Tσαλακωμένο το λάβαρο της καραμανλικής μεταρρύθμισης

Μετά την τραυματική υπερψήφιση των ρυθμίσεων για το Ασφαλιστικό των τραπεζών, σύμφωνα με τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς ο Γ. Αλογοσκούφης θα ανοίξει τον διάλογο για το μεγάλο Ασφαλιστικό και ο Π. Παναγιωτόπουλος θα καταθέσει προτάσεις για τη μείωση του κόστους των υπερωριών και την εξαμηνιαία διευθέτηση του χρόνου εργασίας επαυξάνοντας τις δυνατότητες κερδοφορίας των επιχειρήσεων…

Η κυβέρνηση εν μέσω πολιτικής θυέλλης υπερψήφισε χθες το βράδυ το νομοσχέδιο
για την κεφαλαιαγορά και μαζί τις ρυθμίσεις για το Ασφαλιστικό των τραπεζών,
την άρση της μονιμότητας των νεοπροσλαμβανόμενων στον ΟΤΕ και τη
χρυσοπληρωμένη εθελουσία έξοδο των 6.500 πενηντάρηδων.

Καταπονημένος από την πίεση που άσκησαν τα συνδικάτα και ο κ. Έβερτ, αλλά
ανακουφισμένος ο κ. Αλογοσκούφης, πιθανώς, θα υπερηφανεύεται από σήμερα ότι
κέρδισε μια μεγάλη μάχη και παρέδωσε στη Νέα Δημοκρατία – έστω τσαλακωμένο και
ξεσκισμένο – το λάβαρο της «μεταρρύθμισης».

Το ανέμισε πρώτος ο Πρωθυπουργός και με αυτό ανά χείρας επιζήτησε στο Λονδίνο
τη φιλία και συνεργασία του διεκδικούντος τον τίτλο του μεταρρυθμιστή της
Ευρώπης Τόνι Μπλερ.

Με τις ιδέες εκείνου για την απελευθέρωση των κοινωφελών υπηρεσιών, τη
διευθέτηση του χρόνου εργασίας, την εξασφάλιση κινητικότητας στην αγορά
εργασίας και τη διαμόρφωση ενός νέου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης
επιστρέφει στην Αθήνα, προκειμένου να συνδράμει στις νέες πρωτοβουλίες των
κ.κ. Αλογοσκούφη και Παναγιωτόπουλου.

Κατά τους σχεδιασμούς ο κ. Αλογοσκούφης θα ανοίξει τον διάλογο για το μεγάλο
Ασφαλιστικό και ο κ. Παναγιωτόπουλος θα καταθέσει προτάσεις για τη μείωση του
κόστους των υπερωριών και την εξαμηνιαία διευθέτηση του χρόνου εργασίας,
επαυξάνοντας τις δυνατότητες κερδοφορίας των επιχειρήσεων.

O σχεδιασμός θέλει τον κ. Καραμανλή να ανεβαίνει τον Σεπτέμβριο στη
Θεσσαλονίκη, με τον τίτλο του «μεταρρυθμιστή» στο μέτωπο, και ο ευρύτερος
προγραμματισμός απαιτεί ολοκλήρωση των πράξεων και των «μεταρρυθμιστικών»
πρωτοβουλιών μέχρι τον προσεχή Φεβρουάριο, οπότε και αρχίζει η εκλογική
περίοδος για τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.

Όλα τούτα θα μπορούσαν να είναι ένα καλό σενάριο, αν δεν υπήρχε ήδη εμπειρία
από τη «μεταρρυθμιστική» δράση της κυβέρνησης.

Ηυπόθεση του ΟΤΕ, παρά τον πρώτο ενθουσιασμό, επνίγη στις περιπλοκές και στο
υπέρογκο κόστος. H ακολουθήσασα κίνηση στο Ασφαλιστικό των τραπεζών προκάλεσε
ακόμη μεγαλύτερη αναστάτωση, ανέδειξε σχέσεις, δεσμούς και φιλίες με
συγκεκριμένες τράπεζες, ενώ μετέφερε πολλά περισσότερα βάρη στο κοινωνικό
σύνολο.

Ουδείς μπορεί να υποστηρίξει ότι απέδωσε τα αναμενόμενα ή έστω κατάφερε να
καταστήσει τις τράπεζες ισχυρότερες. Ήδη, ο κ. Προβόπουλος τραβάει τα μαλλιά
του και δεν λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι στο τέλος η Εμπορική Τράπεζα θα
βγει πληγωμένη από την όλη υπόθεση.

Επίσης, ο διάλογος για το Ασφαλιστικό, έτσι όπως πάει να ανοίξει, δεν
συνεγείρει κανένα. Ξεκομμένος καθώς θα είναι από την υπόλοιπη οικονομία,
αποσυνδεδεμένο το πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλισης από το δημοσιονομικό και
εκείνο της ανάπτυξης, θα καταλήξει αναγκαστικά στα συνήθη, στα απεχθή για την
κοινωνία περιοριστικά σχήματα, όπως αυτά της αύξησης των ορίων ηλικίας
συνταξιοδότησης και της μείωσης των συντάξεων.

Την ίδια στιγμή η επερχόμενη μείωση του κόστους των υπερωριών δεν θα κάνει
τίποτε άλλο από το να μειώσει τα εισοδήματα των εργαζομένων και η διευθέτηση
του χρόνου εργασίας θα ενισχύσει το διευθυντικό δικαίωμα, καθιστώντας ακόμη
πιο βάρβαρη την ήδη ανεξέλεγκτη αγορά εργασίας, η οποία έχει προ πολλού
σταματήσει να τηρεί νόμους και κανόνες.

Το δυστύχημα για την κυβέρνηση είναι ότι όλα αυτά θα πέσουν σε συγκυρία
κρίσης. Σε εποχή ακριβού πετρελαίου, αδυναμίας της οικονομίας, σε χρόνο
ανέχειας και εντεινόμενης ανασφάλειας των νοικοκυριών, η κυβέρνηση θα ζητάει
ακόμη περισσότερες θυσίες. Το φθινόπωρο θα είναι αναγκασμένη να πάρει νέα
μέτρα και ταυτοχρόνως θα απαιτεί από τον κόσμο να αποδεχθεί περικοπή παροχών
και δικαιωμάτων.

Όσο θα περνά ο καιρός η κρίση θα αποκαλύπτεται και θα βαθαίνει, επηρεάζοντας
αρνητικά τις προσδοκίες των πολιτών και των επιχειρήσεων. Τα όποια φορολογικά
και αναπτυξιακά μέτρα δεν θα μπορούν να αποδώσουν σε περίοδο περιορισμένων
προσδοκιών, θα χρειασθούν χρόνο ωρίμανσης.

Με άλλα λόγια το 2006 θα είναι ακόμη πιο δύσκολη χρονιά, με περισσότερα
θύματα, γεμάτη αναστατώσεις και εντάσεις. Δεν θα είναι ομαλή η πορεία, ούτε
στρωμένος με ροδοπέταλα ο δρόμος της καραμανλικής «μεταρρύθμισης». Πολύ
περισσότερο δε όσο δεν φυσάει αναγεννητικός άνεμος δημιουργίας και δεν
προτείνονται κοινωνικά αντίμετρα, όσο δηλαδή η ζυγαριά γέρνει ασύμμετρα υπέρ
των λίγων και εις βάρος των πολλών.