ΣE ΠPΩTO ENIKO Όλα στα κάρβουνα

Πάνω σε κάθε ξαπλώστρα κι από ένα μπεστ σέλερ, κάτω από κάθε καπέλο σκάει μύτη
κι από ένα «τουβλάκι» με ευπώλητες αμπελοφιλοσοφίες. Πού ο παλιός καλός
καιρός, τότε που το Αιγαίο ανήκε αποκλειστικά στα ψάρια του… Προς το παρόν,
και μέχρι νεωτέρας, οι ωραίες του αρχιπελάγους μας ακτές έχουν παραδοθεί
αμαχητί στον Νταν Μπράουν, τον Κοέλιο και τους συναφείς. Κοιτάζω την
ψαροκασέλα με τα βιβλία «για το καλοκαίρι» και με πιάνουν τα κλάματα. Ακόμη
και η Αυτού Μεγαλειότης ο Χάρι Πότερ Στ’, ακόμη κι αυτός, μού ανάβει τα
λαμπάκια με τον επεκτατισμό και την αλαζονεία του. Μα, επιτέλους μέχρι πού θα
φτάσει αυτή η πνευματική μονοφαγία και αυτή η πείσμων εκδοτική
μονοκαλλιέργεια; Ας αποχαυνώνεται ο καθένας όπως νομίζει. Το κακό χτυπάει
αλλού και συγκεκριμένα στην εύθραυστη κοινωνικότητά μας. Άπαξ και δεν έχεις τι
να πεις για τον «Κώδικα Ντα Βίντσι, και η πιο απλή κοινωνική συναναστροφή
μπορεί αίφνης να σου γυρίσει σε «Πρόσκληση σε γεύμα από έναν υποψήφιο
δολοφόνο». Δεν μιλάω για την υπέροχη κωμωδία με τον Πίτερ Σέλερς. Αναφέρομαι
στον φαρμακερό τρόπο με τον οποίον οι περιστασιακοί συνδαιτυμόνες μου
υποδέχονται την άγνοιά μου για τους Illuminati. E, και; Με ένα αριστοτεχνικό
κοντρόλ στέλνω την μπάλα εκτός περιοχής και στρίβω την κουβέντα στο γκανιάν
τούρκικο σίριαλ του Mega. Ας είναι καλά ο Νίκος και η Νασλί: επιτέλους,
συνεννοηθήκαμε. Τι βάρβαρη υποχρέωση, μα την αλήθεια, αυτή η περίφημη
ομοψυχία…