ΣE ΠPΩTO ENIKO Ωράριο στην εθελοντική προσφορά. Kι όποιος προλάβει…

Εντάξει, δεν ήταν και το καλύτερό της. Σε ποιον αρέσουν οι βελόνες και τα
αίματα; Αλλά δεν μπορούσε να κλείσει τ’ αυτιά της! «Έκκληση για δότες μυελού
των οστών, για να σωθεί η ζωή της Γεωργίας», «η μικρή Αφροδίτη χρειάζεται
αιμοπετάλια»…

Ήταν κι ο Δημητράκης, που δεν έλεγε να φύγει από το μυαλό της. Τον δυσκόλεψε
τον χρόνο πολύ. Χαμογελούσε και συνέχιζε να περιμένει. Μα, μικρό παιδάκι ήταν,
πώς να τον νικήσει;

Θα ‘κανε τού Δημήτρη το τελευταίο χατίρι: να μη βρεθούν άλλα παιδιά στη θέση
του, να υπάρχουν δωρητές για κάθε υποψήφιο λήπτη.

Το αποφάσισε. Την κάρτα τού δωρητή οργάνων την είχε στο πορτοφόλι της. Έμενε
και το δείγμα για τη Δεξαμενή. Λίγο αίμα και, πού ξέρεις, μπορεί και να της
τύχαινε το «λαχείο» να κάνει σε κάποιον, κάπου το μεγάλο δώρο.

Μετά τη δουλειά, γραμμή για το νοσοκομείο! Κατά τις 17.00, έφτασε. Ούτε
κόσμος, ούτε ουρές. «Καλά αρχίσαμε, μας διευκολύνει το σύστημα», έκανε να
σκεφτεί, μα την πρόλαβε η απάντηση των… αρμοδίων: «Δείγματα για δωρεά μυελού
των οστών, 08.00 με 13.30 τις εργάσιμες ημέρες»!

Νάτος πάλι ο πιτσιρικάς μπροστά στα μάτια της. Τον είδε πάλι να παλεύει με
νύχια και με δόντια. Στη μάχη αυτή, όμως δεν έχει ημέρες και ώρες γραφείου…
Κι ο χρόνος δεν κοιτά αν είναι κατάλληλη η ώρα για να δώσει τη χαριστική βολή.

Σ’ αυτήν την ίδια μάχη, κάποιοι – οι ίδιοι που ζητούν τη συνδρομή όλων, για να
μην πεθαίνουν άνθρωποι περιμένοντας τη σωτήρια μεταμόσχευση – αποφάσισαν να
προτάξουν το ωράριο! Ωράριο στην εθελοντική προσφορά. Κι όποιος προλάβει…