H Γαλλία «φλερτάρει» με το δανικό μοντέλο

Στατιστικά στοιχεία που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα από το Ευρωβαρόμετρο
αναδεικνύουν τη «γοητεία» του σκανδιναβικού μοντέλου. Στη Σουηδία, για
παράδειγμα, το ΑΕΠ αυξήθηκε το 2004 κατά 3,5% και η ανεργία κινείται στο 6,3%.
Πρόκειται βέβαια και για μια χώρα περίπου 9 εκατομμυρίων κατοίκων. «Από την
πλευρά της, η Νορβηγία έχει 4,5 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ η Δανία 5
εκατομμύρια. Ως εκ τούτου, τα κοινωνικά προβλήματα εκδηλώνονται σε τέτοια
έκταση που καθίστανται αντιμετωπίσιμα. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν οι αριθμοί
αυτοί μεγαλώνουν. Τι γίνεται σε μια χώρα που έχει τουλάχιστον 58 εκατομμύρια
πληθυσμό, όπως η Γαλλία;

Από τις 29 Μαΐου, οπότε και καταψηφίστηκε το Ευρωσύνταγμα στη Γαλλία, το
δανικό μοντέλο αναφέρεται συνεχώς από τη γαλλική κυβέρνηση που είναι
αντιμέτωπη με ποσοστό ανεργίας 10%. Γιατί; Μέσα σε μια δεκαετία (1994-2004)
στη Δανία, η ανεργία μειώθηκε από 9,6% σε 5,4%. Επίσης το χρέος μειώθηκε στο
μισό και το δημοσιονομικό έλλειμμα, που ήταν 3,7%, μετατράπηκε σε πλεόνασμα
της τάξεως του 2,8%. Υπάρχει όμως κι ένας άλλος λόγος. Στην Κοπεγχάγη, δινόταν
ανέκαθεν μεγάλη έμφαση στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και υπό αυτό το πρίσμα
επανεξετάζονται οι μισθοί, οι συντάξεις, οι ώρες εργασίας, ενώ παράλληλα
υιοθετούνται και κανόνες πρόσληψης-απόλυσης. Υπάρχει δηλαδή ένα περιβάλλον
ασφαλές κοινωνικά και παράλληλα ευέλικτο εργασιακά. Δεν είναι συμπτωματικό
λοιπόν το γεγονός ότι και στη Γαλλία, δύο λέξεις κυριαρχούν σήμερα στη δημόσια
συζήτηση περί κοινωνικών μοντέλων: ελαστικότητα και κοινωνική προστασία.

Προστατευτική πολιτική. Οι Βρετανοί αναλυτές πάντως που μίλησαν στα
«NEA» δεν έχουν καμία αμφιβολία για τη ρίζα των προβλημάτων της Γαλλίας.
Επισημαίνουν ότι είναι συνέπεια της προστατευτικής πολιτικής που ακολουθούν
όλες οι γαλλικές κυβερνήσεις, οι οποίες δίνουν έμφαση στο να διατηρηθούν οι
υπάρχουσες θέσεις και όχι στο να δημιουργηθούν καινούργιες.

«H αντίδραση των Γάλλων στο Ευρωσύνταγμα έδειξε ότι και οι πολίτες σκέφτηκαν
προστατευτικά, ανησυχώντας για εκείνους που προέρχονται από την Ανατολική και
την Κεντρική Ευρώπη και αυτό είναι ένα εν δυνάμει πρόβλημα», σημειώνει ο
καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Έσεξ, Εμίλ Κίρτσνερ. Ωστόσο
αυτό δεν σημαίνει και το τέλος της φιλελεύθερης προσέγγισης σε ευρωπαϊκό
επίπεδο, απαντά ο οικονομολόγος Μαρκ Λέοναρντ: «Στην πλειοψηφία τους τα
ευρωπαϊκά κράτη τάσσονται υπέρ της ελεύθερης, ανταγωνιστικής Ευρωπαϊκής
Ένωσης. Και κοινωνική Ευρώπη δεν σημαίνει ότι προσπαθώ να ανεγείρω ένα νέο
Τείχος του Βερολίνου, περιχαρακώνοντας την ήπειρο από τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά
ότι προχωρώ στην αναδόμηση των κοινωνικών μοντέλων προς το συμφέρον των
πολιτών».