ΣE ΠPΩTO ENIKO «Tα καλύτερα έρχονται»!

«Τα καλύτερα έρχονται» είπε, αλλά τα λόγια του δεν τα έλαβα υπ’ όψιν μου. Δυο
εβδομάδες τώρα μόνο τα χειρότερα εμφανίζονταν μπροστά μου. «Και μη
χειρότερα…» μονολογούσα, προσπαθώντας να ξορκίσω την γκαντεμιά…

Να έπιασαν τόπο τα λόγια; Κανείς δεν το ξέρει. Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει
ο χρόνος, λένε, και έχουν δίκιο. Κι αν αυτή η άτιμη η ώρα κρατά για ολόκληρα
24ωρα που γίνονται μέρες και εβδομάδες, τότε τι κάνεις; Σηκώνεις τα χέρια
ψηλά;

Αμ, δε! Άμα κάνεις το χατίρι στην γκαντεμιά να έρθει να κουλουριαστεί στο
κρεβάτι σου, τότε δεν σου επιτρέπει να την ξεβολέψεις εύκολα. Κάθεται εκεί και
σε σιγοτρώει βασανιστικά.

H άλλη λύση είναι να τη «φας» εσύ. Κόντρα αυτή, κόντρα και εσύ. Πάει να σε
λυγίσει αυτή, της χαμογελάς περιπαικτικά εσύ. Σε χτυπάει εκεί που πονάς αυτή,
της βγάζεις τη γλώσσα κοροϊδευτικά εσύ – όπως κάνουν τα παιδιά για να πικάρουν
τους φίλους τους!

Πρέπει όμως να την μπερδέψεις κιόλας. Έφυγα από την Αθήνα στα κλεφτά για να μη
μ’ ακούσει. Με βρήκε στην Εθνική Οδό. Μου έδειξε απειλητικά τα δόντια της όταν
ένα αμάξι ήρθε και με χτύπησε. Ευτυχώς δεν ήταν τίποτα το σοβαρό – το φανάρι
μόνο έσπασε, μικρό το κακό. Και τέλος πάντων, δεν της επιτρέπεις…

Το τρέμουλο του πανικού το διαδέχτηκαν τα νευρικά γέλια. Αυτό μάλλον δεν της
άρεσε καθόλου. Ίσως να μου θύμωσε κιόλας, γιατί από τότε δεν την ξαναείδα.
Ειλικρινά, δεν πρόκειται να με πειράξει αν δεν μου ξαναμιλήσει ποτέ.

Μόνο πού και πού σιγοψιθυρίζω «ήρθε μια γριά απ’ την πόλη κι έφερε το χάσι –
χάσι, Παναγίτσα μου να χάσει»… Και πλέον – θέλω να – πιστεύω σε εκείνα τα
λυτρωτικά λόγια: «τα καλύτερα έρχονται»!