[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΓΙΑ MIA AKOMH ΦΟΡΑ η κυβερνητική πολιτική υποκίνησε μια απεργιακή
κινητοποίηση φέρνοντας μέσα στο καλοκαίρι, στο Θερινό Τμήμα, με συνοπτικές
διαδικασίες προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο για το εργασιακό (υπερωρίες και
διευθέτηση χρόνου εργασίας, κατάργηση 8ώρου), το οποίο κυριολεκτικά ανατρέπει
τη ζωή κάθε εργαζόμενου, αφαιρεί εισόδημα το οποίο οδεύει προς την κερδοφορία
των επιχειρήσεων και κατ’ επέκταση στις τσέπες των εργοδοτών. Είναι πλέον μια
συνήθης πρακτική παροχών της κυβέρνησης στους φίλους της επιχειρηματίες. Και η
απόλυτη επιβεβαίωση ότι η κυβέρνηση έχει χάσει προ πολλού την επαφή της με τον
κόσμο της μισθωτής εργασίας. Όλοι είμαστε μάρτυρες μιας πρωτoφανούς έκρηξης
της ανεργίας και της ακρίβειας. Της οικονομικής εξόντωσης μισθωτών και
συνταξιούχων. Αλλά το επίπεδο των αντιδράσεων στη βάση των εργαζομένων, σε
σύγκριση με το μέγεθος των αντεργατικών παρεμβάσεων, στην ίδια την κοινωνία
είναι υποτονικό. Έως ανύπαρκτο. Είμαστε μπροστά σε ένα κοινωνικό φαινόμενο.
Μιας κοινωνίας με ανοσία. Πλήρης απάθεια. Άπνοια. Χειμερία νάρκη. Και στην
εξουσία και στην κοινωνία. Δυστυχώς στην έκρηξη των προβλημάτων, στην κρίση
θεσμών και αξιών, μάς έγινε αποκούμπι η τηλεόραση. Σ’ αυτήν ακουμπάμε πλέον τα
όνειρά μας, τους καημούς μας, τις νύχτες μας. Δεν διαβάζουμε, δεν
διασκεδάζουμε, δεν επικοινωνούμε. Ζούμε στην κοινωνία του καναπέ. Κοιμόμαστε
με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. Αγνοούμε, αδιαφορούμε για τα προβλήματα του
διπλανού μας αλλά και της ίδιας της πόλης που ζούμε. Ζούμε στον μικρόκοσμο του
εγώ μας, κοιτάζουμε μόνο την «πάρτη» μας, ενώ η τηλεόραση έχει γίνει ένα
αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Δεν θα είναι υπερβολή αν προβλέψω ότι σε
λίγα χρόνια θα λειτουργούν και κέντρα απεξάρτησης τηλεορασόπληκτων. Τηλεόραση
και πάλι τηλεόραση. Και μετά ύπνος. Ίσως ο ύπνος να έχει μετατραπεί στη μόνη
ευχάριστη στιγμή στη ζωή μας. Δεν σκεφτόμαστε, δεν βλέπουμε, δεν αγωνιούμε.
Εμένα προσωπικά αυτό το κενό του ύπνου με συναρπάζει. Ούτε τρεξίματα ούτε
τηλεοπτικά σκουπίδια ούτε δυσάρεστες σκέψεις. Κατεβάζεις τα ρολά και
«καθάρισες». H μόνη ευχάριστη στιγμή τις τελευταίες ημέρες ήταν ένα τρυφερό
γράμμα από έναν αναγνώστη: «Σου εύχομαι ολόψυχα του δειλινού το χρώμα τον
δρόμο σου να στρώνει φωτεινό», μου εγραφε. Και φωτίστηκε, έστω για λίγο, η ζωή
μου…