ΓIΩPΓΟΣ ΣTAYPIANΟΣ Οι «χρωματιστές ώρες» πέντε κορυφαίων φωνών

«Πέσαμε στην κρίσιμη εποχή. Στον αδιαφανή ορίζοντα», λέει ο Γιώργος Σταυριανός. «Προσωπικά, με ενδιαφέρει να κατανείμω τον χρόνο μου σωστά και να έχω πάντα πράγματα που με εμπνέουν»

Το πιο ουσιαστικό «βιογραφικό» για τον συνθέτη και στιχουργό Γιώργο Σταυριανό
είναι οι τίτλοι των τραγουδιών που έχει γράψει. Τραγούδια που έγιναν επιτυχίες
το ’80 και ’90 και που όταν τ’ ακούς σήμερα με νέες φωνές και νέες
ενορχηστρώσεις, είσαι σίγουρος ότι είναι ακόμα ζωντανό εκείνο το κομμάτι της
«έντεχνης όχθης» που εκφράζεται πέρα από μόδες.

«Ήσουνα Φεγγάρι», «Ώρες μου Χρωματιστές», «Στη Σιωπηλή Γωνιά του Φεγγαριού»,
«Ελένη», κ.ά, συνολικά δώδεκα παλιότερα τραγούδια, ένα ορχηστικό και δύο
(εξαιρετικά) νέα κομμάτια συμπεριελήφθησαν στη συλλογή «Ώρες μου Χρωματιστές»
(Eros Music) που – την κυριολεξία – έχει την χρωματική ταυτότητα πέντε
κορυφαίων φωνών (Γ. Νταλάρα, Π. Κατσιμίχα, Γλυκερίας, Π. Θαλασσινού και A.
Μουτσάτσου) και την ενορχηστρωτική ματιά του Βασίλη Πιερρακέα.

Ο Γιώργος Σταυριανός δεν προσπάθησε ποτέ να βγει «μπροστά» απ’ τα τραγούδια
του. Ανήκοντας στη γενιά των δημιουργών που βάδισαν στον δρόμο που χάραξαν
συνθέτες σαν τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι, έχει την διακριτικότητα και την
ευγένεια του ανθρώπου που δεν θέλησε να υποστεί τις «φθορές» που έχει το
επάγγελμα σε τούτες τις μέρες της… μεγάλης κρίσης. Έτσι από ενεργός και
καταξιωμένος συνθέτης και στιχουργός, το ’80 και ’90, με περισσότερα από 150
τραγούδια στο ενεργητικό του, επέλεξε πρόσφατα να αλλάξει επαγγελματική βάση
και να διδάσκει, σαν ειδικός επιστήμονας, στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής
Μακεδονίας, το αντικείμενο των σπουδών του, φιλοσοφία των πολιτισμών.

Ζώντας μεταξύ Φλώρινας, Θεσσαλονίκης και Αθήνας, τούτη την εποχή αποκαλεί τον
εαυτό του «vagabond» (ταξιδευτή). «Μου άρεσε πάντα να ανακαλύπτω καινούργια
πράγματα, και να αισθάνομαι ότι υπάρχει περιθώριο για κάτι άλλο…Ίσως γι’
αυτό και καθυστέρησα τόσο πολύ να τελειώσω τις σπουδές μου. Αιώνιος φοιτητής.
Χρόνια πέρα δώθε, Παρίσι- Αθήνα».

Γαλλοτραφής, ταξιδεμένος, σαφώς επηρεασμένος από την θετική ενέργεια της
ευρωπαϊκής «φλόγας» της εποχής του ’70, και άνθρωπος που ασχολείται και με το
γράψιμο (έχει εκδώσει μια μυθιστορηματική βιογραφία στις Εκδ. Καστανιώτη)
μπήκε στον χώρο του τραγουδιού, εντελώς τυχαία, στις αρχές του ’80. «Λέγαμε
τραγούδια σε μια βεγκέρα, έτσι όπως κάναμε εκείνη την εποχή τακτικά. Έτυχε να
είναι εκεί και ο φίλος μου ο Γιώργος Στεφανάκης, που τότε ήταν διευθυντής της
EPT, με ρώτησε ποιανού είναι τα τραγούδια και την επόμενη κιόλας ήμουν στην
εκπομπή της EPT, “Τραγούδια στο συρτάρι” που έκανε ο Βασίλης Δημητρίου. Λίγους
μήνες μετά βγήκε ο πρώτος δίσκος».

Άλλες εποχές εκείνες όμως, άλλες σήμερα. Κι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει εκ
των έσω το χώρο του ελληνικού τραγουδιού, σήμερα πρέπει να αισθάνεται,
τουλάχιστον, θυμωμένος…

«Γιατί; To τραγούδι ήταν ανέκαθεν ένας ευαίσθητος δέκτης της εποχής του. Αυτός
είναι και ο σκοπός του. Όμως σε τούτη την παγκοσμιοποιημένη αγορά, που γίνεται
χαμός, δεν μπορείς να αγωνίζεσαι για έναν ήχο που εξέλιπε ή πάει να εκλείψει.
Δεν υπάρχουν σήμερα οι συνθήκες που υπήρχαν πριν από 15 ή 20 χρόνια. Μας
αρέσει ίσως να αναπολούμε κάποιες φορές, αλλά ο κόσμος έχει αλλάξει… Κι
εμείς έχουμε αλλάξει. Κάποτε ζούσα απ’ το τραγούδι, αλλά κάποια στιγμή
συνειδητοποίησα ότι το τίμημα του “κυνηγητού” ήταν πολύ μεγάλο για μένα».

«Μια μαγική διαδικασία»

Τι σας κρατάει στη μουσική;

«Ένας δίσκος είναι μια πολύ δημιουργική, σχεδόν μαγική διαδικασία όπου
συμμετέχουν πολλοί άνθρωποι. Ανέκαθεν μου άρεσε αυτό. Μπαίνεις στο στούντιο
και βλέπεις τη δουλειά να αλλάζει μέρα με την ημέρα, συζητάς με τους
ανθρώπους, δένεσαι μαζί τους, τους αφήνεις να σε αλλάξουν. Μαθαίνεις.
Προχωράς. Εμένα με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτό. Θέλω να διανέμω τον χρόνο μου
σωστά ώστε να υπάρχει πάντα μια δεξαμενή μέσα μου. Θέλω να αντλώ από τους
ανθρώπους γύρω μου, από τους τόπους που γνωρίζω…».

INFO

Η συλλογή «Ώρες μου Χρωματιστές» κυκλοφορεί από την Eros Music.