ΣE ΠPΩTO ENIKO Ξε-ξε-ξενυχτάω

Ακούω καλά ή με γελάνε τα ωραία και μεγάλα αυτιά μου; Τώρα που κατακάθησε ο
κουρνιαχτός από τις Πανελλαδικές και οι πιτσιρικάδες κατάπιαν θέλοντας και μη
τη θηριωδία των θεμάτων της Φυσικής, άρχισαν επιτέλους τα κλάμπινγκ, τα πάρτι
στις βεράντες και στα στενόχωρα μπαλκονάκια. Σαν τα τσαμπιά στριμώχνονται στα
κάγκελα, διαγωνιζόμενοι πλέον για το ποιος θα πάρει την μεγαλύτερη παράτα για
ξενύχτι από απηυδημένους γονείς που κάνουν γαργάρα την αγωνία τους: γύρισε –
δεν γύρισε το παιδί, ήπιε – δεν ήπιε, έφαγε ή μήπως έπεσε με τα ρούχα και
νηστικό.

Συντηρώντας όπως όπως το σχήμα της οικογένειας, οι γονείς απωθούν το
ενδεχόμενο του φευγιού των βλαστών τους και τον επικίνδυνο διάπλου που τα
περιμένει: από αμφίβολης ποιότητας σπουδές σε αμφίβολης ποιότητας εργασία και
πού ‘ν’ τη…

Δεν μιλάω για πυρηνικούς φυσικούς που έγιναν pizza boys ούτε για αρχιτέκτονες
που κατάντησαν αρκούδες σε τσίρκο. Διαφορετικά είναι τα πράγματα που με κάνουν
να χάνω τον ύπνο μου. Πτυχία, φιλοδοξίες και δεξιότητες ήδη γίνονται σκόνη
μπροστά στις κλειστές πόρτες. Αλλά ακόμη κι αν αυτές μισανοίξουν, και πάλι δεν
γίνεται τίποτε. Οι πορτιέρηδες της αγοράς εργασίας ξέρουν πια καλά πώς να
αγοράσουν μισοτιμής τους νέους εργαζομένους, να τους ξανανηπιοποιήσουν με τη
διοικητική τους αυθαιρεσία, να τους τυλίξουν με τον λώρο του ανεξέλεγκτου
ωραρίου και την ευνουχιστική δύναμη του take it or leave it… Αν κάτι με
φρικάρει και με καταπτοεί, είναι το «αναλώσιμο» μιας γενιάς που έρχεται, ήρθε,
φτάνει.