Στη φυλακή για μία προσευχή μαζί με τον Mελ

Το να είσαι «φαν» είναι αποδεκτό και επιθυμητό ακόμα, όσο πληρώνεις εισιτήριο
να βλέπεις το είδωλό σου ή του στέλνεις κανένα γράμμα θαυμασμού. Αν αρχίσεις
να υπερβαίνεις τη λεπτή γραμμή στην οποία τελειώνει η «λατρεία» και αρχίζει η
παρενόχληση, μπορεί να βρεθείς στη στενή. Όπως κάποιος δύσμοιρος, ονόματι Ζακ
Σινκλέρ, 35 ετών, που από τότε που είδε τον Μελ Γκίμπσον να παίζει (και να
σκηνοθετεί) «Τα πάθη του Χριστού» δεν ήθελε άλλο στον κόσμο παρά να
προσευχηθεί μαζί του. Του έστειλε δώδεκα γράμματα. Και μια μέρα που ο Γκίμπσον
παρακολουθούσε λειτουργία στο Μαλιμπού, μόλις επέστρεψε στη θέση του βρήκε να
κάθεται εκεί ο Σινκλέρ, ο οποίος του είπε ότι ήρθε να προσευχηθεί μαζί του.
Τρία χρόνια έφαγε, που θα τα περάσει δε σε ψυχιατρικό κατάστημα. Καλά, κανείς
δεν του είχε πει του αθεόφοβου ότι τα σκυλάκια πρέπει να είναι πιστά, αλλά όχι
να γίνονται τσιμπούρια;