«Στενές επαφές» με τους αλιγάτορες

Πριν από μερικές δεκαετίες, οι αλιγάτορες σχεδόν είχαν εκλείψει στη
Φλόριντα. Σήμερα, χάρη σε μια επιτυχημένη εκστρατεία, ο πληθυσμός τους ξεπερνά
τα δύο εκατομμύρια. Καλό είναι, λοιπόν, να ξέρει κανείς τι να κάνει σε
περίπτωση που βρεθεί τετ α τετ με κάποιον από αυτούς…

Με τίτλο «Εκπαιδευτής για μια μέρα» στο θεματικό πάρκο Gatorland της Φλόριντας, οι πολίτες μαθαίναν πως… να μη γίνουν μεζές από τους αλιγάτορες

«Πρόσεχε. Αν σε δαγκώσει, θα σε στείλει κατευθείαν στο νοσοκομείο». Μπροστά
μου βρίσκεται ένας αλιγάτορας μήκους τριών μέτρων με… σοβαρά προβλήματα
συμπεριφοράς. Δεδομένου ότι δεν έχω φανεί ποτέ περισσότερο προσεκτικός στη ζωή
μου, η προφανής ερώτηση είναι: Προς τι όλα αυτά;

Μπορεί να φαίνεται σαν μια θεατρική προσπάθεια να επιβεβαιώσω τον ανδρισμό
μου, αλλά στην πραγματικότητα είναι η κορύφωση του προγράμματος «Εκπαιδευτής
για μία μέρα», που εφαρμόζεται στο θεματικό πάρκο Gatorland, στο Ορλάντο της
Φλόριντας, με σοβαρό σκοπό: «Να μάθουν οι άνθρωποι πού και πώς ζουν οι
αλιγάτορες, καθώς και πώς πρέπει να αντιδράσουν αν τυχόν έλθουν σε… στενή
επαφή με ένα τέτοιο πλάσμα», εξηγεί ο εκπαιδευτής μου, Μάικ Χάιλμαν.

Στην ηλιόλουστη Πολιτεία των ΗΠΑ, οι αλιγάτορες είχαν ανέκαθεν σχέση αγάπης
και μίσους με τους… γείτονές τους. Οι άνθρωποι «παλεύουν» με τους αλιγάτορες
αιώνες τώρα. Κάποτε, οι αυτόχθονες Ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν αυτά τα ερπετά για
να κυνηγήσουν άλλα ερπετά. Αργότερα, ο Αυστραλός «κροκοδειλάκιας» Στιβ Ίργουιν
χρησιμοποίησε τους αλιγάτορες προκειμένου να οικοδομήσει μια προσοδοφόρο
καριέρα.

«Ιδιαίτερη μέριμνα». Τη δεκαετία του 1950 οι αλιγάτορες της Φλόριντα
απειλούνταν με εξαφάνιση, εξαιτίας του κυνηγιού και της καταστροφής του
φυσικού τους περιβάλλοντος. Από τη δεκαετία του 1980, ωστόσο, άρχισαν και πάλι
να πολλαπλασιάζονται. Το 1982, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μετέβαλε το καθεστώς
του είδους από «απειλούμενο με εξαφάνιση» σε «είδος που χρίζει ιδιαίτερης
μέριμνας». Σήμερα, ζουν στη Φλόριντα περισσότεροι από δύο εκατομμύρια
αλιγάτορες. Ο νόμος απαγορεύει στους πολίτες να τους αγγίζουν ή να τους
ταΐζουν. Το Gatorland τούς μαθαίνει πώς να μη γίνουν οι ίδιοι μεζές για τους
αλιγάτορες.

H MEPA ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ

«Πώς να τον ακινητοποιήσετε σηκώνοντας την ουρά του»

H ώρα είναι 10 το πρωί και ο Μάικ με… συστήνει στον πρώτο μου αλιγάτορα! Οι
παλάμες μου είναι ήδη ιδρωμένες και μουσκεύουν μόλις βλέπω το μοχθηρό του
βλέμμα. Τι κι αν πρόκειται για ένα μωρό, με μήκος μόλις 12 εκατοστά; Ακόμα κι
αυτό, με προειδοποιεί ο Μάικ, μπορεί να μου τρυπήσει με τα δόντια του το
δέρμα. Έχει σημασία, λοιπόν, να μάθω πώς πρέπει να το… χειριστώ. «Φτιάξε μια
θηλιά με τους αντίχειρες και τους δείκτες σου και τύλιξέ τη γύρω από τον λαιμό
του. Δεν θέλεις να το στραγγαλίσεις, απλώς να το εμποδίσεις να γυρίσει το
κεφάλι του και να σε δαγκώσει».

Το μωρό – αλιγάτορας σπαρταρά μέσα στα χέρια μου, βγάζοντας έναν… δυσοίωνο,
τσιριχτό ήχο. «Ελπίζω να μη φωνάζει τον μπαμπά του να με “κανονίσει”», λέω.
«Βασικά, αυτό ακριβώς κάνει», μου απαντά ο Μάικ…

130 κιλά!. Ο επόμενος αλιγάτορας που… γνωρίζω ζυγίζει περισσότερα από
130 κιλά – και, εντούτοις, είναι λιγότερο τρομακτικός, μιας και ο Μάικ έχει
φροντίσει να «ασφαλίσει» τα σαγόνια του με ειδική ταινία. Μου λέει να καθήσω
επάνω στην πλάτη του, με τα πόδια μου να πιέζουν τα πλευρά του και τα χέρια
μου θηλιά γύρω από τον λαιμό του. Στο σημείο αυτό, αφαιρεί την ταινία. Ο
αλιγάτορας αρχίζει να με μεταφέρει προς τη κοντινή λιμνούλα. «Σφίξτε
περισσότερο τα πόδια σου και “κάρφωσέ” τα στο έδαφος», μου φωνάζει ο Μάικ.
«Αυτό θα τον επιβραδύνει και θα κουραστεί γρήγορα». Το κάνω, αλλά ο αλιγάτορας
συνεχίζει. Καταφέρνω να τον σταματήσω την τελευταία στιγμή – πριν βραχώ… ή
φαγωθώ!

Πρόκειται, όμως, να διδαχθώ και άλλες τεχνικές. Πώς να ακινητοποιήσετε έναν
αλιγάτορα, σηκώνοντας την ουρά του – ακόμα και ο γνωστός σταρ τού μπάσκετ,
Σακίλ Ο’ Νιλ, τακτικός επισκέπτης τού Gatorland, δυσκολεύεται να το κάνει
αυτό. Πρόκειται να γνωρίσω και άλλα τρομακτικά πλάσματα: όχι αλιγάτορες, αλλά
κροκόδειλους, που είναι πολύ πιο επιθετικοί αλλά, ευτυχώς, πολύ πιο σπάνιοι
στη Φλόριντα. Εκείνον τον τεράστιο «τύπο» από την Αυστραλία, ακόμα τον «βλέπω»
μπροστά μου. Ο Μάικ μού αποκάλυψε πως ήταν θηλυκό! Τον ρώτησα πώς μπορεί να
καταλάβει κανείς το φύλο ενός κροκόδειλου. «Ο μόνος τρόπος να βεβαιωθείς», μου
απάντησε, «είναι να τοποθετήσεις το χέρι σου εκεί που ο ήλιος δεν λάμπει».
Προτίμησα, όμως, να μην το κάνω.

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη