ΣE ΠPΩTO ENIKO Δυστυχώς, πάντα έτσι γίνεται όταν μεγαλώνει κανείς

Ωραίο το καλοκαιράκι, πολλοί υμνούν τις χάρες του, κανείς όμως δεν έχει
μιλήσει για το τίμημα που πληρώνουμε όλοι εμείς οι «παραγωγικοί» πολίτες πριν
έρθει η ευλογημένη στιγμή της παύσης των εργασιών. Με τη ζέστη λειώνει ο
εγκέφαλος. Υγροποιείται. (Καλά τώρα, μη μου πείτε ότι δεν το είχατε
παρατηρήσει). Μια αχνιστή, εύπλαστη μάζα εγκαθίσταται εκεί που κάποτε
άστραφταν οι νευρικές συνάψεις και κάθε βήμα, κάθε μικρή σκέψη, μοιάζει να
θέλει να διαλυθεί, να εξαερωθεί μέσα στα παχουλά μόρια του αέρα… Μπαίνεις
κάθε μέρα στο Μετρό, πηγαίνεις στη δουλειά σου, τηλεφωνάς, γράφεις, απαντάς,
συνεννοείσαι… Όλα αυτά χωρίς εγκέφαλο, μηχανικά, σαν να αναλαμβάνει να
καλύψει το κενό εκείνο το θολό ζελέ που καίει στο κεφάλι σου. Μέχρι που κάποια
στιγμή, εντελώς ξαφνικά, αστράφτει μέσα στο υγρό κοίλωμα μια εικόνα (ή μια
ανάμνηση) από βαθύ μπλε, τα ρουθούνια ερεθίζονται από μυρωδιά νυχτολούλουδου,
η επιδερμίδα ξυπνάει από μια σταγόνα αλμυρού νερού. Το τέλειο χαστούκι.
Θυμάσαι τότε που το καλοκαίρι ήταν όλα αυτά (και πολλά άλλα) και που τρέχαμε
με το ποδήλατο στο νησί και που μύριζε σάπιο φύκι και αρμυρίκι και κάθε ρανίδα
εγκεφαλικής μάζας, καρδιάς, όσφρησης, αφής ήταν συγκεντρωμένες όλες μαζί, σε
ένα σημείο, και εμείς σκάγαμε από κάτι που δεν είχε όνομα τότε και πολύ
αργότερα – χρόονια μετά – καταλάβαμε ότι μπορεί να ήταν ευτυχία; Δυστυχώς,
πάντα έτσι γίνεται όταν μεγαλώνει κανείς. Όλοι λένε στα παιδιά να «βάλουν
μυαλό» ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Τρανή απόδειξη η πλήρης υποταγή (και
αποδοχή) στην ιδέα μιας καθημερινότητας όπου απουσιάζει το κεφάλι συστηματικά.
Τι να κάνουμε; Πάντως το κρύο ντους – κι αν το ‘χω δοκιμάσει – δεν λέει…