Πρόσωπα Eθελοντής ναυαγός

Ο άνθρωπος που το 1952 διέσχισε τον Ατλαντικό, τρεφόμενος μόνο με πλαγκτόν
και νερό της θάλασσας, άφησε την Τρίτη την τελευταία του πνοή στην Τουλόν, σε
ηλικία 80 ετών.

Αλαίν Μπομπάρ: «H ελπίδα είναι που κάνει τον ναυαγό να επιβιώνει και το ηθικό βοηθάει τον άρρωστο να γιατρευτεί» (φωτό του 1952)

Γιατρός, βιολόγος, λάτρης της περιπέτειας, υφυπουργός, ευρωβουλευτής,
συγγραφέας, βιολοντσελίστας, ο Αλαίν Μπομπάρ ήθελε με το εγχείρημά του να
δείξει πως μπορεί κανείς να διασχίσει τον ωκεανό πάνω σε μια φουσκωτή σωστική
λέμβο μήκους 4,2 μ. και πλάτους 1,9 μ. χωρίς νερό ούτε στερεά τροφή. Τη δική
του την είχε ονομάσει «Ο Αιρετικός», ίσως για να δείξει τη διαφορά του σε μια
εποχή που όλοι τον έπαιρναν για τρελό, αφού στους χίλιους ναυαγούς μόνον ένας
σωζόταν.

Γεννημένος στις 27 Οκτωβρίου 1924, ο Μπομπάρ ήταν νεαρός γιατρός στο
Μπουλόν-συρ-Μερ της Βόρειας Γαλλίας, όταν του έφεραν τα πτώματα 21 ναυτικών
που είχαν πνιγεί στο ναυάγιο του αλιευτικού τους. Αποφάσισε τότε να αποδείξει
πως ο άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει στη θάλασσα ακόμη και στις χειρότερες
συνθήκες. Το 1952 έγινε ερευνητής στο Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο του Μονακό και
κατέληξε πάνω στον «Αιρετικό», μαζί μ’ έναν Άγγλο εθελοντή, τον Τζακ Πάλμερ.
Ξεκίνησαν από το Μονακό μ’ ένα μικρό πανί, έναν εξάντα, ένα φίλτρο για
πλαγκτόν και σύνεργα ψαρέματος. Έπειτα από δεκάδες ημέρες περιπλάνησης, ο
«Αιρετικός» κατέληξε στην Ταγγέρη. Ο Πάλμερ τα παράτησε, αλλά ο Μπομπάρ βγήκε
στον Ατλαντικό. Στις 22 Οκτωβρίου 1952 απέπλευσε από το Λας Πάλμας των
Καναρίων και στις 22 Δεκεμβρίου πάτησε στεριά στο Μπαρμπάντος.

Την περιπέτεια αυτή, την έφερε εις πέρας ως επιστήμονας. Κατέγραψε ό,τι
παρατηρούσε και ό,τι αισθανόταν, μετρούσε την πίεση και τους σφυγμούς του.
Φίλτραρε το πλαγκτόν, πλούσιο σε βιταμίνη C, για να αντιμετωπίσει το
σκορβούτο. Τρεφόταν με ό,τι ψάρευε, συγκέντρωνε το νερό της βροχής, έπινε το
«γλυκό» νερό που έστυβε από τη σάρκα των ψαριών. Και έπινε νερό της θάλασσας,
σε μικρές ποσότητες, καταγράφοντας τις παρενέργειες. Εκείνη την εποχή το
θαλασσινό νερό θεωρούνταν δηλητήριο, ήταν ωστόσο μια πολύτιμη πηγή νατρίου.

Έκανε όμως λάθος στους υπολογισμούς του. Έπειτα από 55 μέρες στη θάλασσα,
συνάντησε ένα φορτηγό που τον φιλοξένησε για μερικά λεπτά. Πεινασμένος, ο
Μπομπάρ δέχτηκε το μικρό κολατσιό που του πρόσφεραν. Στο βιβλίο του «Εθελοντής
Ναυαγός», θα γράψει όμως αργότερα πως το σώμα του δεν το δέχτηκε. Μπήκε και
πάλι στον «Αιρετικό» και δέκα ημέρες αργότερα έφτασε στο Μπαρμπάντος.
Εξαντλημένος, έχοντας χάσει 25 κιλά, αλλά υπερήφανος.

Πατέρας πέντε παιδιών, ο Μπομπάρ δραστηριοποιήθηκε έντονα για την εκλογή τού
Φρανσουά Μιτεράν και, μετά τη νίκη του, το 1981, έγινε υφυπουργός
Περιβάλλοντος. Παραιτήθηκε από τη θέση αυτή «έναν μήνα και τρεις ημέρες
αργότερα» επειδή, όπως είπε, «λέω σε υπερβολικό βαθμό αυτό που πιστεύω». Την
ίδια χρονιά εξελέγη ευρωβουλευτής, μια θέση που διατήρησε ώς το 1994.