Aπαλλάσσουν τους έχοντες και κατέχοντες

H KYBEPNHTIKH επέμβαση στο Ασφαλιστικό των τραπεζών αναδεικνύει πτυχές
μόνο του σύγχρονου ελληνικού οικονομικού προβλήματος. Δεν εμφανίζεται το όλον
απ’ αυτή την επέμβαση, δεν δίδονται επαρκείς απαντήσεις στο συνολικότερο
δημοσιονομικό πρόβλημα. Σε καμία περίπτωση δεν απαντά αυτή η επέμβαση στο
πρόβλημα της ανάπτυξης, ούτε αποτελεί λύση στο υπαρκτό και διακριβωμένο
παραγωγικό κενό της χώρας.

Ο ανεξάρτητος παρατηρητής αντιλαμβάνεται την παρούσα επέμβαση ως μονομερή και
περιφερειακή, δεν την βλέπει ενταγμένη σε ένα σχέδιο γενικευμένης
ανασυγκρότησης της οικονομίας. Πολύ περισσότερο όταν διαπιστώνει ότι
εκβιάζεται και έρχεται ως αποτέλεσμα της εξάντλησης προθεσμιών, όπως η
εκπνέουσα σε λίγες ημέρες για την εφαρμογή των Διεθνών Λογιστικών Προτύπων.

Κατ’ αρχήν το πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλισης δεν προσδιορίζεται από τα
ισχύοντα στις τράπεζες. Είναι ευρύτερο, απολύτως συνδεδεμένο με τις
δημογραφικές εξελίξεις, επηρεάζεται ευθέως από τη γήρανση του πληθυσμού, από
τη διατάραξη της σχέσης ασφαλισμένων προς συνταξιούχους και βεβαίως από τη
δημοσιονομική και αναπτυξιακή αδυναμία της χώρας.

Συντάξεις πείνας

Οι κ.κ. Καραμανλής και Αλογοσκούφης επέλεξαν να συγκρουσθούν με μία από τις
κορυφές του παγόβουνου. Μπορεί να «σπάσουν» αυτήν την κορυφή, αλλά αγνοούν ότι
θα τους παρασύρει το βυθισμένο κομμάτι του παγόβουνου, το μέγα πλήθος των
ανθρώπων που απολαμβάνει ή αναμένει συντάξεις πείνας μεταξύ 300 και 600 ευρώ
τον μήνα.

Οι πολίτες βλέπουν την κυβέρνηση να συγκρούεται με ένα μικρό κομμάτι της
κοινωνίας και μπορεί χαιρέκακα να επικροτούν την περικοπή των «προνομίων»,
αλλά κατά βάθος γνωρίζουν ότι αυτή η σύγκρουση δεν λύνει το πρόβλημά τους.

Παρά τα στομφώδη και υπερφίαλα του κ. Παναγιωτόπουλου για ένα ισχυρό IKA δεν
πείθονται. Γνωρίζουν ότι η ένταση του προβλήματος και η αδυναμία του κράτους
υπόσχονται μόνον ελάχιστες και ευτελισμένες συντάξεις. Είναι υποψιασμένοι πια
οι πολίτες, ξέρουν ότι σε λίγο το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, το IKA και το
κράτος, δεν θα μπορούν παρά να εγγυηθούν μια μικρή εθνική σύνταξη, οι εισφορές
τους μια κάπως καλύτερη επικουρική και άλλα σχήματα μια πρόσθετη. Όλα μαζί
μάλιστα δεν θα μπορούν να εγγυηθούν, όχι ευτυχή αλλά ούτε ασφαλισμένα
γεράματα.

Το Ασφαλιστικό

Δυστυχώς, το ασφαλιστικό πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί μεμονωμένα. H
κοινωνική ασφάλιση μπορεί να ελπίζει σε καλύτερες ημέρες, μόνο αν η οικονομία
ανθήσει, αν δημιουργήσει καινούργιο πλούτο, αν επιτύχει υψηλούς ρυθμούς
μεγέθυνσης και αν μπορέσει να αυξήσει την απασχόληση με ρυθμούς υψηλότερους
της αύξησης των συνταξιούχων. Και πάντα με την προϋπόθεση ότι τα δημόσια
οικονομικά θα ελεγχθούν και θα καταστήσουν τα κρατικά ταμεία ανθηρά, ικανά να
στηρίξουν ένα μοντέρνο και σύγχρονο κοινωνικό κράτος.

Τίποτε σήμερα δεν βεβαιώνει ότι η κυβέρνηση κινείται βάσει ενός τέτοιου
ολοκληρωμένου μεταρρυθμιστικού σχεδίου. Μάχες περιφερειακές, περιορισμένης
απόδοσης, δίδει. Και οι ίδιοι γνωρίζουν πως δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα
της χώρας. Θα φανεί τούτο προσεχώς. Το φθινόπωρο που έρχεται θα είναι
αποκαλυπτικό. Θα καταδείξει πόσο αδύναμη και άστοχη είναι η κυβερνητική
προσπάθεια, πόσο προβληματική είναι η διαχείρισή της.

Στο απυρόβλητο

Θα αναζητεί πόρους η κυβέρνηση, μα δεν θα βρίσκει. Θα αυξάνει φόρους, θα
παίρνει μέτρα, θα αφαιρεί από εδώ και από εκεί, θα βυθίζει την οικονομία στη
στασιμότητα και θα βυθίζεται μαζί της. Όσο συνεχίζει στη γραμμή της
επικοινωνίας, όσο δεν μπαίνει στον πυρήνα του σύνθετου οικονομικού προβλήματος
της χώρας, όσο δεν επιμερίζει σωστά τα βάρη, όσο αφήνει στο απυρόβλητο τους
έχοντες και κατέχοντες και τα βάζει με τα δήθεν ρετιρέ των 1.200 ευρώ τον
μήνα, μπορεί να μετρά πρόσκαιρες «νίκες» στη μάχη των εντυπώσεων αλλά στο
τέλος θα χάσει τον πόλεμο.

H κοινωνία θέλει σαφή ολοκληρωμένη προσέγγιση και λύσεις καθαρές, μακριά από
συμφέροντα και ιδιοτελείς επιδιώξεις, που συνεχώς κατακεραύνωνε ο Πρωθυπουργός
στα χρόνια της αντιπολίτευσης.