύεται πιο καυτός απ’ όλους τους μήνες του χρόνου.

Τα επιτελεία του Μαξίμου και της Ρηγίλλης προσπαθούν να βρουν τα κατάλληλα μηνύματα που πρέπει να μεταδώσει ο Πρωθυπουργός κ. K. Καραμανλής από τη Θεσσαλονίκη

H κυβέρνηση ήδη νιώθει την πίεση της κοινής γνώμης. Αντιλαμβάνεται ότι το
φετινό φθινόπωρο δεν θα είναι σαν το περσινό. Οι πολλές ακάλυπτες υποσχέσεις
θα αναδειχθούν, οι διεκδικήσεις θα ενταθούν, τα κοινωνικά μέτωπα θα
διεγερθούν, οι αντιστάσεις σε πολιτικές θα πολλαπλασιασθούν, ο δρόμος θα είναι
ανηφορικός, η ανάβαση θα απαιτεί δύναμη και πολλές φορές χάραξη νέων
μονοπατιών.

Δύσκολα. Ήδη τα επιτελεία του Μαξίμου και της Ρηγίλλης αξιολογούν τις
αντιδράσεις των απλών ανθρώπων στα «μεταρρυθμιστικά» κύματα του καλοκαιριού
και προσπαθούν να βρουν τα κατάλληλα μηνύματα που πρέπει να μεταδώσει ο
Πρωθυπουργός κ. K. Καραμανλής από τη Θεσσαλονίκη, ώστε να διατηρήσει την επαφή
με την κοινωνία και ταυτοχρόνως να καλύψει τις δύσκολες απαιτήσεις του
κυβερνητικού έργου.

Κυβερνητικά και κομματικά στελέχη που βρίσκονται κοντά στον Πρωθυπουργό
θεωρούν ότι η κυβέρνηση οφείλει να ισορροπήσει μεταξύ των πολλών απαιτήσεων
της διακυβέρνησης και των ακόμη περισσότερων αναγκών των πολιτών.

Κύματα λαϊκισμού. Είναι αναγκασμένη ν’ ανοίξει όλα τα χαρτιά της, να
ξεδιπλώσει τις πολιτικές της και ταυτόχρονα να παρακολουθήσει τη σκέψη των
πολλών ανθρώπων, να καλυφθεί έναντι κινδύνων και να αποφύγει μια κρίση
εμπιστοσύνης με τη μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων που της έδωσαν τη νίκη τον Μάρτιο
του 2004.

Ο κίνδυνος να βρεθεί απέναντι από μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία είναι
σοβαρός. Οι προηγούμενοι μήνες έδειξαν ότι δεν θέλει πολύ για να σπάσουν οι
δεσμοί με την κοινωνία, οι οποίοι με μεγάλη δυσκολία οικοδομήθηκαν, με
επιστράτευση κυμάτων λαϊκισμού, υποσχέσεων και όρκων πίστης σε αρχές και
αξίες, οι οποίες δύσκολα τηρούνται. Το ναυάγιο της ακτοπλοΐας που αυτές τις
μέρες βιώνουν οι εκδρομείς του Αυγούστου, οι συνεχείς εκκλήσεις για τη μη
επάρκεια ρεύματος της ΔΕΗ και η απροσχημάτιστη επανίδρυση του κομματικού
κράτους αποδεικνύουν πόσο ψευδείς ήταν αυτοί οι όρκοι και πόσο αφελείς υπήρξαν
όσοι τους πίστεψαν.

Συσσωρεύει κρίσιμη μάζα με τον καιρό η νεοδημοκρατική διακυβέρνηση, ικανή να
διαμορφώσει κλίμα γενικευμένης αμφισβήτησης και αρνητικής ψήφου. Μπορεί σήμερα
να μη φαίνεται, να μην εκφράζεται, αλλά δουλεύει στον χρόνο, διογκώνεται και
όταν συγκεντρωθεί, μια σπίθα θα είναι αρκετή για να ανάψει φωτιά μεγάλη.

