Διαστάσεις Ποιος θα είναι ο επόμενος;

Μετά την τρίτη πολιτική δολοφονία σε διάστημα τριών μηνών, ένα είναι το
ερώτημα που βασανίζει τους Λιβανέζους: ποιος θα είναι ο επόμενος;

Στη Βηρυτό. Λιβανέζοι ανάβουν κεριά στη μνήμη του Ζωρζ Χάουι

Τον Σεπτέμβριο του 1982, τρεις μήνες μετά την ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο
«διά χειρός» Σαρόν, το Κομμουνιστικό Κόμμα του Λιβάνου συγκρότησε μαζί με άλλα
δύο αριστερά κόμματα το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης και ζήτησε από τους
Λιβανέζους να πάρουν τα όπλα. Γραμματέας του κόμματος ήταν ο Ζωρζ Χάουι,
χριστιανός ορθόδοξος, φιλόσοφος και στενός φίλος του Γιάσερ Αραφάτ. Σε όλο τον
εμφύλιο πόλεμο που σημάδεψε τη χώρα του αγωνίστηκε στο πλευρό των Παλαιστινίων
και των μουσουλμάνων. Και τον τελευταίο καιρό προσπαθούσε να συμβάλει στην
επούλωση των τραυμάτων. Γι’ αυτό τον σκότωσαν. Επειδή ήταν σύμβολο της
αντίστασης, επειδή ήταν μετριοπαθής, επειδή ήταν αριστερός και – φυσικά –
επειδή είχε στραφεί εναντίον της συριακής κυριαρχίας στη χώρα του.

H δολοφονία του Χάουι, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είχε γίνει πριν από τρεις
εβδομάδες η δολοφονία του δημοσιογράφου Σαμίρ Κασίρ, στέλνει πολλά μηνύματα.
Πρώτον, κανείς δεν έχει δικαίωμα να τα βάζει με τη Συρία. Δεύτερον, μετά την
αποχώρηση των συριακών στρατευμάτων ο Λίβανος είναι πιο ασταθής, και η
αστάθεια αυτή θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη όταν αναλάβει την εξουσία ο νικητής
των εκλογών Σαάντ Χαρίρι. Τρίτον, οι παρεμβάσεις της διεθνούς κοινότητας είναι
ανεπιθύμητες: ο πρώην κομμουνιστής ηγέτης δολοφονήθηκε την ώρα που μια διεθνής
αντιπροσωπεία του ΟΗΕ υπό τον Γερμανό αρχιεισαγγελέα Ντέτλεβ Μέλις ξεκινούσε
την ανάκριση του αντιστράτηγου Μουσταφά Χαμντάν, στενού συμμάχου του προέδρου
Λαχούντ και επικεφαλής της προεδρικής φρουράς, για τη δολοφονία του Ραφίκ
Χαρίρι.

Οι συνήθεις θεωρίες συνωμοσίας ήρθαν βέβαια και πάλι στην επιφάνεια: πίσω από
τη δολοφονία βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και/ή το Ισραήλ, που θέλουν να
αποσταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με χθεσινό σχόλιο του συριακού
ραδιοφώνου, ο αμερικανο-ισραηλινός στόχος είναι η πρόκληση ταραχών και
διχόνοιας μεταξύ των Αράβων. Αν όμως κάποιοι μπορεί να πίστεψαν μια τέτοια
εκδοχή μετά τη δολοφονία του Χαρίρι, στις 14 Φεβρουαρίου, τα όσα ακολούθησαν
«δείχνουν» όλο και σαφέστερα προς την κατεύθυνση της Συρίας. «Ένοχο είναι το
σύστημα ασφαλείας του Λιβάνου, τα απομεινάρια του, αυτοί που το καθοδηγούν»,
έλεγε συντετριμμένος στον Ρόμπερτ Φισκ της Ιντιπέντεντ ένας σύντροφος
του Χάουι στο Κομμουνιστικό Κόμμα, ο Φαρούκ Νταχρούζ. «Ακόμη κι αν το έκανε το
Ισραήλ», προσέθετε ο πρώην αναπληρωτής γενικός γραμματέας του κόμματος Καρίμ
Μρούε, «υπεύθυνοι είναι η Συρία και οι άνθρωποί της στον Λίβανο. Αυτοί
προσπαθούν να καταπνίξουν τη λαϊκή απαίτηση για ανεξαρτησία και εθνική
κυριαρχία που εκδηλώθηκε μετά τη δολοφονία του Χαρίρι. Αλλά εμείς θα
συνεχίσουμε την προσπάθεια για ένα σύγχρονο και λαϊκό κράτος. Όσες θυσίες κι
αν χρειαστούν».

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com