Δέκα χρόνια…

Τα καλοκαίρια του είναι καλύτερα από τους χειμώνες του. Για το Εθνικό Θέατρο ο
λόγος, που καταφέρνει με τις φεστιβαλικές παραγωγές του να κρατάει ζωντανό το
ενδιαφέρον του κόσμου. H πρώτη κρατική μας σκηνή έχει ιστορία σοβαρή και
πλούσια με τις παραστάσεις αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο. Δηλαδή έχει
παράδοση ως μηχανισμός υποστηρικτικός των παραγωγών του. Το σημαντικότερο
κομμάτι της καλλιτεχνικής έκφρασης όμως είναι το ζωντανό υλικό της παράστασης
– οι σκηνοθέτες, οι ηθοποιοί, οι μουσικοί, οι χορογράφοι, οι σκηνογράφοι, οι
φωτιστές. H δική τους συνεργασία, ο συντονισμός και η κατανόηση κάνουν ένα
αποτέλεσμα να είναι ενδιαφέρον ή όχι. Αλλά ποιος θα είναι ο σκηνοθέτης κάθε
φορά και ποιοι οι συνεργάτες του; Αυτή την αρχική επιλογή πιστώνεται θετικά ο
Νίκος Κούρκουλος, καλλιτεχνικός διευθυντής, εδώ και δέκα χρόνια, του Εθνικού.

…μάστορας

Ο Κούρκουλος τροχοδρόμησε σε δύο άξονες. Βασίστηκε μεν σε δοκιμασμένους στην
αναβίωση αρχαίου δράματος σκηνοθέτες, αλλά τόλμησε να δοκιμάσει και λιγότερο
έμπειρους στο είδος. Έπεισε τον Βογιατζή, στήριξε τον Μαυρίκιο, πίεσε τον
Παπαβασιλείου, εμπιστεύθηκε τον Νικολαΐδη, ενθάρρυνε τον Χατζάκη, τον
Θεοδωρόπουλο. Και κάθε χρόνο εκεί, να χαίρεται με τις επιτυχίες, να στηρίζει
τις μέτριες απόπειρες, να αποσιωπά επιμέρους αστοχίες, να σβήνει τις φωτιές
(κυριολεκτικά). Ακόμα και φέτος, που για πρώτη φορά απουσίασε, φρόντισε να
δώσει το «παρών», τηλεφωνώντας από το Λονδίνο, μετά τις πρεμιέρες της
Επιδαύρου. «Πέστε σε όλους ότι θα ‘μαι σύντομα κοντά σας» – το πιο ευχάριστο
μήνυμα που έστειλε. Να ‘ναι καλά και να ‘ρθει πίσω με τον «πατριωτισμό» που
έχει για το Εθνικό. Γιατί, ειδικά αυτή τη δύσκολη περίοδο, άστεγο και με όλα
τα μέτωπα ανοιχτά, τον χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο. Με το
καλό να έρθει.