ΣE ΠPΩTO ENIKO Δεν το βλέπω πιθανό να τα βρούμε…

«Δεν το βλέπω πιθανό να τα βρούμε. Ειπώθηκαν πράγματα και αντηλλάγησαν
χαρακτηρισμοί που ποτέ, όλα τα χρόνια που πέρασαν, δεν είχαν ειπωθεί». H
δήλωση αυτή που κάλλιστα θα μπορούσε να ανήκε σε έναν πληγωμένο εραστή, ανήκει
στον Ολλανδό υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος αναφερόταν στην τεράστια κρίση την
οποία περνάει η Ευρωπαϊκή Ένωση μετά και την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής. Με
εντυπωσίασε, ίσως επειδή έχω εθιστεί πια σε μια ελληνική πραγματικότητα
απόλυτης σχετικότητας όπου τα λόγια δεν έχουν καμία απολύτως σημασία και
βαρύτητα.

Καθημερινά βλέπω πολιτικούς, δημοσιογράφους και άλλους παράγοντες να
«ξεσκίζονται» στα τηλεοπτικά παράθυρα και ελάχιστον καιρό μετά να ανταλλάσσουν
αβρότητες. Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί: στη μεσημεριανή τηλεοπτική ζώνη του
κουτσομπολιού και στη βραδινή ζώνη των ριάλιτι «απλοί άνθρωποι» διαρκώς
απασχολούν τη lifestyle επικαιρότητα με τους έρωτες και τις φιλίες τους που
αίφνης γίνονται μίση και τανάπαλιν, από τη μία μέρα στην άλλη.

Δεν λέω, καλό είναι οι βαριές κουβέντες και οι εντάσεις να ξεπερνιούνται,
ενίοτε. Αλλά όχι πάντα και με τόση ευκολία. Άλλο είναι το να αμβλύνονται τα
πράγματα, με την πάροδο του χρόνου, με την αλλαγή των συνθηκών, και άλλο, όλα
να συγχωρούνται και να ξεπερνιούνται. Να πολτοποιούνται σε έναν πολτό
ανάλαφρης ουδετερότητας και απόλυτης σχετικότητας, όπου ούτε ο λόγος ούτε η
πράξη έχουν βάρος και σημασία – ή μάλλον έχουν περιστασιακά, όταν και εφόσον
κάποιος αποφασίσει ότι τον συμφέρει να έχουν.

Στο πιο πρόσφατο τεύχος της «Νέας Εστίας», ο Γάλλος διανοούμενος Ταγκίεφ
σημειώνει, με αφορμή μια θεωρητική συζήτηση περί σχέσεων Πολιτείας –
Εκκλησίας, πως «η ριζική ουδετερότητα ανοίγει τον δρόμο σε ένα σχετικισμό των
αξιών και των προτύπων, ο οποίος συχνά παίρνει το προσηνές αλλά απατηλό
πρόσωπο της “ανεκτικότητας”». Διαφορετικά: άλλο ο έλεγχος των παθών και άλλο ο
ευτελισμός ή εκμηδενισμός τους.