Εν μέσω καύσωνος. Δεν είναι τυχαίο ότι εν μέσω καύσωνος ετέθη το θέμα
της εκλογής δημάρχων με 42%. H κυβέρνηση λαμβάνει από τώρα τα μέτρα της.
Γνωρίζει πως δεν μπορεί να ξανακερδίσει τους 400 δήμους του 2002 και θέλει να
περιορίσει τα «αντιπολιτευτικά μέτωπα», τα οποία θα καθιστούσαν βεβαία μια
ήττα στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές του 2006 και θα αποτελούσαν πρόκριμα
για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Ούτε επίσης μπορεί να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι ο υπουργός Οικονομίας
κ. Γ. Αλογοσκούφης επανέφερε στο προσκήνιο το ξεχασμένο και αποτυχημένο δόγμα
της «ήπιας προσαρμογής» και οι κομματικοί προτάσσουν στον Πρωθυπουργό για τον
λόγο του στη Θεσσαλονίκη το τρίπτυχο «συνέπεια – ευαισθησία –
αποτελεσματικότητα». Προφανώς διαισθάνονται τα βάρη που έχουν μεταφέρει στην
κοινή γνώμη και επιζητούν τρόπους άμβλυνσης αυτών.

Όπως και να έχει όμως, η κυβέρνηση δεν μπορεί να αρνηθεί τον ρόλο της. Είναι
υποχρεωμένη να χειρισθεί τις δύσκολες οικονομικές υποθέσεις, να ικανοποιήσει
τις απαιτήσεις της κοινοτικής επιτήρησης στα δημόσια οικονομικά, να επιμείνει
στον κύκλο των «μεταρρυθμίσεων» μήπως και διαμορφώσει επιτέλους περιβάλλον
αναπτυξιακό και βεβαίως να κρατήσει την επαφή της με την κοινωνία, ακόμη και
αν δεν έχει περιθώρια για παροχές, μισθολογικές αυξήσεις και μέτρα φιλολαϊκά
υπέρ των αδυνάτων.

Δύσκολη εξίσωση για τον «μεταρρυθμιστή»

H εξίσωση δεν είναι εύκολη για τον κ. Καραμανλή και τίποτε δεν βεβαιώνει ότι
το μείγμα που θα επιλέξει θα είναι αποδοτικό. Ο ίδιος διεκδίκησε τον τίτλο του
«μεταρρυθμιστή» και θέλει να τον κατακτήσει, καθώς ξέρει πως έτσι θα
ηγεμονεύσει πολιτικά. Είναι βέβαιο λοιπόν ότι από τη Θεσσαλονίκη θα θελήσει να
δώσει υπόσταση σ’ αυτό που δειλά ξεκίνησε το καλοκαίρι. Και δι’ αυτών να
καλλιεργήσει προσδοκίες και να τις πουλήσει στο πλήθος, που μπορεί να μην
αναμένει ενισχύσεις, αλλά θέλει την ελπίδα. Ελπίδες και προσδοκίες λοιπόν θα
καλλιεργήσει ο Πρωθυπουργός από τη Θεσσαλονίκη, υποσχόμενος μια άλλη
οικονομία, που θα ενισχύει τον ιδιωτικό τομέα και θα αναμένει την κινητοποίησή
του για νέες δουλειές, θέσεις εργασίας και εισοδήματα, που δεν μπορεί πια να
προσφέρει το κράτος.

Είναι το μόνο παιχνίδι που μπορεί να παίξει, το μόνο ικανό να αντισταθμίσει
την αναποτελεσματικότητα της 17μηνης νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης.

Μόνο έτσι δύναται να προσπεράσει τα βάρη της σχεδόν βεβαίας περιοριστικής
πολιτικής, τις πενιχρές αυξήσεις, τις φορολογικές επιβαρύνσεις και τον
περιορισμό των εργατικών δικαιωμάτων. Τώρα αν θα πείσει, είναι μια άλλη
υπόθεση…